Tegenwoordig luister ik teveel naar Damien Rice. Gewoon omdat het allemaal verdomme waar is, wat hij vertelt. Net zoals Waits altijd gelijk heeft, en Cave, en Buckley, Dylan, Young en, natuurlijk, Cohen. Niet toevallig mijn favoriete mannen. Mensen die de waarheid in pacht hebben en daarover ook nog eens erg mooi kunnen zingen zijn onvoorwaardelijk mijn helden. Ik wou dat ik mijn leven in een liedje kon gieten, en het aan de wereld zou kunnen voordragen. Dat ik, ondersteund door de gepaste melodie, de goede woorden vond om te beschrijven hoe ik voel en denk en doe en dans. En iedereen zou ritmisch meebewegen, de beats voelen tot diep in hun lijf, de tekst zou blijven hangen in hun hoofd, en het zou tot nadenken stemmen, wanneer ze het later nog eens afspelen. Ik hoop dat ze het zouden begrijpen. Ik hoop het.
(Al doe ik het zelf soms amper.)
woensdag 3 september 2008
dinsdag 2 september 2008
murder she wrote
Plots hadden we twee nieuwe beesten in huis. Maarten had ze geadopteerd. Ik was al wekenlang aan het zagen om een kat, maar iets hield me tegen om er ook effectief eentje in huis te halen. (schrik, teleurstelling, pijn, verdriet,... ik noem maar enkele traumatische emoties. *zucht*) De nieuwe beesten waren geen katten, maar schildpadden. Niet bepaald mijn eerste keuze qua huisdieren, want ze zien er een beetje eng uit, met hun slangachtige koppie, dinosauruspoten en, euh, schild, maar na enkele minuten aanstaren (van beide partijen) was ik verknocht. De ene doopten we Michelangelo, en de andere Donatello. Twee coole Ninja Turtles, onze nieuwe beestjes. En zo'n schatjes!
Omdat ze bij hun vorige baasje in een nogal krappe bak vertoefden, en ons dat een beetje zielig leek, besloot Maarten om een groter aquarium te gaan kopen. Hij nam er meteen ook enkele visjes bij. De man van de vissenspeciaalzaak had hem verteld welke visjes hij bij de schildpadden kon zetten, visjes die snel genoeg waren, zodat Michelangelo en Donatello er niet aan konden. Het werden er vier met een streepje, en één speciale, een soort van haai.
Ze leken zo gelukkig, met z'n allen. De visjes zwommen een beetje hyper in het grote aquarium, en voor de schildpadden ging een hele nieuwe wereld open: zonnebanken onder de tl-lamp, relaxen op de rots en heerlijk zwemmen in het water. De schilpadden gaven we garnaaltjes om van te smikkelen, en de visjes kregen een soort van confetti-voer. Wat een feest!
De volgende ochtend hoorde ik een gil in Maarten z'n kamer. Een -voor ons- onverwachte wending. (Maar jullie zien 'm waarschijnlijk al aankomen.) In het aquarium zagen we Michelangelo, Donatello, twee visjes, en een half.
Blegh.
(Vandaag waren alle visjes verorberd. Maarten gaat er binnenkort nieuwe halen. Spannend.)
Omdat ze bij hun vorige baasje in een nogal krappe bak vertoefden, en ons dat een beetje zielig leek, besloot Maarten om een groter aquarium te gaan kopen. Hij nam er meteen ook enkele visjes bij. De man van de vissenspeciaalzaak had hem verteld welke visjes hij bij de schildpadden kon zetten, visjes die snel genoeg waren, zodat Michelangelo en Donatello er niet aan konden. Het werden er vier met een streepje, en één speciale, een soort van haai.
Ze leken zo gelukkig, met z'n allen. De visjes zwommen een beetje hyper in het grote aquarium, en voor de schildpadden ging een hele nieuwe wereld open: zonnebanken onder de tl-lamp, relaxen op de rots en heerlijk zwemmen in het water. De schilpadden gaven we garnaaltjes om van te smikkelen, en de visjes kregen een soort van confetti-voer. Wat een feest!
De volgende ochtend hoorde ik een gil in Maarten z'n kamer. Een -voor ons- onverwachte wending. (Maar jullie zien 'm waarschijnlijk al aankomen.) In het aquarium zagen we Michelangelo, Donatello, twee visjes, en een half.
Blegh.
(Vandaag waren alle visjes verorberd. Maarten gaat er binnenkort nieuwe halen. Spannend.)
donderdag 28 augustus 2008
Honey, I'm home.
In tegenstelling tot wat ik zelf verwacht had -maar ach, ik verras mezelf weleens vaker- ga ik terug beginnen schrijven. Hier. Een beetje voor mezelf, want ik mis het wel (hoor ik daar ergens 'told you so'?), en ook een beetje voor mijn trouwe lievelezerspubliek. *Ooooh!* Inderdaad.
Maar vooral, voor één persoon in het bijzonder...
Mama... ik leef nog!
Tot snel. Kusje.
Maar vooral, voor één persoon in het bijzonder...
Mama... ik leef nog!
Tot snel. Kusje.
donderdag 12 juni 2008
En ze leefde nog lang en gelukkig.
Ik hoef niet meer zo nodig
te schrijven op mijn blog.
Ik zeg puh en bleh,
tsja en och.
Een gevoel van fin de siècle
drijft me onverhoopt naar dit:
vaarwel, vaarwel,
I quit.
Bedankt voor alle reacties, opmerkingen, commentaar, lofbetuigingen, liefde en kameraadschap. Voor alles.
*pinkt een traantje weg.*
te schrijven op mijn blog.
Ik zeg puh en bleh,
tsja en och.
Een gevoel van fin de siècle
drijft me onverhoopt naar dit:
vaarwel, vaarwel,
I quit.
Bedankt voor alle reacties, opmerkingen, commentaar, lofbetuigingen, liefde en kameraadschap. Voor alles.
*pinkt een traantje weg.*
woensdag 21 mei 2008
Sitting, waiting, wishing.
Een week gaat voorbij.
Een dag gaat voorbij.
Een dag gaat voorbij.
Een dag gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Geduldigheid is niet bepaald mijn sterkste kant.
Een dag gaat voorbij.
Een dag gaat voorbij.
Een dag gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Geduldigheid is niet bepaald mijn sterkste kant.
maandag 19 mei 2008
Lover, you should've come over.
Maybe I'm too young to keep good love from going wrong.
But tonight you're on my mind ...
But tonight you're on my mind ...
zondag 18 mei 2008
teleurgesteld.
Een illusie armer.
Ik keek er erg naar uit, maar wat blijkt:
geroosterde marshmallows zijn niet lekker.
Ik keek er erg naar uit, maar wat blijkt:
geroosterde marshmallows zijn niet lekker.
dinsdag 13 mei 2008
zwijmel...
Mijn nieuwe hanglamp van de kringloopwinkel is fantastisch.
Een vleugje romantiek. Voor slechts twee luttele euro's.
Een vleugje romantiek. Voor slechts twee luttele euro's.
maandag 12 mei 2008
Lentekriebels
'Wat een mooi meisje ben jij! Zo lang. En slank. En schoon haar. En een leuk kleedje. Oh, echt een mooi meisje.'
Daarstraks in de hal, heeft een oud omaatje me versierd, hehe.
Daarstraks in de hal, heeft een oud omaatje me versierd, hehe.
Wijvenweek naschok. En sollicitatiedinges.
Oh yes, I'm the great pretender.
Ik fake al jaren. Uit beleefdheid, soms uit onzekerheid, maar vooral omdat het absoluut normaal is om af en toe eens te doen alsof. Daar schaam ik me dus echt niet voor.
Gisteren belde een collega van me, met het heuglijke nieuws dat ze vorige week een baby gekregen heeft. Oh, wat leuk, kirde ik met haar mee, is het een jongen of een meisje? Het was een meisje, en ze hadden haar Renee genoemd. Wat een mooie naam, en echt, wat ontzettend leuk, schalde ik vrolijk aan de telefoon.
Toen ik even later weer ophing, bedacht ik bij mezelf dat ik baby’s eigenlijk helemaal niet zo leuk vind, en dat ik zelfs een mannelijk hangbuikzwijntje een leukere naam zou geven dan ‘Renee’.
Maar dat zeg ik natuurlijk niet. Ik doe gewoon vrolijk mee, en houd mijn eerlijke, maar kwetsende, gedachten voor mezelf.
Een allerbeste vriendin van me vertelde later die avond dat ze een gesprek met haar baas had gevoerd over de moeilijkheden die ze heeft met een superieur op haar bedrijf. Op het einde van dat gesprek had ze tegen haar baas gezegd dat ze anders nooit problemen heeft met andere mensen, en dat ze met iedereen goed kan opschieten. So not true. Mijn vriendin is iemand die problemen heeft met de helft van de wereldbevolking. Een beetje misantroop is ze, dat wel, maar net daarom houd ik zo van haar.
Enkele weken geleden solliciteerde ik bij een welbekend bedrijf. Ik was doodzenuwachtig, en de adrenaline stroomde door mijn lijf. Ik wist niet wat te verwachten, en daar werd ik ontzettend onzeker van. Ik heb graag controle, over alles. Toen bleek dat ik over mocht naar de volgende ronde, deed ik daar best cool over. Fluitje van een cent. Stukje taart.
Faken heeft zeker niet enkel en alleen te maken met wat er tussen de lakens gebeurt, want we doen het ook in het dagelijks leven. We leven namelijk in een maatschappij waar alles steeds groter, beter, mooier moet, en het is moeilijk om steeds maar weer die overtreffende trap te beklimmen.
Dus liegen we, zodat het niet te hard opvalt als we eens niet mee kunnen met de rest. We verzinnen kleine leugentjes om onszelf en anderen beter te doen voelen. We hebben geen schroom over nep, want fake is normaal.
Na een kleine enquête onder vrienden en toevallige passanten leerde ik dat we voornamelijk faken omdat we onzeker zijn.
Er was slechts één iemand die vertelde dat hij nooit ofte nimmer fakete, en die persoon vertrouw ik nu dus voor geen haar meer. Want iedereen doet het, beestjes en boompjes, mannen en vrouwen. Kameleons hullen zich in verschillende kleuren, en houden zo iedereen voor de gek. Mijn katten kunnen heel erg snoezig kijken en spinnen, maar dat is enkel omdat ze een lekker hapje willen. Ik weet het, dat ze me bedotten, maar toch neem ik het hen allerminst kwalijk. Want er is niets mis met doen alsof. We doen het allemaal, al dan niet bewust.
Meestal faken we over redelijk oppervlakkige zaken, zoals uiterlijke schoonheid. Het is tegenwoordig geen taboe meer dat we dingen aan ons uiterlijk veranderen. Al wie nog nooit iets aan zijn uiterlijk gefaket heeft, mag de eerste steen werpen.
We vervormen ons tot de vrouwen die we willen zijn, en hebben daar allerlei alle tips en trucjes voor. We verpakken ons in mooie stofjes in één kleur om langer te ogen en dragen verticale strepen om dunner te lijken. Hullen ons in frivole lingerie, en als we wat meer volume willen, stoppen we er simpelweg een kipfiletje bij. Als we onze stoute schoenen aantrekken, is dat steevast met een hakje eronder, zodat we groter lijken. Zo kunnen we de straat op en tonen we ons aan de buitenwereld.
We weten natuurlijk wel dat het innerlijk hetgeen is wat echt telt, maar zijn ons evenzeer bewust van het feit dat iedereen toch eerst naar de buitenkant kijkt. Daarom smeren we zelfbruiner, zodat het niet opvalt dat we de hele winter binnen gezeten hebben onder een fleece dekentje. Kappers leggen onze haren in de plooi, of maken krullen, want dat toont beter dan onze natuurlijke out of bed look. We doen aan manicuren, pedicuren en brazillian waxes, om alles glimmend en glad te maken in plaats van ruw en -brrr- harig. We brengen lagen make-up aan, maar doen dat zo zorgvuldig dat het lijkt alsof we natural beauty’s zijn.
Soms gaat het een stap verder. Plastische chirurgie is de hoogste vorm van fysisch faken. Maar daarom is het niet slecht. Als je jezelf niet goed voelt met kleine borsten, een grote neus, drilpuddingbillen of flaporen, kan dat tegenwoordig allemaal verholpen worden. Een chirurg kan in enkele uren zowat alles veranderen wat Moeder Natuur je gegeven heeft.
Sommige vrouwen vertellen er openlijk over. Ik ken een jonge vrouw die met grote trots en zonder schroom haar nieuwe volle borsten aan mij liet zien. Kijk eens hoe mooi ze geworden zijn! Anderen houden het liever stil.
Niet enkel het uiterlijke vertoon vinden we essentieel, we zorgen er ook voor dat we goed overkomen. We lezen ons intelligent, we worden vrouwen van de wereld. We weten hoe we moeten flirten en op welke manier we onze zin krijgen. We bepalen zelf wat we willen en we nemen geen blad voor de mond. Wij, wij zijn vrouwen die je niets meer kan wijsmaken, want we weten het allemaal al wel. En als we het niet weten, dan faken we het toch gewoon. We faken een leukere, betere versie van onszelf.
Onder het toeziend oog van de andere sekse faken we ook wel eens. We doen het niet om hen te plezieren, maar eerder om onszelf in een beter daglicht te plaatsen. Als je een ex tegenkomt, is het bijvoorbeeld volstrekt normaal om te vertellen dat het fantastisch goed met je gaat, en dat je de tijd van je leven hebt, sinds het gedaan is tussen jullie. Terwijl je eigenlijk de laatste weken zielig op je bank hebt gezeten met de afstandsbediening, chips en een familiepak zakdoekjes in de aanslag. Dat hoeft hij niet te weten.
Is faken de ergste vorm van liegen? Of gewoon de realiteit een beetje mooier maken. Is fake altijd bedrog, of moeten we het op een andere manier bekijken? Moeten we ons er schuldig over voelen, of beschaamd? Het nooit meer doen? Nee.
Uiteindelijk draait het allemaal om zelfvertrouwen. Soms zijn we stoer en sterk. Op andere momenten zijn we kleine onzekere wezentjes, en willen we dat niet tonen aan de grote, boze wereld. Daarom doen we alsof we anders zijn: mooier, slimmer, liever, beter.
Soms is het een leugentje om bestwil, soms is het een kleine verdraaiing van de werkelijkheid. Faken is de harde waarheid, maar met een strikje rond. Het is niet altijd even slim, of eerlijk. Maar het is oké. Echt waar.
Ik fake al jaren. Uit beleefdheid, soms uit onzekerheid, maar vooral omdat het absoluut normaal is om af en toe eens te doen alsof. Daar schaam ik me dus echt niet voor.
Gisteren belde een collega van me, met het heuglijke nieuws dat ze vorige week een baby gekregen heeft. Oh, wat leuk, kirde ik met haar mee, is het een jongen of een meisje? Het was een meisje, en ze hadden haar Renee genoemd. Wat een mooie naam, en echt, wat ontzettend leuk, schalde ik vrolijk aan de telefoon.
Toen ik even later weer ophing, bedacht ik bij mezelf dat ik baby’s eigenlijk helemaal niet zo leuk vind, en dat ik zelfs een mannelijk hangbuikzwijntje een leukere naam zou geven dan ‘Renee’.
Maar dat zeg ik natuurlijk niet. Ik doe gewoon vrolijk mee, en houd mijn eerlijke, maar kwetsende, gedachten voor mezelf.
Een allerbeste vriendin van me vertelde later die avond dat ze een gesprek met haar baas had gevoerd over de moeilijkheden die ze heeft met een superieur op haar bedrijf. Op het einde van dat gesprek had ze tegen haar baas gezegd dat ze anders nooit problemen heeft met andere mensen, en dat ze met iedereen goed kan opschieten. So not true. Mijn vriendin is iemand die problemen heeft met de helft van de wereldbevolking. Een beetje misantroop is ze, dat wel, maar net daarom houd ik zo van haar.
Enkele weken geleden solliciteerde ik bij een welbekend bedrijf. Ik was doodzenuwachtig, en de adrenaline stroomde door mijn lijf. Ik wist niet wat te verwachten, en daar werd ik ontzettend onzeker van. Ik heb graag controle, over alles. Toen bleek dat ik over mocht naar de volgende ronde, deed ik daar best cool over. Fluitje van een cent. Stukje taart.
Faken heeft zeker niet enkel en alleen te maken met wat er tussen de lakens gebeurt, want we doen het ook in het dagelijks leven. We leven namelijk in een maatschappij waar alles steeds groter, beter, mooier moet, en het is moeilijk om steeds maar weer die overtreffende trap te beklimmen.
Dus liegen we, zodat het niet te hard opvalt als we eens niet mee kunnen met de rest. We verzinnen kleine leugentjes om onszelf en anderen beter te doen voelen. We hebben geen schroom over nep, want fake is normaal.
Na een kleine enquête onder vrienden en toevallige passanten leerde ik dat we voornamelijk faken omdat we onzeker zijn.
Er was slechts één iemand die vertelde dat hij nooit ofte nimmer fakete, en die persoon vertrouw ik nu dus voor geen haar meer. Want iedereen doet het, beestjes en boompjes, mannen en vrouwen. Kameleons hullen zich in verschillende kleuren, en houden zo iedereen voor de gek. Mijn katten kunnen heel erg snoezig kijken en spinnen, maar dat is enkel omdat ze een lekker hapje willen. Ik weet het, dat ze me bedotten, maar toch neem ik het hen allerminst kwalijk. Want er is niets mis met doen alsof. We doen het allemaal, al dan niet bewust.
Meestal faken we over redelijk oppervlakkige zaken, zoals uiterlijke schoonheid. Het is tegenwoordig geen taboe meer dat we dingen aan ons uiterlijk veranderen. Al wie nog nooit iets aan zijn uiterlijk gefaket heeft, mag de eerste steen werpen.
We vervormen ons tot de vrouwen die we willen zijn, en hebben daar allerlei alle tips en trucjes voor. We verpakken ons in mooie stofjes in één kleur om langer te ogen en dragen verticale strepen om dunner te lijken. Hullen ons in frivole lingerie, en als we wat meer volume willen, stoppen we er simpelweg een kipfiletje bij. Als we onze stoute schoenen aantrekken, is dat steevast met een hakje eronder, zodat we groter lijken. Zo kunnen we de straat op en tonen we ons aan de buitenwereld.
We weten natuurlijk wel dat het innerlijk hetgeen is wat echt telt, maar zijn ons evenzeer bewust van het feit dat iedereen toch eerst naar de buitenkant kijkt. Daarom smeren we zelfbruiner, zodat het niet opvalt dat we de hele winter binnen gezeten hebben onder een fleece dekentje. Kappers leggen onze haren in de plooi, of maken krullen, want dat toont beter dan onze natuurlijke out of bed look. We doen aan manicuren, pedicuren en brazillian waxes, om alles glimmend en glad te maken in plaats van ruw en -brrr- harig. We brengen lagen make-up aan, maar doen dat zo zorgvuldig dat het lijkt alsof we natural beauty’s zijn.
Soms gaat het een stap verder. Plastische chirurgie is de hoogste vorm van fysisch faken. Maar daarom is het niet slecht. Als je jezelf niet goed voelt met kleine borsten, een grote neus, drilpuddingbillen of flaporen, kan dat tegenwoordig allemaal verholpen worden. Een chirurg kan in enkele uren zowat alles veranderen wat Moeder Natuur je gegeven heeft.
Sommige vrouwen vertellen er openlijk over. Ik ken een jonge vrouw die met grote trots en zonder schroom haar nieuwe volle borsten aan mij liet zien. Kijk eens hoe mooi ze geworden zijn! Anderen houden het liever stil.
Niet enkel het uiterlijke vertoon vinden we essentieel, we zorgen er ook voor dat we goed overkomen. We lezen ons intelligent, we worden vrouwen van de wereld. We weten hoe we moeten flirten en op welke manier we onze zin krijgen. We bepalen zelf wat we willen en we nemen geen blad voor de mond. Wij, wij zijn vrouwen die je niets meer kan wijsmaken, want we weten het allemaal al wel. En als we het niet weten, dan faken we het toch gewoon. We faken een leukere, betere versie van onszelf.
Onder het toeziend oog van de andere sekse faken we ook wel eens. We doen het niet om hen te plezieren, maar eerder om onszelf in een beter daglicht te plaatsen. Als je een ex tegenkomt, is het bijvoorbeeld volstrekt normaal om te vertellen dat het fantastisch goed met je gaat, en dat je de tijd van je leven hebt, sinds het gedaan is tussen jullie. Terwijl je eigenlijk de laatste weken zielig op je bank hebt gezeten met de afstandsbediening, chips en een familiepak zakdoekjes in de aanslag. Dat hoeft hij niet te weten.
Is faken de ergste vorm van liegen? Of gewoon de realiteit een beetje mooier maken. Is fake altijd bedrog, of moeten we het op een andere manier bekijken? Moeten we ons er schuldig over voelen, of beschaamd? Het nooit meer doen? Nee.
Uiteindelijk draait het allemaal om zelfvertrouwen. Soms zijn we stoer en sterk. Op andere momenten zijn we kleine onzekere wezentjes, en willen we dat niet tonen aan de grote, boze wereld. Daarom doen we alsof we anders zijn: mooier, slimmer, liever, beter.
Soms is het een leugentje om bestwil, soms is het een kleine verdraaiing van de werkelijkheid. Faken is de harde waarheid, maar met een strikje rond. Het is niet altijd even slim, of eerlijk. Maar het is oké. Echt waar.
zaterdag 26 april 2008
knippen/plakken
Haar zinnen zijn
woorden op orde,
die ze in de wereld giet.
Een kijkgaatje in
haar werkelijkheid,
verder kan je niet.
Achter haar deuren
schuilt een ziel,
enkel bedoeld voor invités.
Daar leidt ze vreemde levens
en breekt ze te vaak
met clichés.
Haar hoofd zit vol
met scherven, maar
ze heeft ze aan elkaar gelijmd.
Zo kunnen ze weer
buiten: waar alles dan
weer netjes rijmt.
woorden op orde,
die ze in de wereld giet.
Een kijkgaatje in
haar werkelijkheid,
verder kan je niet.
Achter haar deuren
schuilt een ziel,
enkel bedoeld voor invités.
Daar leidt ze vreemde levens
en breekt ze te vaak
met clichés.
Haar hoofd zit vol
met scherven, maar
ze heeft ze aan elkaar gelijmd.
Zo kunnen ze weer
buiten: waar alles dan
weer netjes rijmt.
Vieze, vieze versjes.
Liefste,
De lente laat mijn knoppen ontluiken,
wanneer we het hoge gras in duiken.
Ik zal me gewillig bukken
als jij mijn bloempje wil plukken,
en je mag er zelfs aan ruiken.
De lente laat mijn knoppen ontluiken,
wanneer we het hoge gras in duiken.
Ik zal me gewillig bukken
als jij mijn bloempje wil plukken,
en je mag er zelfs aan ruiken.
donderdag 24 april 2008
Jobhunting!
Geef mij een zaal vol mensen, en ik spreek ze vol vertrouwen toe, onvoorbereid en onbevreesd. Zet mij op een podium, en ik doe een leuk dansje, of zo. Plaats mij in een vreemde woonkamer, en ik wandel in lingerie en op hoge hakken voor een groep modale huisvrouwtjes. Maak mij praeses, en ik zal de studenten leiden als een goede herder. Geef mij een microfoon en een karaokeinstallatie, en ik zing de hele zaal leeg (want: vals). Trek al mijn kleren uit, en ik ben uw naaktmodel. Zet mij vooraan in de klas, en ik ben een innemende juf. Ik ben een entertainer, het middelpunt op uw feestjes, een aandachtshoer. Ik ben gek op publieke optredens. Ik ben dol op deadlines. Ik hou van situaties waarbij anderen instant paniekaanvallen zouden krijgen. Zenuwen zijn mij vreemd, want ik heb een onwezenlijk relativeringsvermorgen en ik overschat mezelf mateloos. Jawel.
Vroeger was ik anders. Toen had ik steevast zweethandjes. Bibberbenen. Trillende onderlipjes. Zat ik vaak met een ei. Hardgekookt. Plaste ik -bijna- in mijn broek bij het minste beetje spanning. En plein public komen was de hel, want ik hield niet van ogen die misschien wel eens op mij gericht zouden kunnen worden. Ik durfde niets. Ik was een zenuwlijer. Vreselijk verlegen. Krampachtig in crisissituaties. Nerveus om niets.
Maar dus. Gisteren was ik hélemaal niet zenuwachtig hoor.
Ik heb de hele dag geen hap door m'n keel gekregen. Ik heb de meest idiote dingen eruitgeflapt. Zesendertig sigaretten gerookt. Spontaan mijn regels gekregen, van de stress. En toen ik mijn naam hoorde afroepen, heb ik uit pure ontlading van nervositeit mijn vol glas witte wijn binnengekapt, op mijn toenmalige lege en ietwat zwakke maag.
Ach, ik hou het op een adrenalinerush. Dat klinkt tenslotte beter dan 'ontzettende schijterd'.
Vraag is: hoe schakel ik nu die overblijvende 18 fantastische en uiterst bekwame journalistiekstudenten uit, zodat zij niet gaan lopen met de job van mijn leven? ;-)
Vroeger was ik anders. Toen had ik steevast zweethandjes. Bibberbenen. Trillende onderlipjes. Zat ik vaak met een ei. Hardgekookt. Plaste ik -bijna- in mijn broek bij het minste beetje spanning. En plein public komen was de hel, want ik hield niet van ogen die misschien wel eens op mij gericht zouden kunnen worden. Ik durfde niets. Ik was een zenuwlijer. Vreselijk verlegen. Krampachtig in crisissituaties. Nerveus om niets.
Maar dus. Gisteren was ik hélemaal niet zenuwachtig hoor.
Ik heb de hele dag geen hap door m'n keel gekregen. Ik heb de meest idiote dingen eruitgeflapt. Zesendertig sigaretten gerookt. Spontaan mijn regels gekregen, van de stress. En toen ik mijn naam hoorde afroepen, heb ik uit pure ontlading van nervositeit mijn vol glas witte wijn binnengekapt, op mijn toenmalige lege en ietwat zwakke maag.
Ach, ik hou het op een adrenalinerush. Dat klinkt tenslotte beter dan 'ontzettende schijterd'.
Vraag is: hoe schakel ik nu die overblijvende 18 fantastische en uiterst bekwame journalistiekstudenten uit, zodat zij niet gaan lopen met de job van mijn leven? ;-)
donderdag 17 april 2008
fat ass.
Op het journaal was vanmiddag een item over gewicht, en ik surf dus, als bezorgde burger, naar de site die vermeld wordt. En doe het testje. Maarten en ik behaalden beiden exact hetzelfde resultaat. Dat wil ik graag even met u delen, jawel.
Uw BMI is 20kg/m².
U hebt waarschijnlijk overgewicht, zonder echt zwaarlijvig te zijn. Om terug fit te worden, kunt u het beste wat meer gaan bewegen en een paar wijzigingen doorvoeren in uw eetgewoontes. Als uw BMI hoger is dan 25kg/m², kan advies van gezondheidsprofessionals zoals uw huisarts, bijvoorbeeld, helpen om een gezonde levensstijl op te bouwen. De individuele aanpak van het obesitasplatform wordt verder in de brochure uitgelegd en is voor u waarschijnlijk de beste oplossing.
Maarten is er ook nog altijd niet goed van :-).
Uw BMI is 20kg/m².
U hebt waarschijnlijk overgewicht, zonder echt zwaarlijvig te zijn. Om terug fit te worden, kunt u het beste wat meer gaan bewegen en een paar wijzigingen doorvoeren in uw eetgewoontes. Als uw BMI hoger is dan 25kg/m², kan advies van gezondheidsprofessionals zoals uw huisarts, bijvoorbeeld, helpen om een gezonde levensstijl op te bouwen. De individuele aanpak van het obesitasplatform wordt verder in de brochure uitgelegd en is voor u waarschijnlijk de beste oplossing.
Maarten is er ook nog altijd niet goed van :-).
donderdag 10 april 2008
Kut II
Woke up and for the first time the animals were gone.
Buiten is het nog donker, en
de muren ademen stilte uit.
Koude rillingen krijg ik daarvan.
Ik trek het deken over mijn hoofd,
zodat de realiteit ver weg lijkt.
En dromen dichtbij.
'Alles komt goed' blijkt een leugen
want je bent klaarwakker
en alles is kut.
De dag gaat voorbij, de zon verblindt,
mijn handen zijn ijskoud.
Ze trillen als een espenblad.
Er is enkel grond onder mijn voeten,
de wereld draait voorbij.
Ik kan amper ademhalen.
Verdriet brandt lege gaten,
ze dringen diep in mijn huid.
En de dag gaat voorbij.
Wanneer ik terug thuis kom,
is er weer die stilte.
Ik zet de radio op.
Er zijn zachte melodieën, en troostende woorden,
maar mijn huilen klinkt luider.
En het is nog steeds donker.
It's left this house empty now, not sure if I belong.
Buiten is het nog donker, en
de muren ademen stilte uit.
Koude rillingen krijg ik daarvan.
Ik trek het deken over mijn hoofd,
zodat de realiteit ver weg lijkt.
En dromen dichtbij.
'Alles komt goed' blijkt een leugen
want je bent klaarwakker
en alles is kut.
De dag gaat voorbij, de zon verblindt,
mijn handen zijn ijskoud.
Ze trillen als een espenblad.
Er is enkel grond onder mijn voeten,
de wereld draait voorbij.
Ik kan amper ademhalen.
Verdriet brandt lege gaten,
ze dringen diep in mijn huid.
En de dag gaat voorbij.
Wanneer ik terug thuis kom,
is er weer die stilte.
Ik zet de radio op.
Er zijn zachte melodieën, en troostende woorden,
maar mijn huilen klinkt luider.
En het is nog steeds donker.
It's left this house empty now, not sure if I belong.
woensdag 9 april 2008
Het is een haiku én het rijmt!
Ik kan niet verstaan
dat ik je nooit gezien heb,
telkens ik je zag.
Hoorde wel woorden
die uit jouw richting kwamen,
maar luisteren: ach.
Zag je niet komen.
Je sloop dichter en dichter,
ineens in mijn hoofd.
Hoe kan dat nu plots,
dit verliefde verlangen.
Het voelt als verdoofd.
dat ik je nooit gezien heb,
telkens ik je zag.
Hoorde wel woorden
die uit jouw richting kwamen,
maar luisteren: ach.
Zag je niet komen.
Je sloop dichter en dichter,
ineens in mijn hoofd.
Hoe kan dat nu plots,
dit verliefde verlangen.
Het voelt als verdoofd.
vrijdag 4 april 2008
Niet lief. (3)
Graag even uw aandacht.
Vandaag heeft een welbepaalde klojo, voorheen beter bekend als Maarten, een ei op mijn hoofd stukgeslagen. Als grapje. Kleverig eigeel in mijn haar, haha. Eierschillen in mijn haar, haha. En druppend eiwit, overal, hahahahaha.
Daar kon ik nog wel mee lachen.
Ha. Ha.
Maar toen Klojo even later ook nog een ei in mijn broek -excuseer, onderbroek- deponeerde, en dat ei daarna met volle kracht stuksloeg, kon ik daar niet meer mee lachen. Nee!
Niet. Mee. Lachen.
Ik zin op wraak.
Een gruwelijke wraakactie.
Voorstellen, iemand?
Laat u volledig gaan!
Volledig.
Vandaag heeft een welbepaalde klojo, voorheen beter bekend als Maarten, een ei op mijn hoofd stukgeslagen. Als grapje. Kleverig eigeel in mijn haar, haha. Eierschillen in mijn haar, haha. En druppend eiwit, overal, hahahahaha.
Daar kon ik nog wel mee lachen.
Ha. Ha.
Maar toen Klojo even later ook nog een ei in mijn broek -excuseer, onderbroek- deponeerde, en dat ei daarna met volle kracht stuksloeg, kon ik daar niet meer mee lachen. Nee!
Niet. Mee. Lachen.
Ik zin op wraak.
Een gruwelijke wraakactie.
Voorstellen, iemand?
Laat u volledig gaan!
Volledig.
Niet lief (2)
Vorige week op een concert.
Er tikt plots iemand op mijn schouder. Ik draai me om. De onbekende schoudertikkende man achter mij wijst naar de dame naast zich, en zegt: je moet oppassen als je naar achter gaat, want zij merkt dat niet. Ik kijk vluchtig naar de dame in kwestie, en ze staat een beetje krom voor zich uit te staren, dus ik denk van: oh, ze is vast een beetje gehandicapt. Of zo.
Ik besluit sociaal en vriendelijk te doen. Ik buig me -breed glimlachend- naar haar toe, en zeg: als je niets ziet, zal ik wel even wat aan de kant gaan.
Als ik me terug omdraai, zie ik enkele verbaasde blikken, van vrienden. Wat ik aan het doen was? Ik leg uit hoe joviaal en altruïstisch en menslievend ik was. En vertel wat voor liefs ik zonet gezegd had. Met trots!
De vrouw bleek hartstikke blind te zijn.
Er tikt plots iemand op mijn schouder. Ik draai me om. De onbekende schoudertikkende man achter mij wijst naar de dame naast zich, en zegt: je moet oppassen als je naar achter gaat, want zij merkt dat niet. Ik kijk vluchtig naar de dame in kwestie, en ze staat een beetje krom voor zich uit te staren, dus ik denk van: oh, ze is vast een beetje gehandicapt. Of zo.
Ik besluit sociaal en vriendelijk te doen. Ik buig me -breed glimlachend- naar haar toe, en zeg: als je niets ziet, zal ik wel even wat aan de kant gaan.
Als ik me terug omdraai, zie ik enkele verbaasde blikken, van vrienden. Wat ik aan het doen was? Ik leg uit hoe joviaal en altruïstisch en menslievend ik was. En vertel wat voor liefs ik zonet gezegd had. Met trots!
De vrouw bleek hartstikke blind te zijn.
woensdag 2 april 2008
Niet lief (1)
Tijdens de film.
Babs: 'Hé, lijk ik op Uma Thurman?'
Maarten: 'Nee. Waarom?'
Babs: 'Ah, gewoon, omdat ze ook zo'n gekke neus heeft.'
Een minuut later. Uma Thurman kust jonge kerel.
Maarten: 'De slet.'
Babs: *Kijkt bedenkelijk.*
Maarten: 'Oh, je lijkt er toch op.'
Babs: 'Hé, lijk ik op Uma Thurman?'
Maarten: 'Nee. Waarom?'
Babs: 'Ah, gewoon, omdat ze ook zo'n gekke neus heeft.'
Een minuut later. Uma Thurman kust jonge kerel.
Maarten: 'De slet.'
Babs: *Kijkt bedenkelijk.*
Maarten: 'Oh, je lijkt er toch op.'
Abonneren op:
Posts (Atom)