oud jaar

Nog meer jaaroverzicht volgt, niet in chronologische volgorde, maar in de mate van mijn mogelijkheden en mijn goede/slechte/sarcastische buien. Ik heb het voorbije jaar namelijk ontzettend veel meegemaakt, maar er amper over geschreven. Dat ga ik nu dus volop inhalen.

Niet 'inhalen' als in 'iedereen is al lekker dronken dus ik ga me nu volkappen met alcohol zodat ik even lollig word, en dan een uur later zo hard moeten kotsen zodat het lijkt alsof je ingewanden er mee uit stromen' maar op een rustige, bedachtzame en serene manier. De hele maand januari lang. En daarna begin ik vol goede moed aan 2009. Te schrijven.

Want ik ben natuurlijk al gezellig begonnen aan het nieuwe jaar.

Jaaroverzicht: Wat ik schreef in 2008, maar nooit publiceerde.

Ik ben soms niet lief. Dan laat ik dagen/weken/maandenlang niets van me horen. Alsof ik verschwunden ben, opgegaan in ijle lucht, morsdood. De reden van dat asociale kantje is dat ik te veel mensen ken, een ontzettend slechte planner ben, altijd alles vergeet, vaak op het laatste moment van gedachten wissel, niet kan kiezen, soms geen zin heb om sociaal of attent te zijn en een trut ben. Het trapt mensen tegen de tenen. Hoewel sommige mensen iets te lange tenen hebben, vind ik dan weer.

Het is ook zo moeilijk. Vrienden, kameraden, kennissen, minnaars, familie, huisdieren. Ze zouden hen allemaal moeten groeperen in een commune. Als in een kibboets, waar alle mensen lekker dicht bij elkaar wonen, en iedereen kent iedereen. Mijn vrienden zijn namelijk van het soort dat in eenvoud komt. En ze wonen verspreid over heel België, en ver daarbuiten. Het is moeilijk om dan tijd te maken voor iedereen, en nog tijd over te houden voor andere dingen, zoals werken, eten, slapen en rustig op je eentje in het park een boek lezen. Festivals zijn goede verzamelplaatsen, heb ik deze vakantie ondervonden, maar zelfs daar is het moeilijk om iedereen te zien, een praatje mee te slaan, een pintje mee te drinken, een dansje mee te placeren, wat groepjes te gaan bekijken en ondertussen je hoofd niet te verliezen. Ook een heikel punt: 200 keer hetzelfde moeten vertellen, namen onthouden, weten wat je al verteld hebt en tegen wie en wat je al gehoord hebt en van wie.

Ik ben soms niet lief. Dat kan best zo zijn. Maar soms moet je als sociaal beest een beetje asocialer worden om een goede relatie met jezelf te onderhouden.

Jaaroverzicht: Wat ik schreef in 2008, maar nooit publiceerde.

'Weet je wat ik daarstraks gedaan heb?

Croque-monsieurkes gemaakt.

Net als vroeger, toen we nog samen waren.

Dan kochten we vanalles, zodat we heel veel hadden om ertussen te leggen.'

'En dan deed jij je vieze kaas daarop, en dan deed het 'prutprut', en dan moest ik die gore nest er vanaf afschrapen. Haha! En ik, ik propte er altijd te veel tussen, zodat dat toestel erg moeilijk weer toe ging, maar na lang forceren lukte het wel.'

'Jaaa!

Mmmh.

Dat was zo fijn.

Het zal nooit meer hetzelfde zijn.'

'Maar... we kunnen nog altijd croque-monsieurkes maken!'

'Ja. Dat wel.

Maar het zal nooit meer hetzelfde zijn.'

taalonkunde

Internet, facebook, sms, het is leuk en al, maar soms komen er bepaalde taalkundige idioterieën bovendrijven waar ik mij echt de pleuris aan erger. Ik zou het me niet zo moeten aantrekken, maar -tsja- soms loopt het echt de spuigaten uit. Ik krijg er verbale diarree van. Om maar iets op te noemen. Een greep uit de frustraties:

Overdreven veel leestekens. Het heeft echt geen zin om vierentwintig uitroeptekens achter zowat elke zin te plaatsen. Uitroeptekens worden gebruikt om -u raadt het al- iets uit te roepen, niet om een banale zin mee te beëindigen. Drie uitroeptekens zijn hoogst uitzonderlijk nog wel toegestaan, maar dan moet het gaan om iets wat je echt in de verf wilt zetten. Hetzelfde geldt voor hoofdletters. Zet die Caps-Lock nu maar uit. ECHT!!!

Het woord 'ikke'. 'Ikke' is nog best leuk om op het eind van een kattebelletje te schrijven. Als je 16 bent. 'Ikke' wordt heel erg belachelijk als je het in plaats van elke 'ik' gebruikt.

Toch nog een fout kunnen maken in een zin van hooguit drie woorden. Bij mij sluipt er af en toe ook eens een lettertje bij of weg als ik een tekst aan het typen ben. Dat los ik op door de tekst te lezen, en te verbeteren. En ja, zelfs dan nog kan er een hardnekkige fout blijven staan, waar je toevallig overheen gekeken hebt. Kan gebeuren. Shit happens. Maar serieus, als je één simpele zin getypt hebt, kijk dan even twee seconden of het juist is. De mensheid zal u dankbaar zijn.

Schrijven zoals je praat. Hebbe, kunne, wille en dergelijke zijn geen woorden, ook al spreek je ze zo uit. Het is een kleine moeite om de gebruikelijke 'n' er even achter te zetten.

Incorrecte afkortingen. Ook ik gebruik wel eens 'n afkortinkje op z'n tijd. Soms omdat het lekker bekt, soms omdat er geen plaats is om extra letters te schrijven. (sms, facebook,...) Ik kan de regels heel snel uitleggen: het wordt 't, ik wordt 'k, mijn wordt m'n, zijn wordt z'n. Niks mis mee. Oh, en als je plaats en tijd genoeg hebt (niet in sms'jes, wél op facebook), schrijf dan nooit 'v' voor 'van', 'vr' voor 'voor' of 'd' voor 'de'. Uw vinger kan die extra letter echt wel aan, toch?

Engels. Eén regel: als je niet in een vreemde taal kan schrijven, doe dat dan niet. We verstaan je heus wel in het Nederlands. Als het de bedoeling is dat we je niet verstaan: laat je helemaal gaan, joh.

'X' is geen goede vervanging van 'ks'. Enkel in het woordje 'sex', omdat het vroeger wel zo geschreven werd. Het is begrijpelijk als je nog niet helemaal op de hoogte bent van de nieuwe spelling. 'Nix' en 'strax' kunnen dan weer niet. Nee, echt -euhm- NIET!!!!



Zo. En binnenkort: een jaaroverzicht van 2008. Dat wordt vrolijk. Nog vrolijker! Hoezee.

wég

Je staat nooit stil
en vlindert in het rond.
Je dartelt, drentelt,
je ging, je was, je stond.

Nooit blijf je hangen
op dezelfde plek.
Verandering is gewoonte,
stagnatie vind je gek.

Alles wordt voorgoed verleden,
hoe je het ook draait of keert,
je kan nooit meer terug.
Dat heb je wel geleerd.

En niets blijft hoe het was.
Je komt aangewaaid als frisse wind,
daarna laat je een leegte.
En niemand die je vindt.

I won't be the lonely one, sitting on my own and sad...

Ik kom ook nog eens buiten.

Koket kleedje aan, blote benen eronder. Sleutels in mijn tas, terwijl ik de trappen naar beneden loop. Liedje in mijn hoofd, huppelpas. Open de voordeur, stap naar buiten en
-shit- herfst.
Ze hadden me wel eens mogen verwittigen. Vind ik dan.

Babs heeft haar buik vol van diëten.

Ik ben al een week aan het diëten. Elke dag eet ik maximum 800 kcal. Ik eet fruit, groenten, vis, vezelrijke producten, en godverdomde rijstwafels. Ik drink nog amper alcohol, en elke dag consumeer ik liters plat water. (en grote hoeveelheden cola light, maar dat deed ik altijd al.) Ik ben gaan zwemmen, joggen, ik wandel me de pleuris en doe af en toe van die domme fitnessoefeningetjes. Ik ga niet elke dag op de weegschaal staan, want dan merk je toch geen vooruitgang, eenmaal per week is voldoende. Ik ben er niet obsessief mee bezig, en zeg tegen mezelf dat het best traag mag vorderen, want dat is natuurlijk het meest gezonde en het beste.

Vanmorgen, een week sinds het begin van mijn grote dieetplan, ging ik op de weegschaal staan. Gewichtsverlies: 200 gram. Twee-hon-derd-gram!

En ik was zelfs al naar het toilet geweest.

The great escape

En nee, ik ben niet wanhopig op zoek.

We worden ouder, en het wordt steeds moeilijker: een fatsoenlijk lief vinden. Het ligt niet aan ons, hoor. Wij zijn gezellig en leuk en knap en grappig en slim en bijna te mooi om waar te zijn. (Ik spreek voor mezelf. *kuch*) Het ligt -zonder twijfel- aan de mogelijke kandidaten. Die maken het ons moeilijk? Hoe? Wel, om twee redenen: ofwel hebben ze al een lief, ofwel niet.

De kandidaten van de eerste groep zijn af en toe wel zéér begeerlijk en geweldig, perfect zelfs, maar iemand is ons voor geweest om dat te beseffen, verdorie. Dus: daar blijven we met onze fikken van af. Punt.

De tweede mogelijkheden, de vrijgezellen, zijn onder te verdelen in vier aparte subgroepen. Ten eerste zijn er de lelijkerds. Dan gaat het niet enkel om hun uiterlijk, maar over hun persoonlijkheid. Lelijkerds, die willen we niet. Niet omdat we oppervlakkig zijn en niet verder kunnen kijken dan uiterlijke kenmerken, of enkele onaangename en irriterende kantjes (gezeur, saaiheid, noem maar op), maar hé, we moeten er tenslotte wel een conversatie mee kunnen hebben zonder kotsneigingen. En seks, met het licht aan.

De tweede opties zijn de bindingsangstigen. Oh, zo'n leuke kerels/madammen, misschien wel de liefde van je leven *zwijmel*, maar ze blijven niet. Nooit! Doe geen moeite. (Of toch niet teveel.) Je kan ze niet vangen, want ze vluchten voordat je 'rela..' kan zeggen. Ze blijven niet, voor niemand. Ook niet voor jou. De klootzakken. Zélfs niet voor jou.

De mensen uit de derde groep, daar schéélt iets aan. Ze zijn lief en leuk en alles wat je wil, maar ze hebben een groot nadeel, voor jou persoonlijk althans. Het Grote Nadeel is dus niets dat persé moet opgaan voor de rest van de wereldbevolking, maar iets dat niet goed rijmt met jou en de situatie waarin je je bevindt. Mogelijke mankementen zijn bijvoorbeeld: ze wonen te ver, ze zijn te klein, te groot, te oud, te jong, ze hebben de verkeerde muzieksmaak, de foute passies, ze maken taalfouten, of hun kont is te dik (toch, Peter?). Deze nadelen kunnen weggewerkt worden mits een beetje/veel moeite, of verandering van je persoonlijke eisen. De vraag is hoeveel je wilt toegeven, en opofferen. Wijn smaakt tenslotte beter zonder water.

De vierde, en laatste subgroep, dat zijn de liefdes van ons leven. Je komt ze niet snel tegen, zulke snodaards, want ze verschuilen zich. Maar ooit komen ze tevoorschijn, zelfs als je alle hoop al opgegeven hebt. Ze duiken op wanneer je het niet had zien aankomen. Boem! Ze komen onverwacht. In een klein en absoluut magisch moment.

We do what we need to be free, and it leans on me like a rootless tree.

Tegenwoordig luister ik teveel naar Damien Rice. Gewoon omdat het allemaal verdomme waar is, wat hij vertelt. Net zoals Waits altijd gelijk heeft, en Cave, en Buckley, Dylan, Young en, natuurlijk, Cohen. Niet toevallig mijn favoriete mannen. Mensen die de waarheid in pacht hebben en daarover ook nog eens erg mooi kunnen zingen zijn onvoorwaardelijk mijn helden. Ik wou dat ik mijn leven in een liedje kon gieten, en het aan de wereld zou kunnen voordragen. Dat ik, ondersteund door de gepaste melodie, de goede woorden vond om te beschrijven hoe ik voel en denk en doe en dans. En iedereen zou ritmisch meebewegen, de beats voelen tot diep in hun lijf, de tekst zou blijven hangen in hun hoofd, en het zou tot nadenken stemmen, wanneer ze het later nog eens afspelen. Ik hoop dat ze het zouden begrijpen. Ik hoop het.

(Al doe ik het zelf soms amper.)

murder she wrote

Plots hadden we twee nieuwe beesten in huis. Maarten had ze geadopteerd. Ik was al wekenlang aan het zagen om een kat, maar iets hield me tegen om er ook effectief eentje in huis te halen. (schrik, teleurstelling, pijn, verdriet,... ik noem maar enkele traumatische emoties. *zucht*) De nieuwe beesten waren geen katten, maar schildpadden. Niet bepaald mijn eerste keuze qua huisdieren, want ze zien er een beetje eng uit, met hun slangachtige koppie, dinosauruspoten en, euh, schild, maar na enkele minuten aanstaren (van beide partijen) was ik verknocht. De ene doopten we Michelangelo, en de andere Donatello. Twee coole Ninja Turtles, onze nieuwe beestjes. En zo'n schatjes!

Omdat ze bij hun vorige baasje in een nogal krappe bak vertoefden, en ons dat een beetje zielig leek, besloot Maarten om een groter aquarium te gaan kopen. Hij nam er meteen ook enkele visjes bij. De man van de vissenspeciaalzaak had hem verteld welke visjes hij bij de schildpadden kon zetten, visjes die snel genoeg waren, zodat Michelangelo en Donatello er niet aan konden. Het werden er vier met een streepje, en één speciale, een soort van haai.

Ze leken zo gelukkig, met z'n allen. De visjes zwommen een beetje hyper in het grote aquarium, en voor de schildpadden ging een hele nieuwe wereld open: zonnebanken onder de tl-lamp, relaxen op de rots en heerlijk zwemmen in het water. De schilpadden gaven we garnaaltjes om van te smikkelen, en de visjes kregen een soort van confetti-voer. Wat een feest!

De volgende ochtend hoorde ik een gil in Maarten z'n kamer. Een -voor ons- onverwachte wending. (Maar jullie zien 'm waarschijnlijk al aankomen.) In het aquarium zagen we Michelangelo, Donatello, twee visjes, en een half.

Blegh.


(Vandaag waren alle visjes verorberd. Maarten gaat er binnenkort nieuwe halen. Spannend.)

Honey, I'm home.

In tegenstelling tot wat ik zelf verwacht had -maar ach, ik verras mezelf weleens vaker- ga ik terug beginnen schrijven. Hier. Een beetje voor mezelf, want ik mis het wel (hoor ik daar ergens 'told you so'?), en ook een beetje voor mijn trouwe lievelezerspubliek. *Ooooh!* Inderdaad.

Maar vooral, voor één persoon in het bijzonder...

Mama... ik leef nog!
Tot snel. Kusje.

En ze leefde nog lang en gelukkig.

Ik hoef niet meer zo nodig
te schrijven op mijn blog.
Ik zeg puh en bleh,
tsja en och.

Een gevoel van fin de siècle
drijft me onverhoopt naar dit:
vaarwel, vaarwel,
I quit.


Bedankt voor alle reacties, opmerkingen, commentaar, lofbetuigingen, liefde en kameraadschap. Voor alles.
*pinkt een traantje weg.*

Sitting, waiting, wishing.

Een week gaat voorbij.
Een dag gaat voorbij.
Een dag gaat voorbij.
Een dag gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.

Geduldigheid is niet bepaald mijn sterkste kant.

Lover, you should've come over.

Maybe I'm too young to keep good love from going wrong.
But tonight you're on my mind ...

teleurgesteld.

Een illusie armer.

Ik keek er erg naar uit, maar wat blijkt:
geroosterde marshmallows zijn niet lekker.

zwijmel...

Mijn nieuwe hanglamp van de kringloopwinkel is fantastisch.



Een vleugje romantiek. Voor slechts twee luttele euro's.

Lentekriebels

'Wat een mooi meisje ben jij! Zo lang. En slank. En schoon haar. En een leuk kleedje. Oh, echt een mooi meisje.'

Daarstraks in de hal, heeft een oud omaatje me versierd, hehe.

Wijvenweek naschok. En sollicitatiedinges.

Oh yes, I'm the great pretender.

Ik fake al jaren. Uit beleefdheid, soms uit onzekerheid, maar vooral omdat het absoluut normaal is om af en toe eens te doen alsof. Daar schaam ik me dus echt niet voor.

Gisteren belde een collega van me, met het heuglijke nieuws dat ze vorige week een baby gekregen heeft. Oh, wat leuk, kirde ik met haar mee, is het een jongen of een meisje? Het was een meisje, en ze hadden haar Renee genoemd. Wat een mooie naam, en echt, wat ontzettend leuk, schalde ik vrolijk aan de telefoon.
Toen ik even later weer ophing, bedacht ik bij mezelf dat ik baby’s eigenlijk helemaal niet zo leuk vind, en dat ik zelfs een mannelijk hangbuikzwijntje een leukere naam zou geven dan ‘Renee’.
Maar dat zeg ik natuurlijk niet. Ik doe gewoon vrolijk mee, en houd mijn eerlijke, maar kwetsende, gedachten voor mezelf.

Een allerbeste vriendin van me vertelde later die avond dat ze een gesprek met haar baas had gevoerd over de moeilijkheden die ze heeft met een superieur op haar bedrijf. Op het einde van dat gesprek had ze tegen haar baas gezegd dat ze anders nooit problemen heeft met andere mensen, en dat ze met iedereen goed kan opschieten. So not true. Mijn vriendin is iemand die problemen heeft met de helft van de wereldbevolking. Een beetje misantroop is ze, dat wel, maar net daarom houd ik zo van haar.

Enkele weken geleden solliciteerde ik bij een welbekend bedrijf. Ik was doodzenuwachtig, en de adrenaline stroomde door mijn lijf. Ik wist niet wat te verwachten, en daar werd ik ontzettend onzeker van. Ik heb graag controle, over alles. Toen bleek dat ik over mocht naar de volgende ronde, deed ik daar best cool over. Fluitje van een cent. Stukje taart.

Faken heeft zeker niet enkel en alleen te maken met wat er tussen de lakens gebeurt, want we doen het ook in het dagelijks leven. We leven namelijk in een maatschappij waar alles steeds groter, beter, mooier moet, en het is moeilijk om steeds maar weer die overtreffende trap te beklimmen.

Dus liegen we, zodat het niet te hard opvalt als we eens niet mee kunnen met de rest. We verzinnen kleine leugentjes om onszelf en anderen beter te doen voelen. We hebben geen schroom over nep, want fake is normaal.

Na een kleine enquête onder vrienden en toevallige passanten leerde ik dat we voornamelijk faken omdat we onzeker zijn.
Er was slechts één iemand die vertelde dat hij nooit ofte nimmer fakete, en die persoon vertrouw ik nu dus voor geen haar meer. Want iedereen doet het, beestjes en boompjes, mannen en vrouwen. Kameleons hullen zich in verschillende kleuren, en houden zo iedereen voor de gek. Mijn katten kunnen heel erg snoezig kijken en spinnen, maar dat is enkel omdat ze een lekker hapje willen. Ik weet het, dat ze me bedotten, maar toch neem ik het hen allerminst kwalijk. Want er is niets mis met doen alsof. We doen het allemaal, al dan niet bewust.

Meestal faken we over redelijk oppervlakkige zaken, zoals uiterlijke schoonheid. Het is tegenwoordig geen taboe meer dat we dingen aan ons uiterlijk veranderen. Al wie nog nooit iets aan zijn uiterlijk gefaket heeft, mag de eerste steen werpen.
We vervormen ons tot de vrouwen die we willen zijn, en hebben daar allerlei alle tips en trucjes voor. We verpakken ons in mooie stofjes in één kleur om langer te ogen en dragen verticale strepen om dunner te lijken. Hullen ons in frivole lingerie, en als we wat meer volume willen, stoppen we er simpelweg een kipfiletje bij. Als we onze stoute schoenen aantrekken, is dat steevast met een hakje eronder, zodat we groter lijken. Zo kunnen we de straat op en tonen we ons aan de buitenwereld.
We weten natuurlijk wel dat het innerlijk hetgeen is wat echt telt, maar zijn ons evenzeer bewust van het feit dat iedereen toch eerst naar de buitenkant kijkt. Daarom smeren we zelfbruiner, zodat het niet opvalt dat we de hele winter binnen gezeten hebben onder een fleece dekentje. Kappers leggen onze haren in de plooi, of maken krullen, want dat toont beter dan onze natuurlijke out of bed look. We doen aan manicuren, pedicuren en brazillian waxes, om alles glimmend en glad te maken in plaats van ruw en -brrr- harig. We brengen lagen make-up aan, maar doen dat zo zorgvuldig dat het lijkt alsof we natural beauty’s zijn.

Soms gaat het een stap verder. Plastische chirurgie is de hoogste vorm van fysisch faken. Maar daarom is het niet slecht. Als je jezelf niet goed voelt met kleine borsten, een grote neus, drilpuddingbillen of flaporen, kan dat tegenwoordig allemaal verholpen worden. Een chirurg kan in enkele uren zowat alles veranderen wat Moeder Natuur je gegeven heeft.
Sommige vrouwen vertellen er openlijk over. Ik ken een jonge vrouw die met grote trots en zonder schroom haar nieuwe volle borsten aan mij liet zien. Kijk eens hoe mooi ze geworden zijn! Anderen houden het liever stil.

Niet enkel het uiterlijke vertoon vinden we essentieel, we zorgen er ook voor dat we goed overkomen. We lezen ons intelligent, we worden vrouwen van de wereld. We weten hoe we moeten flirten en op welke manier we onze zin krijgen. We bepalen zelf wat we willen en we nemen geen blad voor de mond. Wij, wij zijn vrouwen die je niets meer kan wijsmaken, want we weten het allemaal al wel. En als we het niet weten, dan faken we het toch gewoon. We faken een leukere, betere versie van onszelf.

Onder het toeziend oog van de andere sekse faken we ook wel eens. We doen het niet om hen te plezieren, maar eerder om onszelf in een beter daglicht te plaatsen. Als je een ex tegenkomt, is het bijvoorbeeld volstrekt normaal om te vertellen dat het fantastisch goed met je gaat, en dat je de tijd van je leven hebt, sinds het gedaan is tussen jullie. Terwijl je eigenlijk de laatste weken zielig op je bank hebt gezeten met de afstandsbediening, chips en een familiepak zakdoekjes in de aanslag. Dat hoeft hij niet te weten.

Is faken de ergste vorm van liegen? Of gewoon de realiteit een beetje mooier maken. Is fake altijd bedrog, of moeten we het op een andere manier bekijken? Moeten we ons er schuldig over voelen, of beschaamd? Het nooit meer doen? Nee.

Uiteindelijk draait het allemaal om zelfvertrouwen. Soms zijn we stoer en sterk. Op andere momenten zijn we kleine onzekere wezentjes, en willen we dat niet tonen aan de grote, boze wereld. Daarom doen we alsof we anders zijn: mooier, slimmer, liever, beter.

Soms is het een leugentje om bestwil, soms is het een kleine verdraaiing van de werkelijkheid. Faken is de harde waarheid, maar met een strikje rond. Het is niet altijd even slim, of eerlijk. Maar het is oké. Echt waar.