lijf

Vandaag telde ik mijn vetjes
zoals je liefste de sproeten telt op je huid.
Ik tel ze luid,
bedachtzaam, geconcentreerd.

Ze zitten overal
zie hier en hier en hier en daar.
Ik kijk er naar,
mijn blote lijf, met open mond.

Het is waar,
ik zou het liever anders willen.
Maar zelfs met buik en blubberbillen
ben ik dik tevreden.

herinnering.

Het was een warme dag geweest. De zon had een zachte blos op mijn wangen achtergelaten, en de hitte kleefde nog wat aan mijn lijf. De zon scheen maar net boven de horizon uit. Binnen onafzienbare tijd zou de nacht onverbiddelijk toeslaan en de wereld zich hullen in een waas van duister. Maar niet hier. In hartje stad gonsde het van bedrijvigheid, en honderden gekleurde lampjes verlichtten het straatbeeld. Mensen zoemden in het rond, de hele buurt leek zich wel op straat geworpen te hebben, als figuranten in een film. Hij leidde me doorheen onbekende straten, en ik volgde hem.

Ik kende hem amper, deze mooie vreemdeling, maar ik was onmiddellijk gefascineerd. Hij was groot, en praatte met zachte, diepe stem. Zijn haren waren donker als de nacht, en ik moest mezelf inhouden om er niet even door te wrijven met m'n vingers. Ik luisterde naar zijn verhalen, hij naar de mijne, we dronken glaasjes porto en rookten. Hij was boeiend, innemend, intrigerend. Helemaal gehypnotiseerd, volgde ik.

De volgende ochtend werd ik naast hem wakker, het voelde verbazend veilig. Zijn lichaam ademde op en neer, en zijn wimpers trilden zachtjes mee. Het licht kwam doorheen de ramen, in streepjesmotief door de luxaflex. Het was geen onwennig ontwaken, of vervelend. Ik kroop wat dichter, terwijl hij langzaam zijn ogen open deed, glimlachend. En ik volgde.

B

Misschien toch maar eens iets schrijven. Misschien toch maar eens. Misschien toch maar.

Mijn directe omgeving is de winter beu. Ik merk het wel. Ik zie droefheid in ogen, en voel het aan hun slappe handjes. Het is tijd voor een streep zon, en warmte, vooral warmte.

En ik. Soms lopen de rillingen over mijn rug. Of bevind ik me in posities die helemaal niet babs zijn. Maar het bevalt me beter dan ooit. Ik ben tevreden. Fuck ja, zelfs gelukkig. Wie had ooit durven denken dat ik genoegen zou nemen met rust. Dat de meest belachelijke normale dingen leuk zijn. Dat ik, na de storm, hier verzeild zou geraken. Mijn eiland van liefde. Mijn haven van Bernd. (Shit zeg. Ik word al soft. Zie wat je met me doet, verdomme.)

Je maakt me warm. Voor meer.

doodstraf

Facebook, opnieuw. Meer dan 15.000 mensen die zich lid maken van pro-doodstraf-groepen. Dat was even slikken, want ik ben absoluut anti. Uit nieuwsgierigheid ging ik even kijken wat daar zoal geschreven werd.

(De vetgedrukte titeltjes zijn toegevoegd door mezelf. De resterende schuine teksten heb ik gekopiëerd en geplakt, het is slechts een greep uit de vele reacties die er te vinden zijn. Alles is inclusief schrijffouten. Helaas.)


Doodstraf voor Kim de Gelder.

Veel fans van de middeleeuwen.

De enige straf die helpt is hem eerst uitrekken tot zijn spieren scheuren en zen botten op breekpunt staan, daarna zonder verdoving hem levend uit elkaar halen.
Zo ging het in de middeleeuwen toch...
Beter dan dat wij voor zen hotel moeten betalen.

terug naar de middeleeuwen met hem!
folter the motherfckr

DA STUK CRAPUUL , DA DEGOUTANT EXCUUS VOOR WEET IK WA ALLEMAAL , DA STUK STRONT MOET AFZIEN , AFZIEN , AFZIEN EN NOG AFZIEN !!!!!!! Koopt wa van die mannen om in den bak om die wa te treiteren...... Of nog beter , geeft de familie van de slachtoffers CARTE BLANCHE , nu moette wij der nog wa geld inpompen om em in den bak in leven te houden , terwijl da uitschot ons kindjes zonder blikken of blozen e mes in hun lijfje steekt , terwijl ze liggen te slapen !!!!! Zo iemand verdient GEEN GREINTJE medeleven......
Eerlijk mensen , voor de straf die ze krijgen , zullen ze t ni laten zéne.....
Let's go SAW on his ass !!!!!
TERUG NAAR DE MIDDELEEUWEN , OOG OM OOG , TAND OM TAND


Inspiratie uit andere landen en culturen.

ik persoonlijk zou hem op een tafel vastbinden
en dan waterdruppeltje laten vallen op z'n voorhoofd
kben even die techniek vergeten , maar kweet dat je
er zot van komt ( in dit geval zotter) en dat het echt
niet normaal is wat mensen dan doen !
en dat verdient hij !!!

In Iran is al eeuwenlang de doodstraf en er is inderdaad een beperkt aantal criminaliteit.Je kan daar met een groot hart gerust rondlopen en trouwens, wie betaald er allemaal om die gevangenen te onderhouden?DE WERKENDE MENS

Een onthoofding net als in Parijs ,bekogelen met rot eten en uitschelden die klootzak.

hem nekeer goe bewerke me een scalpel , endan by de leeuwe gooien , en just vo datm sterft stuurde hem ma na gaza


Egotrippers, zij die het graag zelf doen.

de doodstraf is nog te mooi voor deze duivel ik knalde hem een kogel door zijn kop midden in de rechtbank

Moesten ze dit doen bij mijn dochtertje,ik zou hem persoonlijk mollen...Ik zou me zelf niet verstoppen of vluchten,ik zou mezelf aangeven en met FIERHEID de gevangenis ingaan

weeral iemand op staatshotel. Weeral iemand waar we voor moeten opdraaien... Wie zijn hier nu de zotten. Ferm laten afzien en liquideren.
Wil nog komen helpen.

Gewoon 1 grote pot leggen en dan een persoon inhuren (in the jail) om m neer te leggen, want hier staan mekkeren dat lost genen zak op mannen. Het is erg wat er gebeurt is maar dat lost rien de knots op.Als we op janneke staat moeten wachten....

wil het eigenhandig en gratis doen!

MIJN MENING IS DAT ZE VOOR DEZE PERSOON DE STRAFFEN VAN IN DE TIJD VAN DE ROMEINEN TERUG MOESTEN UITVOEREN.OP EEN BRANDSTAPEL OF EEN SCHAVOT EN DIT OP DE GROTE MARKT.EN DIT VOOR AL DIE PERSONEN DIE NIET VAN KINDEREN KUNNEN OF WILLEN AFBLIJVEN.ALS ZE BEUL MOESTEN ZOEKEN IK BEN ALTIJD KANIDAAD.


Sterk uitgewerkte plannen. Financieel én commercieel.

Er zijn nog meer passende opties dan de doodstraf:
-Hang hem aan een paal op de markt van Dendermonde, met een bak stenen op 10 m afstand. Voor €5 mag je er eentje gooien, als je mist is de volgende aan €2,5. Voor hij dood is, haal je hem binnen en lap je hem op, om er een week later opnieuw te hangen. Opbrengsten gaan naar nabestaanden en overlevers.
- Vogelvrij verklaren. Voor wie dit niet kent: dit betekent dat hij geen bescherming meer krijgt van de wet, en dat je dus ongestraft mag doen met hem wat je wil. Drop hem ergens in een stad in Vlaanderen, en film de boel vanuit een helikopter, om uit te zenden op vt4 ofzo. Wie niet ter plaatse kan zijn om hem mee te helpen lynchen, krijgt dan toch bevredigende tv te zien...


Met kans op protestacties van dierenactivisten .

als we hem de doodstraf gunnen zijn we niet goed bezig want dan geven we hem een gunst waar ik eerder voor ben is martelstraf elke week een stukje fileren zo dat hij bezwijkt na verloop van tijd aan zijn eigen wonden door infectie en verrotting zo dat hij goed beseft wat dat is behandeld te worden als een lapje vlees

uitbenen en afslachten...

Steekt hem bij de witte muizen om op te testen !


Ondertussen ook andere mensen veroordelen.

laten afzien en martelen dat moeten ze doen met dien homo!!!!

Weer langharig tuig, een linkse rat, bedankt hippy's...


"De homoseksuelen in de gevangenis erop af sturen."

khoop dat ze hem in den bak goe verkrachten elke dag tot hij dood is ;)
das al een doodstraf op zen eigen haha
dat em elken dag zeepkes mag oprapen en ineen geslagen wordt, want de doodstraf is te simpel, hij moet en zal leiden zoals de slachtoffers van zijn daden!!!


Meervoudige doodstraffen.

eerst jarenlang folteren, en dan mag ie levend opgegeten worden door uitgehongerde gieren!

zou hem toch ook ferm laten afzien elke dag een paar onderhuidse messteken, en dan in een goed zout bad steken dat hem ferm afziet

Zo mensen moet je niet de doodstraf geven maar laten af zien.
Duw hem in de diepste put die er bestaat en gooi steen op hem tot hij dood valt

voor mij part mogen ze hem eerst nog wa folteren, levend villen of zo en dan gewoon ne kogel door zenne ROTTE KOP

Ja ik vind doodstraf wat de soft, eerst leven vellen en spier per spier uithalen en echt kwellen !

geen doodstraf eigenlijk,
geen eten, alleen een cel,ook geen wc,en elke dag een messteek van 10cm make! en niet verzorgen

Raspt dieje kerel zijn ballen met een wortelrasp en nadien is goe in de pekel ermee.
Dan met een bot, roestig mes zijn delen eraf snijden, nadien al zijn tenen en vingers eraf, zijn geschminkte ogen wa irriteren met ammoniak... en dan alles lekker laten infecteren en da monster is goed laten afzien.
Gooi hem dan in de gevangenis, in een cel met alle gevaarlijke en meest gevreesde criminelen en laat die mannen hun gedacht er is mee doen...


Meervoudige doodstraffen waarbij de medische sector een essentiële rol speelt.

aan de ouders geven van de slachtoffers en erbij zeggen alles toe gelaten maar je moet hem wel in leven laten , daarna oplappen en hem tussen de gewoone "of zware" poppulatie zetten in de gevangenis met dezelfde voorwaarden

slagen tot hij dood is en teug reanimeren elke keer opnieuw en opnieuw.

dood-straf da zou hem alleen maar helpen, zo'n mense moete ze stenigen, mss ouderwets maar hoe ga je anders duidelijk maken dat deze psycho mense geraakt heeft, kzou die jonge echt zo hard slagen dat die net nog 1 procent kans op overleven heeft. of wel hem verlammen dat die geen mes nie meer kan vasthouden!!!!!!


Of, heel simpel:

kill him with a stick.



Ik spot er nu wel een beetje mee, maar toen ik bovenstaande reacties voor het eerst las, was ik er echt niet goed van. Een wee gevoel in mijn buik.

Natuurlijk: Ik vind het vreselijk wat er is gebeurd, kleine kinderen die zonder reden vermoord worden. Ik leef mee, ik voel mee, ik huil mee. Ik begrijp de angst van ouders. De haat, de woede, en de onmacht die iedereen treft. Ik pleit voor correcte en zware gevangenisstraffen. Ik hoop dat zulke dingen nooit meer gebeuren.

Maar: Is dit de opinie van 'normale mensen', die gruwelijkere martelpraktijken verzinnen dan een psychopaat? Hoe kunnen mensen zich verlagen tot dit niveau, de daden van een moordenaar, datgene wat zelf zo hard veroordelen? En hoeveel triester kan het worden dat dit?

oud jaar

Nog meer jaaroverzicht volgt, niet in chronologische volgorde, maar in de mate van mijn mogelijkheden en mijn goede/slechte/sarcastische buien. Ik heb het voorbije jaar namelijk ontzettend veel meegemaakt, maar er amper over geschreven. Dat ga ik nu dus volop inhalen.

Niet 'inhalen' als in 'iedereen is al lekker dronken dus ik ga me nu volkappen met alcohol zodat ik even lollig word, en dan een uur later zo hard moeten kotsen zodat het lijkt alsof je ingewanden er mee uit stromen' maar op een rustige, bedachtzame en serene manier. De hele maand januari lang. En daarna begin ik vol goede moed aan 2009. Te schrijven.

Want ik ben natuurlijk al gezellig begonnen aan het nieuwe jaar.

Jaaroverzicht: Wat ik schreef in 2008, maar nooit publiceerde.

Ik ben soms niet lief. Dan laat ik dagen/weken/maandenlang niets van me horen. Alsof ik verschwunden ben, opgegaan in ijle lucht, morsdood. De reden van dat asociale kantje is dat ik te veel mensen ken, een ontzettend slechte planner ben, altijd alles vergeet, vaak op het laatste moment van gedachten wissel, niet kan kiezen, soms geen zin heb om sociaal of attent te zijn en een trut ben. Het trapt mensen tegen de tenen. Hoewel sommige mensen iets te lange tenen hebben, vind ik dan weer.

Het is ook zo moeilijk. Vrienden, kameraden, kennissen, minnaars, familie, huisdieren. Ze zouden hen allemaal moeten groeperen in een commune. Als in een kibboets, waar alle mensen lekker dicht bij elkaar wonen, en iedereen kent iedereen. Mijn vrienden zijn namelijk van het soort dat in eenvoud komt. En ze wonen verspreid over heel België, en ver daarbuiten. Het is moeilijk om dan tijd te maken voor iedereen, en nog tijd over te houden voor andere dingen, zoals werken, eten, slapen en rustig op je eentje in het park een boek lezen. Festivals zijn goede verzamelplaatsen, heb ik deze vakantie ondervonden, maar zelfs daar is het moeilijk om iedereen te zien, een praatje mee te slaan, een pintje mee te drinken, een dansje mee te placeren, wat groepjes te gaan bekijken en ondertussen je hoofd niet te verliezen. Ook een heikel punt: 200 keer hetzelfde moeten vertellen, namen onthouden, weten wat je al verteld hebt en tegen wie en wat je al gehoord hebt en van wie.

Ik ben soms niet lief. Dat kan best zo zijn. Maar soms moet je als sociaal beest een beetje asocialer worden om een goede relatie met jezelf te onderhouden.

Jaaroverzicht: Wat ik schreef in 2008, maar nooit publiceerde.

'Weet je wat ik daarstraks gedaan heb?

Croque-monsieurkes gemaakt.

Net als vroeger, toen we nog samen waren.

Dan kochten we vanalles, zodat we heel veel hadden om ertussen te leggen.'

'En dan deed jij je vieze kaas daarop, en dan deed het 'prutprut', en dan moest ik die gore nest er vanaf afschrapen. Haha! En ik, ik propte er altijd te veel tussen, zodat dat toestel erg moeilijk weer toe ging, maar na lang forceren lukte het wel.'

'Jaaa!

Mmmh.

Dat was zo fijn.

Het zal nooit meer hetzelfde zijn.'

'Maar... we kunnen nog altijd croque-monsieurkes maken!'

'Ja. Dat wel.

Maar het zal nooit meer hetzelfde zijn.'

taalonkunde

Internet, facebook, sms, het is leuk en al, maar soms komen er bepaalde taalkundige idioterieën bovendrijven waar ik mij echt de pleuris aan erger. Ik zou het me niet zo moeten aantrekken, maar -tsja- soms loopt het echt de spuigaten uit. Ik krijg er verbale diarree van. Om maar iets op te noemen. Een greep uit de frustraties:

Overdreven veel leestekens. Het heeft echt geen zin om vierentwintig uitroeptekens achter zowat elke zin te plaatsen. Uitroeptekens worden gebruikt om -u raadt het al- iets uit te roepen, niet om een banale zin mee te beëindigen. Drie uitroeptekens zijn hoogst uitzonderlijk nog wel toegestaan, maar dan moet het gaan om iets wat je echt in de verf wilt zetten. Hetzelfde geldt voor hoofdletters. Zet die Caps-Lock nu maar uit. ECHT!!!

Het woord 'ikke'. 'Ikke' is nog best leuk om op het eind van een kattebelletje te schrijven. Als je 16 bent. 'Ikke' wordt heel erg belachelijk als je het in plaats van elke 'ik' gebruikt.

Toch nog een fout kunnen maken in een zin van hooguit drie woorden. Bij mij sluipt er af en toe ook eens een lettertje bij of weg als ik een tekst aan het typen ben. Dat los ik op door de tekst te lezen, en te verbeteren. En ja, zelfs dan nog kan er een hardnekkige fout blijven staan, waar je toevallig overheen gekeken hebt. Kan gebeuren. Shit happens. Maar serieus, als je één simpele zin getypt hebt, kijk dan even twee seconden of het juist is. De mensheid zal u dankbaar zijn.

Schrijven zoals je praat. Hebbe, kunne, wille en dergelijke zijn geen woorden, ook al spreek je ze zo uit. Het is een kleine moeite om de gebruikelijke 'n' er even achter te zetten.

Incorrecte afkortingen. Ook ik gebruik wel eens 'n afkortinkje op z'n tijd. Soms omdat het lekker bekt, soms omdat er geen plaats is om extra letters te schrijven. (sms, facebook,...) Ik kan de regels heel snel uitleggen: het wordt 't, ik wordt 'k, mijn wordt m'n, zijn wordt z'n. Niks mis mee. Oh, en als je plaats en tijd genoeg hebt (niet in sms'jes, wél op facebook), schrijf dan nooit 'v' voor 'van', 'vr' voor 'voor' of 'd' voor 'de'. Uw vinger kan die extra letter echt wel aan, toch?

Engels. Eén regel: als je niet in een vreemde taal kan schrijven, doe dat dan niet. We verstaan je heus wel in het Nederlands. Als het de bedoeling is dat we je niet verstaan: laat je helemaal gaan, joh.

'X' is geen goede vervanging van 'ks'. Enkel in het woordje 'sex', omdat het vroeger wel zo geschreven werd. Het is begrijpelijk als je nog niet helemaal op de hoogte bent van de nieuwe spelling. 'Nix' en 'strax' kunnen dan weer niet. Nee, echt -euhm- NIET!!!!



Zo. En binnenkort: een jaaroverzicht van 2008. Dat wordt vrolijk. Nog vrolijker! Hoezee.

wég

Je staat nooit stil
en vlindert in het rond.
Je dartelt, drentelt,
je ging, je was, je stond.

Nooit blijf je hangen
op dezelfde plek.
Verandering is gewoonte,
stagnatie vind je gek.

Alles wordt voorgoed verleden,
hoe je het ook draait of keert,
je kan nooit meer terug.
Dat heb je wel geleerd.

En niets blijft hoe het was.
Je komt aangewaaid als frisse wind,
daarna laat je een leegte.
En niemand die je vindt.

I won't be the lonely one, sitting on my own and sad...

Ik kom ook nog eens buiten.

Koket kleedje aan, blote benen eronder. Sleutels in mijn tas, terwijl ik de trappen naar beneden loop. Liedje in mijn hoofd, huppelpas. Open de voordeur, stap naar buiten en
-shit- herfst.
Ze hadden me wel eens mogen verwittigen. Vind ik dan.

Babs heeft haar buik vol van diëten.

Ik ben al een week aan het diëten. Elke dag eet ik maximum 800 kcal. Ik eet fruit, groenten, vis, vezelrijke producten, en godverdomde rijstwafels. Ik drink nog amper alcohol, en elke dag consumeer ik liters plat water. (en grote hoeveelheden cola light, maar dat deed ik altijd al.) Ik ben gaan zwemmen, joggen, ik wandel me de pleuris en doe af en toe van die domme fitnessoefeningetjes. Ik ga niet elke dag op de weegschaal staan, want dan merk je toch geen vooruitgang, eenmaal per week is voldoende. Ik ben er niet obsessief mee bezig, en zeg tegen mezelf dat het best traag mag vorderen, want dat is natuurlijk het meest gezonde en het beste.

Vanmorgen, een week sinds het begin van mijn grote dieetplan, ging ik op de weegschaal staan. Gewichtsverlies: 200 gram. Twee-hon-derd-gram!

En ik was zelfs al naar het toilet geweest.

The great escape

En nee, ik ben niet wanhopig op zoek.

We worden ouder, en het wordt steeds moeilijker: een fatsoenlijk lief vinden. Het ligt niet aan ons, hoor. Wij zijn gezellig en leuk en knap en grappig en slim en bijna te mooi om waar te zijn. (Ik spreek voor mezelf. *kuch*) Het ligt -zonder twijfel- aan de mogelijke kandidaten. Die maken het ons moeilijk? Hoe? Wel, om twee redenen: ofwel hebben ze al een lief, ofwel niet.

De kandidaten van de eerste groep zijn af en toe wel zéér begeerlijk en geweldig, perfect zelfs, maar iemand is ons voor geweest om dat te beseffen, verdorie. Dus: daar blijven we met onze fikken van af. Punt.

De tweede mogelijkheden, de vrijgezellen, zijn onder te verdelen in vier aparte subgroepen. Ten eerste zijn er de lelijkerds. Dan gaat het niet enkel om hun uiterlijk, maar over hun persoonlijkheid. Lelijkerds, die willen we niet. Niet omdat we oppervlakkig zijn en niet verder kunnen kijken dan uiterlijke kenmerken, of enkele onaangename en irriterende kantjes (gezeur, saaiheid, noem maar op), maar hé, we moeten er tenslotte wel een conversatie mee kunnen hebben zonder kotsneigingen. En seks, met het licht aan.

De tweede opties zijn de bindingsangstigen. Oh, zo'n leuke kerels/madammen, misschien wel de liefde van je leven *zwijmel*, maar ze blijven niet. Nooit! Doe geen moeite. (Of toch niet teveel.) Je kan ze niet vangen, want ze vluchten voordat je 'rela..' kan zeggen. Ze blijven niet, voor niemand. Ook niet voor jou. De klootzakken. Zélfs niet voor jou.

De mensen uit de derde groep, daar schéélt iets aan. Ze zijn lief en leuk en alles wat je wil, maar ze hebben een groot nadeel, voor jou persoonlijk althans. Het Grote Nadeel is dus niets dat persé moet opgaan voor de rest van de wereldbevolking, maar iets dat niet goed rijmt met jou en de situatie waarin je je bevindt. Mogelijke mankementen zijn bijvoorbeeld: ze wonen te ver, ze zijn te klein, te groot, te oud, te jong, ze hebben de verkeerde muzieksmaak, de foute passies, ze maken taalfouten, of hun kont is te dik (toch, Peter?). Deze nadelen kunnen weggewerkt worden mits een beetje/veel moeite, of verandering van je persoonlijke eisen. De vraag is hoeveel je wilt toegeven, en opofferen. Wijn smaakt tenslotte beter zonder water.

De vierde, en laatste subgroep, dat zijn de liefdes van ons leven. Je komt ze niet snel tegen, zulke snodaards, want ze verschuilen zich. Maar ooit komen ze tevoorschijn, zelfs als je alle hoop al opgegeven hebt. Ze duiken op wanneer je het niet had zien aankomen. Boem! Ze komen onverwacht. In een klein en absoluut magisch moment.

We do what we need to be free, and it leans on me like a rootless tree.

Tegenwoordig luister ik teveel naar Damien Rice. Gewoon omdat het allemaal verdomme waar is, wat hij vertelt. Net zoals Waits altijd gelijk heeft, en Cave, en Buckley, Dylan, Young en, natuurlijk, Cohen. Niet toevallig mijn favoriete mannen. Mensen die de waarheid in pacht hebben en daarover ook nog eens erg mooi kunnen zingen zijn onvoorwaardelijk mijn helden. Ik wou dat ik mijn leven in een liedje kon gieten, en het aan de wereld zou kunnen voordragen. Dat ik, ondersteund door de gepaste melodie, de goede woorden vond om te beschrijven hoe ik voel en denk en doe en dans. En iedereen zou ritmisch meebewegen, de beats voelen tot diep in hun lijf, de tekst zou blijven hangen in hun hoofd, en het zou tot nadenken stemmen, wanneer ze het later nog eens afspelen. Ik hoop dat ze het zouden begrijpen. Ik hoop het.

(Al doe ik het zelf soms amper.)

murder she wrote

Plots hadden we twee nieuwe beesten in huis. Maarten had ze geadopteerd. Ik was al wekenlang aan het zagen om een kat, maar iets hield me tegen om er ook effectief eentje in huis te halen. (schrik, teleurstelling, pijn, verdriet,... ik noem maar enkele traumatische emoties. *zucht*) De nieuwe beesten waren geen katten, maar schildpadden. Niet bepaald mijn eerste keuze qua huisdieren, want ze zien er een beetje eng uit, met hun slangachtige koppie, dinosauruspoten en, euh, schild, maar na enkele minuten aanstaren (van beide partijen) was ik verknocht. De ene doopten we Michelangelo, en de andere Donatello. Twee coole Ninja Turtles, onze nieuwe beestjes. En zo'n schatjes!

Omdat ze bij hun vorige baasje in een nogal krappe bak vertoefden, en ons dat een beetje zielig leek, besloot Maarten om een groter aquarium te gaan kopen. Hij nam er meteen ook enkele visjes bij. De man van de vissenspeciaalzaak had hem verteld welke visjes hij bij de schildpadden kon zetten, visjes die snel genoeg waren, zodat Michelangelo en Donatello er niet aan konden. Het werden er vier met een streepje, en één speciale, een soort van haai.

Ze leken zo gelukkig, met z'n allen. De visjes zwommen een beetje hyper in het grote aquarium, en voor de schildpadden ging een hele nieuwe wereld open: zonnebanken onder de tl-lamp, relaxen op de rots en heerlijk zwemmen in het water. De schilpadden gaven we garnaaltjes om van te smikkelen, en de visjes kregen een soort van confetti-voer. Wat een feest!

De volgende ochtend hoorde ik een gil in Maarten z'n kamer. Een -voor ons- onverwachte wending. (Maar jullie zien 'm waarschijnlijk al aankomen.) In het aquarium zagen we Michelangelo, Donatello, twee visjes, en een half.

Blegh.


(Vandaag waren alle visjes verorberd. Maarten gaat er binnenkort nieuwe halen. Spannend.)

Honey, I'm home.

In tegenstelling tot wat ik zelf verwacht had -maar ach, ik verras mezelf weleens vaker- ga ik terug beginnen schrijven. Hier. Een beetje voor mezelf, want ik mis het wel (hoor ik daar ergens 'told you so'?), en ook een beetje voor mijn trouwe lievelezerspubliek. *Ooooh!* Inderdaad.

Maar vooral, voor één persoon in het bijzonder...

Mama... ik leef nog!
Tot snel. Kusje.

En ze leefde nog lang en gelukkig.

Ik hoef niet meer zo nodig
te schrijven op mijn blog.
Ik zeg puh en bleh,
tsja en och.

Een gevoel van fin de siècle
drijft me onverhoopt naar dit:
vaarwel, vaarwel,
I quit.


Bedankt voor alle reacties, opmerkingen, commentaar, lofbetuigingen, liefde en kameraadschap. Voor alles.
*pinkt een traantje weg.*

Sitting, waiting, wishing.

Een week gaat voorbij.
Een dag gaat voorbij.
Een dag gaat voorbij.
Een dag gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.

Geduldigheid is niet bepaald mijn sterkste kant.

Lover, you should've come over.

Maybe I'm too young to keep good love from going wrong.
But tonight you're on my mind ...