Come away with me

hondenleven

2009-10-28T03:55:00.004+01:00

Mijn zus is op vakantie. En als mijn zus op vakantie is, dan passen Bernd en ik op haar hondjes. Ik zeg hondjes, maar eigenlijk zijn het drie gigantische beesten. Er is Tibo, de golden retriever, Luka, de Ierse setter en de combinatie van voorgaande honden, Spottie. Heerlijke honden zijn het, een beetje wild soms, maar ontzettend lief. Wij gaan dus elke dag de honden uitlaten, voederen en knuffelen. De honden zijn altijd blij ons te zien, rennen als loslopend wild door de tuin, schrokken hun eten op, en springen om ter hoogst op Bernd en mij, omdat ze ons zo graag zien (en willen omvergooien, waarschijnlijk). Tot zover de nodige inleiding.

Vorige nacht kon ik de slaap niet vatten. Ik was zenuwachtig voor het sollicitatiegesprek, dat ik de dag nadien zou hebben, en lag te woelen in mijn bed. Bernd was lekker aan het dutten naast me, toen hij ineens begon te bewegen in zijn slaap. Hij mompelde zelfs een beetje. Ach, een droom.

Nu maakt het me eigenlijk niet uit waar Bernd zoal van droomt. In zijn slaap mag hij doen en denken wat hij zelf wil. Hij zou over mij kunnen dromen, bijvoorbeeld. Of over een andere lieftallige jongedame. Over verre reizen, hete stranden, wiegende palmbomen, kleine bikinietjes. Over Angelina Jolie, een ex-lief, een onbekende schone of een sexy buurmeisje. Maar nee. Niets van dat.

Hij draaide zich om, naar mij toe, en terwijl hij zachtjes begon te wrijven over mijn hoofd, zei hij: 'Da's een flinke Spottie. Ik ben trots op je'.

Legally blonde.

2009-10-20T05:22:00.001+02:00

Sinds enkele weken ben ik blond. Veel reacties. Serieus, véél reacties.

67% vindt het ronduit afschuwelijk. Soms wordt het subtiel gebracht, soms best grof.
19% vindt bruin haar mooier. Dat blond is toch niet echt iets voor mij. 't Is niet slecht hoor, zeggen ze, maar voorheen was 't beter.
12,5% zegt 'tsja, 't is anders'. (Positief denken: anders is niet noodzakelijk slecht ;-).)
1% zegt er helemaal niets over.
0,5% vindt het mooi.

Volgende keer roze. Dat zal hen leren.

Verdriet.

2009-10-11T21:07:00.004+02:00

Ze had een fonkeling in haar ogen. Ook al waren ze nog maar even aan het proberen, was het toch onmiddellijk gelukt. Ze was zwanger. Zwanger! Nu ben ik niet bepaald zo'n meisje dat spontaan gelukkig wordt van kinders en zwangerschappen, toch was ik erg blij voor haar. Bij sommige mensen heb je dat, je ziet dat ze goede ouders gaan zijn, je weet dat dit kleine wondertje een groot geschenk is. En dat hadden ze verdiend.

Ze bracht het heuglijke nieuws op het einde van het schooljaar. Wij gaven dat jaar op dezelfde school les. Een fijne collega, een goede vriendin. Na de lessen bleven we altijd even nakletsen, over hoe de les verlopen was, over onze levens, over koetjes en kalfjes. Ze vertelde vaak over haar vriend, altijd met diezelfde fonkeling in haar ogen. Hij was haar beste vriend, haar ware liefde.

Het kindje kwam, negen maanden geleden. Ik kreeg een geboortekaartje in mijn bus, waarop 'Jitske' met trots vermeld stond. De maanden nadien keek ik af en toe naar haar foto's op facebook, hoe hun kleine spruit groeide en groeide. Ik zag haar verliefd kijken naar haar vriend en baby, met de grootste fonkeling in haar ogen.

Ze waren verloofd, en gingen binnenkort trouwen. De feestzaal was geboekt. Eergisteren is haar vriend gestorven. De man van haar leven, de vader van haar dochter. Het was plots en veel te snel en nog een stuk of wat lullige verklaringen die er helemaal niets toe doen, en waar niemand iets aan kan doen. Verdomd, waarom kan niemand daar ooit iets aan doen? En welke klootzak haalt het in zijn hoofd om iemand zo brutaal en totaal onrechtvaardig z'n fonkeling af te pakken?

Feministe voor een dag.

2009-09-04T21:30:00.006+02:00

Ik hoef niet gered.
Geen prins op zijn witte paard.
Laat mij alleen in mijn toren
op mijn schapenvel
voor de open haard.

Ik hoef geen koene ridder.
Ik vind je niet attent.
Ik doe het allemaal zelf.
Zonder hulp, en vooral
zonder vent.

Ik heb je echt niet nodig.
Geen gezever aan m'n kop.
Geen mannenzaagmachine,
geen piemel
in galop.

Ik kook m'n eigen potjes wel,
ik moet geen chef in huis.
En als je me wilt betasten,
tast dan maar
in je eigen kruis.

Een man heb ik niet nodig
Ik werk zelf wel voor m'n geld.
Ik hoef geen gunsten
van jouw kunsten
als gebrekkige pantoffelheld.

Ik wil geen man
die denkt dat hij het allemaal weet.
Want uiteindelijk,
een man als jij,
weet absoluut geen reet.

Ik wil niet dat je me beschermt,
met je blote handen.
En als je ze in het vuur steekt voor me,
dan hoop ik hartelijk,
dat ze verbranden.

Ik heb er geen behoefte aan dat je bij me bent,
ik kan gerust voor mezelf zorgen.
En als je me nodig hebt,
bel me dan maar,
mijn liefste, alsjeblieft, bel je me morgen?

dan wel

2009-09-04T15:22:00.002+02:00

Als ik woorden kon vormen. In zinnen kon zingen. Met vingers creëren, met voeten kon stappen, stap voor stap voor stap voor. Als ik een wereld kon scheppen, en de lucht regenboogsgewijs kleuren. Als ik kon, kan, zou kunnen, had gekund, als ik de moed had. Als ik mijn leven kon leven, en niet altijd maar dat denken en vrezen en twijfels. Als ik dat toch maar kon.

28-07-1997

2009-07-22T16:30:00.002+02:00

Ik was 16, en er lag een kindje in het zwembad. Ik was de eerste die hem zag. Beneden op de grond van het zwembad. Ik heb hem opgedoken, en naar de kant gebracht, waar andere mensen hem gereanimeerd hebben. Tevergeefs. Hij was zeven jaar, de jongen, en daar eindigde zijn leven.

Ik ben 28 nu, het is 12 jaar na datum. Ik moet mijn hoofd nog steeds wegdraaien bij verdrinkingsscènes in een film. Ik huil nog steeds bij nieuwsberichten waarin ze vermelden dat er iemand verdronken is. Ik word nog steeds erg boos als ik redders zie die een beetje zitten te lummelen, niet opletten en verdomme hun job eens serieuzer zouden moeten nemen. Ik krijg af en toe nog paniekaanvallen als ik kinderen zie spelen in het water, elkaar kopje onder zie duwen, onvoorzichtig zijn. Als ik ga zwemmen, kijk ik nog weleens naar de bodem van het zwembad, gewoon om zeker te zijn dat er niemand ligt. Ik droom er nog van. Kinderen in het water, in nood, angstig, roepend om hulp. Ik moet nog steeds janken als ik er aan denk.

Het is een deel van mijn leven. Het heeft me diep geraakt toen, en het deed mijn wereld even instorten. Ik probeerde te doen alsof het niets was, alsof ik sterk was. Maar ik was niet sterk. Het heeft me achtervolgd, ik kon er niet over praten. Ik heb me schuldig gevoeld, ik heb me boos gevoeld, en uiteindelijk voelde ik niets meer. Toen ik mezelf toeliet om er over te gaan nadenken, en er over te vertellen, kon ik het verwerken. Het heeft een tijdje geduurd. Mensen begrepen het niet altijd. Er zijn veel ergere dingen, natuurlijk. En elke dag sterven er mensen. Ik kende die jongen niet. En toch. Ik weet nu, voor mezelf, dat ik het niet mocht onderschatten. Het deed pijn, het deed ontzettend veel pijn. En daar moest ik overheen.

De pijn is weg, nu. Er is enkel nog dat klein beetje verdriet. Om dingen die niet hadden mogen gebeuren, het gevoel van machteloosheid, het beeld in mijn hoofd, de ouders die hun kind verloren zijn, de jongen op de bodem van het zwembad. Boris, zeven jaar.

Voor jou, van mij.

2009-06-10T14:55:00.003+02:00

Hier is het dan. Mijn liefde.

Helemaal alleen voor jou.

Pak het maar, pak maar uit,

voel en raak het aan.

Ik heb er een strikje rond gedaan.

Kijk dan toch. Zie!
Mijn liefde, met een gouden wikkel rond.

Proef het, bijt erin,

laat het smelten in je mond.

Mijn liefde, luister dan,

leg het aan je oren.

Luister hoe ik fluister,

hoe luid mijn liefde is.

Kun je het horen?

Neem het vast met beide handen,
breek het maar in twee.

Mijn liefde, mijn liefde,

je krijgt het grootste stukje mee.

Ceci n'est pas une autobiographie.

2009-06-10T14:48:00.001+02:00

Ik heb het allemaal gedaan.
Ik at te weinig en dronk te veel.
Ik stond klaar op de rails
met het mes aan mijn keel.

Ik heb het allemaal beleefd,
de drugs, het wilde leven.
Ik heb mijn ziel verkocht
en aan vreemden gegeven.

Ik heb het allemaal gezien,
het verdriet, de verscheurende pijn.
Ik kon het niet meer aan,
en wou er niet meer zijn.

Ik heb het allemaal gehad,
het was waar ik om vroeg.
Ik heb het allemaal gewild.
En nu is het genoeg.

Stem!

2009-06-07T20:54:00.008+02:00

Stel.

Je wordt wakker om half zeven op een druilerige zondagochtend. Je staat op, poetst je tanden en al het nodige, eet een kindermelkschijfje en je flanst nog snel een fris slaatje in elkaar, voor onderweg. Je wandelt twintig minuten naar het station, en je bent ruim op tijd om je trein te halen. Alles verloopt vlotjes. Dat is 's morgens weleens andere ontbijtkoek. Je stapt in, en wacht geduldig af. Na tien minuten galmt er door de luidsprekers dat de trein wat later zal vertrekken, ten gevolge van de dienstregeling. Je maakt je geen zorgen, de trein zal zo dadelijk wel vertrekken. Je hebt vertrouwen in de dienstregeling. Nog tien minuten later klinkt er weer een luide stem, die meedeelt dat de trein waarschijnlijk niet zal vertrekken binnen afzienbare tijd, maar dat er naar een oplossing gezocht wordt. Je begint nu wel een beetje nerveus te worden, want je moet op tijd in Oostende zijn, om te gaan stemmen. Je vraagt om uitleg aan een conducteur die voorbij wandelt, en hij repliceert doodleuk dat de trein niet vertrekt. Gewoon niet. Dat je een uur zal moeten wachten. Je had uitgerekend dat je om 10u47 in Oostende zou zijn, zodat je nog genoeg tijd zou hebben om de tram te nemen naar het stembureau, dat om 13u sluit. Heel je plan valt in duigen. *paniek!* Maar niet getreurd, een uurtje wachten zou nog geen drama zijn, maar dan moet de volgende trein wel op tijd rijden. Want als je de overstap zou missen (door treinvertragingen), zou je wel eens in de penarie kunnen zitten. Je wandelt naar de loketten. Daar kijken ze je wat verveeld aan, en doen ze niet bepaald veel moeite om je verder te helpen. Je wordt doorverwezen naar de stationschef. Daar leg je alles nog eens netjes uit, en je krijgt een papiertje aangeboden dat de trein, die je normaal zou nemen, niet rijdt. Een papiertje dat van geen enkel nut is, maar het gaat waarschijnlijk om de gedachte. Je vraagt aan de stationschef naar de oorzaak van het euvel, en die zegt dat de treinbestuurders wat in de war waren met de aflossing. Je stelt nog een bijkomende, doch essentiële vraag, die luidt 'maar kan ik erop rekenen dat de volgende trein wel gaat rijden'? De stationschef antwoordt daarop: 'Ik heb geen glazen bol'. Je kan geen gevatte repliek bedenken, omdat je zo'n antwoord niet had zien aankomen. Je wandelt de deur uit en zegt 'nou, als die volgende trein niet gaat rijden, dan klaag ik u aan'. Je ochtendhumeur steekt de kop op. En je wacht.

De trein komt aan. Je hebt absoluut geen zin in de drie uur durende rit (en nog veel minder in de drie uur durende terugrit), dus je besluit de tijd door te brengen met een verkwikkend dutje. Als je half ingedommeld bent, voel je plots iemand tegen je been stampen. Hard tegen je been stampen. Je schiet wakker, plaatst jezelf in aanvalspositie, en kijkt recht in de norse ogen van een oud besje. Plaats genoeg in de trein, maar besje heeft besloten dat ze tegenover jou wil zitten, en dat je lange benen haar in de weg zitten. Je mompelt inwendig dat ze een vuile teef is, maar glimlacht vriendelijk. (Ze kan tenslotte best hard stampen, gevaarlijk om daar een confrontatie mee aan te gaan.)

In Leuven stapt het oudje af, en komt er een meisje voor je zitten. Ze smakt onophoudelijk met haar kauwgom, en zit ondertussen te telefoneren. Je kan de hele conversatie volgen. 'Ja, ik ga seffens stemmen. Ja op die ene hé, wat ik u gezegd had. En op Europees vlak op die andere, ja, je weet wel. Heb jij op degene gestemd wat je gezegd had? Jaja, die ene. Ja? Allé, dan hebt ge toch voor de goei gestemd.' Je eet bijna je eigen arm op, uit frustratie.

Omdat je ondertussen al enkele blikken cola light leeggedronken hebt, moet je dringend plassen. Je houdt niet zo van treintoiletten, maar de nood is hoog. Na een snelle wiebelplas boven het toilet (maar wel raak!), was je je handen. Plots klopt er iemand op de deur. Je roept 'bezet!' Er wordt aan de klinkt gewrongen en onophoudelijk geklopt. Je roept, ditmaal wat harder (zodat de omliggende provincies je bijna kunnen horen), 'BEZET!' en je bonkt zelf eens tegen de deur. En dan zwiert de deur open, van buitenaf. Je kijkt, verbaasd over zoveel brutaliteit, in de ogen van twee mensen, een conducteur en een man. De conducteur zegt 'ah, er zat iemand op', en loopt ongegeneerd verder. De man loopt je bijna omver als hij het toilet binnen gaat. Geen sorry? Geen sorry! Geen sorry.

Je wandelt rustig terug naar je plaats, rustig, rustig. Plots merk je dat op het inlichtingenbord te lezen valt dat de trein zo dadelijk aankomt in Brugge. Je bent net Brussel voorbij geraasd, dus dat klopt niet. Je verkneukelt je al een beetje, omdat er nu hopelijk een heleboel mensen op de verkeerde plaats gaan afstappen, zodat je niet de enige bent die een slechte dag gaat hebben. Gedeelde smart is halve smart, oh grinnik. Op een gegeven moment wandelt de conducteur weer voorbij, en komt plots de omverloopman (zie: toiletalinea) aangelopen, met een grimmig gezicht. Omverloopman zegt -op boze toon- tegen de conducteur: Brugge, dat is helemaal niet de volgende halte. De conducteur zegt: ja, dat weet ik, dat staat er fout op. Maar omverloopman geeft niet af: *woedend* ja, maar Brugge, dat is niet de volgende halte! Ik denk dat omverloopman een toek op zijn bakkes wou hebben. Wanneer de trein uit Gent (de echte volgende halte) vertrekt, en het plots wel gepast zou zijn dat er te lezen viel dat Brugge de volgende halte was, verandert het bord trouwens weer. 'De volgende halte is Heist.'

Ondertussen heeft de trein een vertraging opgelopen van zo'n 15 minuten. En de normale overstaptijd in Brugge bedraagt 10 minuten. Doemscenario's spelen zich in je hoofd af, als er plots een stem -inderdaad- door de luidsprekers klinkt met het heuglijke nieuws dat een onmiddellijke aansluiting gegarandeerd wordt voor je treinverbinding naar Oostende. Je wordt daar een beetje blij van, want nu hoef je niemand te vermoorden.

Eenmaal aangekomen in Oostende, besluit iemand de hemel open te gooien. Het regent. Het stortregent. Het giet. Je hebt geen paraplu en je hebt een wit shirtje aan. De weergoden hebben een vreemd gevoel voor humor. Wanneer je aan het stembureau toekomt, ben je er niet helemaal van overtuigd of je wel toegelaten zal worden, omdat je er niet meer als jezelf uitziet, maar als een uitgeputte, verzopen kat. Ze laten je toch binnen. Je krijgt twee reuzegrote stembiljetten en een rood kleurpotloodje in je handen gedrukt, en je stemt vol hoop en overtuiging op GROEN!. Achteraf maak je nog een spitsvondig grapje over algemene computertechnologie en digitalisering tegen de bijzitters. Ze kijken je schaapachtig en onbegrijpend aan.

Het is 12u30, en je besluit dat de dag alleen nog maar beter kan worden.

Ja. Ik denk dat ik wel kan stellen dat ik een behoorlijk positief wijf ben.

Amaai, da's felgroen!

2009-06-05T12:51:00.001+02:00

Babs bekent kleur.

(en u?)

Wij.

2009-06-04T14:08:00.002+02:00

Je bent de liefste van allemaal. Als we op de zetel liggen, tegen elkaar aangedrukt, dan val ik boenk in slaap. Je bent comfortabel. En knus. Zonder jou is alles hard en koud. Je verwarmt me, als ik koud ben vanbinnen. Je laat een frisse wind waaien. Dat vind ik soms verdomd vies, maar meestal moet ik gewoon erg hard lachen. Je bent grappig. Met je woorden, maar ook gewoon zo. Als ik je zie, moet ik lachen, en vaak weet ik niet eens waarom. Je maakt me gelukkig. Met kleine dingen, en met grootse gebaren. Je steunt mij, altijd, ook als ik domme dingen doe. Dan geef je er een goede uitleg aan, en ik geloof je. Jij gelooft in mij, je denkt dat ik het kan, al denk ik zelf vaak van niet, en kan ik het soms echt niet. Je vertrouwen blijft. Je bent er altijd voor me, je bent er altijd. En als ik je even niet wil zien, dan vind je dat oké, en ga je zonder mokken weg. Om me wat tijd alleen te geven, voor mezelf. En zodra je dan weg bent, en ik zonder jou, wil ik je zo snel mogelijk weer bij mij. Je bent de liefste.

De dag dat wij bouwvakkers waren.

2009-06-04T13:49:00.004+02:00

We kwamen en keken naar het stof en de stenen,
mijn zin in werken was onmiddellijk verdwenen.
Helaas, er was geen weg terug,
we moesten dit doen, het moest, en wel vlug.

De uren verstreken en het puin werd geruimd,
we hebben de hele vloer afgeschuimd.
Met vrolijke liedjes en gevoel voor wat sfeer
zetten we beiden een puike prestatie neer.

Alles was proper, voor zover als dat kon,
en we keken samen terug hoe het allemaal begon.
Wat een werk wij verrichtten, we hadden het zelf niet gedacht.
Man, man, wij zouden goed slapen die nacht.

Want met kruiwagenschouders en haren vol stof
bleek het harde werk best nog wel tof.
En één ding maakte alles compleet:
mijn bouwvakkerspleet.

Verstand komt met de jaren.

2009-06-04T13:10:00.003+02:00

Dingen die ik niet meer mag zeggen van mezelf:

Bha man, Crocs! Dat zijn nu toch echt wel de afschuwelijkste schoenen die een mens kan aandoen. Serieus, dan nog liever sandalen met witte sokken. Crocs zijn echt verdomd lelijk. Dat ge daar mee durft rond te lopen in het openbaar. Tegen een kerel die op het terras zat, samen met enkele kameraden van me, en Crocs aanhad.

Jij bent toch ook gescheurd daarbeneden? Tegen een vriendin van vrienden die gezellig naast me op de zetel zat, en me zonet verteld had dat ze een dochter had. Ik was bezig over de vervelende ongemakken als je moet bevallen.

Ik wil u echt houden. Desnoods opgesloten en vastgebonden in mijn tuinhuisje. Tegen het lief van mijn beste vriend, die ik op deze welbepaalde manier wilde duidelijk maken dat zij en mijn beste vriend moeten samenblijven, omdat ze zo'n toffe is.

Hé. Wil jij mijn homovriend worden? Tegen onbekende mannen op café.

Hmmz. Nog iemand die iets niet meer mag zeggen van zichzelf?

De hechte band met je familie.

2009-06-02T17:28:00.005+02:00

Ik heb een halfbroertje. Correctie, halfbroer, want het kind is ondertussen al 20 jaar. Die halfbroer van mij, ik heb 'm nog nooit gezien. Ik had ooit de behoefte om contact op te nemen, kwestie van die volgroeide zaadcel eens te leren kennen, maar dat liep af met een sisser. Ik had hem toegevoegd op msn, en probeerde er een conversatie mee aan te gaan. Bleek dat hij helemaal niet geïnteresseerd was in mij: zijn grote en verbazend leuke halfzus. Rot op, kutjoch, dacht ik. ('Dacht ik', want zulke dingen zou ik nooit effectief zeggen, ik ben vriendelijk en beleefd, verdorie.) Soit. Toen ik het er achteraf met mijn biologische vader over had, zei hij dat het joch gewoon nergens in geïnteresseerd was. En zo ontdeukte mijn zusterlijke zelfvertrouwen weer. Het lag niet aan mij. Hij was gewoon ongeïnteresseerd en dom.

Maar ik was natuurlijk erg benieuwd hoe die kloot er eigenlijk uitzag, dus ging ik op zoek naar foto's. De achterliggende reden was: ik was vrijgezel, en dacht 'stel dat ik een allerleukste kerel tegenkom die weliswaar een beetje te jong is, maar dat compenseert met zijn mannelijkheid, charisma en intelligentie, en het blijkt dan achteraf mijn halfbroer te zijn'. Ja, dan ben ik gejost. Doch, na mijn grote queeste naar foto's van de jongeman, was ik gerustgesteld. Mijn charmante uiterlijk heb ik van moederskant. (Graag gedaan, mama.) Ik hoef me geen zorgen te maken voor eventuele incestueuze en ongemakkelijke situaties, want kutjoch is absoluut niet lekker. Niet mooi en niet slim, dat treft.

Helaas, mijn nieuwsgierigheid bleef. Ik vroeg me af of die ignorante zaadcel écht zo lelijk en onintelligent zou zijn, of dat het misschien toch een beetje zou meevallen. Ik geloof in tweede kansen, namelijk. Vredelievendheid troef. Dus voegde ik hem toe op Facebook. De ideale manier om mensen echt beter te leren kennen. (Maar niet heus.) In ieder geval: kutjoch accepteert mijn vriendschappelijk verzoek gewoon niet. Zijn eigen halfzus! Zijn genetisch betere alternatief. De kwal.

Dus probeer ik het nu langs deze weg. Lieve halfbroer, ik wil je nu toch echt eens leren kennen. Ook al ben je dom en lelijk, en blijkbaar een ontzettende eikel, het is prima. Als je dit zou lezen, neem je dan contact met me op? Kunnen we gezellig een terrasje doen, of zoiets. Groetjes van je halfzus.

lijf

2009-02-20T01:07:00.002+01:00

Vandaag telde ik mijn vetjes
zoals je liefste de sproeten telt op je huid.
Ik tel ze luid,
bedachtzaam, geconcentreerd.

Ze zitten overal
zie hier en hier en hier en daar.
Ik kijk er naar,
mijn blote lijf, met open mond.

Het is waar,
ik zou het liever anders willen.
Maar zelfs met buik en blubberbillen
ben ik dik tevreden.

herinnering.

2009-02-16T23:19:00.006+01:00

Het was een warme dag geweest. De zon had een zachte blos op mijn wangen achtergelaten, en de hitte kleefde nog wat aan mijn lijf. De zon scheen maar net boven de horizon uit. Binnen onafzienbare tijd zou de nacht onverbiddelijk toeslaan en de wereld zich hullen in een waas van duister. Maar niet hier. In hartje stad gonsde het van bedrijvigheid, en honderden gekleurde lampjes verlichtten het straatbeeld. Mensen zoemden in het rond, de hele buurt leek zich wel op straat geworpen te hebben, als figuranten in een film. Hij leidde me doorheen onbekende straten, en ik volgde hem.

Ik kende hem amper, deze mooie vreemdeling, maar ik was onmiddellijk gefascineerd. Hij was groot, en praatte met zachte, diepe stem. Zijn haren waren donker als de nacht, en ik moest mezelf inhouden om er niet even door te wrijven met m'n vingers. Ik luisterde naar zijn verhalen, hij naar de mijne, we dronken glaasjes porto en rookten. Hij was boeiend, innemend, intrigerend. Helemaal gehypnotiseerd, volgde ik.

De volgende ochtend werd ik naast hem wakker, het voelde verbazend veilig. Zijn lichaam ademde op en neer, en zijn wimpers trilden zachtjes mee. Het licht kwam doorheen de ramen, in streepjesmotief door de luxaflex. Het was geen onwennig ontwaken, of vervelend. Ik kroop wat dichter, terwijl hij langzaam zijn ogen open deed, glimlachend. En ik volgde.

B

2009-02-16T22:46:00.004+01:00

Misschien toch maar eens iets schrijven. Misschien toch maar eens. Misschien toch maar.

Mijn directe omgeving is de winter beu. Ik merk het wel. Ik zie droefheid in ogen, en voel het aan hun slappe handjes. Het is tijd voor een streep zon, en warmte, vooral warmte.

En ik. Soms lopen de rillingen over mijn rug. Of bevind ik me in posities die helemaal niet babs zijn. Maar het bevalt me beter dan ooit. Ik ben tevreden. Fuck ja, zelfs gelukkig. Wie had ooit durven denken dat ik genoegen zou nemen met rust. Dat de meest belachelijke normale dingen leuk zijn. Dat ik, na de storm, hier verzeild zou geraken. Mijn eiland van liefde. Mijn haven van Bernd. (Shit zeg. Ik word al soft. Zie wat je met me doet, verdomme.)

Je maakt me warm. Voor meer.

doodstraf

2009-02-03T01:37:00.005+01:00

Facebook, opnieuw. Meer dan 15.000 mensen die zich lid maken van pro-doodstraf-groepen. Dat was even slikken, want ik ben absoluut anti. Uit nieuwsgierigheid ging ik even kijken wat daar zoal geschreven werd.

(De vetgedrukte titeltjes zijn toegevoegd door mezelf. De resterende schuine teksten heb ik gekopiëerd en geplakt, het is slechts een greep uit de vele reacties die er te vinden zijn. Alles is inclusief schrijffouten. Helaas.)

Doodstraf voor Kim de Gelder.

Veel fans van de middeleeuwen.

De enige straf die helpt is hem eerst uitrekken tot zijn spieren scheuren en zen botten op breekpunt staan, daarna zonder verdoving hem levend uit elkaar halen.
Zo ging het in de middeleeuwen toch...
Beter dan dat wij voor zen hotel moeten betalen.

terug naar de middeleeuwen met hem!
folter the motherfckr

DA STUK CRAPUUL , DA DEGOUTANT EXCUUS VOOR WEET IK WA ALLEMAAL , DA STUK STRONT MOET AFZIEN , AFZIEN , AFZIEN EN NOG AFZIEN !!!!!!! Koopt wa van die mannen om in den bak om die wa te treiteren...... Of nog beter , geeft de familie van de slachtoffers CARTE BLANCHE , nu moette wij der nog wa geld inpompen om em in den bak in leven te houden , terwijl da uitschot ons kindjes zonder blikken of blozen e mes in hun lijfje steekt , terwijl ze liggen te slapen !!!!! Zo iemand verdient GEEN GREINTJE medeleven......
Eerlijk mensen , voor de straf die ze krijgen , zullen ze t ni laten zéne.....
Let's go SAW on his ass !!!!!
TERUG NAAR DE MIDDELEEUWEN , OOG OM OOG , TAND OM TAND

Inspiratie uit andere landen en culturen.

ik persoonlijk zou hem op een tafel vastbinden
en dan waterdruppeltje laten vallen op z'n voorhoofd
kben even die techniek vergeten , maar kweet dat je
er zot van komt ( in dit geval zotter) en dat het echt
niet normaal is wat mensen dan doen !
en dat verdient hij !!!

In Iran is al eeuwenlang de doodstraf en er is inderdaad een beperkt aantal criminaliteit.Je kan daar met een groot hart gerust rondlopen en trouwens, wie betaald er allemaal om die gevangenen te onderhouden?DE WERKENDE MENS

Een onthoofding net als in Parijs ,bekogelen met rot eten en uitschelden die klootzak.

hem nekeer goe bewerke me een scalpel , endan by de leeuwe gooien , en just vo datm sterft stuurde hem ma na gaza

Egotrippers, zij die het graag zelf doen.

de doodstraf is nog te mooi voor deze duivel ik knalde hem een kogel door zijn kop midden in de rechtbank

Moesten ze dit doen bij mijn dochtertje,ik zou hem persoonlijk mollen...Ik zou me zelf niet verstoppen of vluchten,ik zou mezelf aangeven en met FIERHEID de gevangenis ingaan

weeral iemand op staatshotel. Weeral iemand waar we voor moeten opdraaien... Wie zijn hier nu de zotten. Ferm laten afzien en liquideren.
Wil nog komen helpen.

Gewoon 1 grote pot leggen en dan een persoon inhuren (in the jail) om m neer te leggen, want hier staan mekkeren dat lost genen zak op mannen. Het is erg wat er gebeurt is maar dat lost rien de knots op.Als we op janneke staat moeten wachten....

wil het eigenhandig en gratis doen!

MIJN MENING IS DAT ZE VOOR DEZE PERSOON DE STRAFFEN VAN IN DE TIJD VAN DE ROMEINEN TERUG MOESTEN UITVOEREN.OP EEN BRANDSTAPEL OF EEN SCHAVOT EN DIT OP DE GROTE MARKT.EN DIT VOOR AL DIE PERSONEN DIE NIET VAN KINDEREN KUNNEN OF WILLEN AFBLIJVEN.ALS ZE BEUL MOESTEN ZOEKEN IK BEN ALTIJD KANIDAAD.

Sterk uitgewerkte plannen. Financieel én commercieel.

Er zijn nog meer passende opties dan de doodstraf:
-Hang hem aan een paal op de markt van Dendermonde, met een bak stenen op 10 m afstand. Voor €5 mag je er eentje gooien, als je mist is de volgende aan €2,5. Voor hij dood is, haal je hem binnen en lap je hem op, om er een week later opnieuw te hangen. Opbrengsten gaan naar nabestaanden en overlevers.
- Vogelvrij verklaren. Voor wie dit niet kent: dit betekent dat hij geen bescherming meer krijgt van de wet, en dat je dus ongestraft mag doen met hem wat je wil. Drop hem ergens in een stad in Vlaanderen, en film de boel vanuit een helikopter, om uit te zenden op vt4 ofzo. Wie niet ter plaatse kan zijn om hem mee te helpen lynchen, krijgt dan toch bevredigende tv te zien...

Met kans op protestacties van dierenactivisten .

als we hem de doodstraf gunnen zijn we niet goed bezig want dan geven we hem een gunst waar ik eerder voor ben is martelstraf elke week een stukje fileren zo dat hij bezwijkt na verloop van tijd aan zijn eigen wonden door infectie en verrotting zo dat hij goed beseft wat dat is behandeld te worden als een lapje vlees

uitbenen en afslachten...

Steekt hem bij de witte muizen om op te testen !

Ondertussen ook andere mensen veroordelen.

laten afzien en martelen dat moeten ze doen met dien homo!!!!

Weer langharig tuig, een linkse rat, bedankt hippy's...

"De homoseksuelen in de gevangenis erop af sturen."

khoop dat ze hem in den bak goe verkrachten elke dag tot hij dood is ;)
das al een doodstraf op zen eigen haha
dat em elken dag zeepkes mag oprapen en ineen geslagen wordt, want de doodstraf is te simpel, hij moet en zal leiden zoals de slachtoffers van zijn daden!!!

Meervoudige doodstraffen.

eerst jarenlang folteren, en dan mag ie levend opgegeten worden door uitgehongerde gieren!

zou hem toch ook ferm laten afzien elke dag een paar onderhuidse messteken, en dan in een goed zout bad steken dat hem ferm afziet

Zo mensen moet je niet de doodstraf geven maar laten af zien.
Duw hem in de diepste put die er bestaat en gooi steen op hem tot hij dood valt

voor mij part mogen ze hem eerst nog wa folteren, levend villen of zo en dan gewoon ne kogel door zenne ROTTE KOP

Ja ik vind doodstraf wat de soft, eerst leven vellen en spier per spier uithalen en echt kwellen !

geen doodstraf eigenlijk,
geen eten, alleen een cel,ook geen wc,en elke dag een messteek van 10cm make! en niet verzorgen

Raspt dieje kerel zijn ballen met een wortelrasp en nadien is goe in de pekel ermee.
Dan met een bot, roestig mes zijn delen eraf snijden, nadien al zijn tenen en vingers eraf, zijn geschminkte ogen wa irriteren met ammoniak... en dan alles lekker laten infecteren en da monster is goed laten afzien.
Gooi hem dan in de gevangenis, in een cel met alle gevaarlijke en meest gevreesde criminelen en laat die mannen hun gedacht er is mee doen...

Meervoudige doodstraffen waarbij de medische sector een essentiële rol speelt.

aan de ouders geven van de slachtoffers en erbij zeggen alles toe gelaten maar je moet hem wel in leven laten , daarna oplappen en hem tussen de gewoone "of zware" poppulatie zetten in de gevangenis met dezelfde voorwaarden

slagen tot hij dood is en teug reanimeren elke keer opnieuw en opnieuw.

dood-straf da zou hem alleen maar helpen, zo'n mense moete ze stenigen, mss ouderwets maar hoe ga je anders duidelijk maken dat deze psycho mense geraakt heeft, kzou die jonge echt zo hard slagen dat die net nog 1 procent kans op overleven heeft. of wel hem verlammen dat die geen mes nie meer kan vasthouden!!!!!!

Of, heel simpel:

kill him with a stick.

Ik spot er nu wel een beetje mee, maar toen ik bovenstaande reacties voor het eerst las, was ik er echt niet goed van. Een wee gevoel in mijn buik.

Natuurlijk: Ik vind het vreselijk wat er is gebeurd, kleine kinderen die zonder reden vermoord worden. Ik leef mee, ik voel mee, ik huil mee. Ik begrijp de angst van ouders. De haat, de woede, en de onmacht die iedereen treft. Ik pleit voor correcte en zware gevangenisstraffen. Ik hoop dat zulke dingen nooit meer gebeuren.

Maar: Is dit de opinie van 'normale mensen', die gruwelijkere martelpraktijken verzinnen dan een psychopaat? Hoe kunnen mensen zich verlagen tot dit niveau, de daden van een moordenaar, datgene wat zelf zo hard veroordelen? En hoeveel triester kan het worden dat dit?

oud jaar

2009-01-06T02:53:00.003+01:00

Nog meer jaaroverzicht volgt, niet in chronologische volgorde, maar in de mate van mijn mogelijkheden en mijn goede/slechte/sarcastische buien. Ik heb het voorbije jaar namelijk ontzettend veel meegemaakt, maar er amper over geschreven. Dat ga ik nu dus volop inhalen.

Niet 'inhalen' als in 'iedereen is al lekker dronken dus ik ga me nu volkappen met alcohol zodat ik even lollig word, en dan een uur later zo hard moeten kotsen zodat het lijkt alsof je ingewanden er mee uit stromen' maar op een rustige, bedachtzame en serene manier. De hele maand januari lang. En daarna begin ik vol goede moed aan 2009. Te schrijven.

Want ik ben natuurlijk al gezellig begonnen aan het nieuwe jaar.

Jaaroverzicht: Wat ik schreef in 2008, maar nooit publiceerde.

2009-01-06T02:16:00.007+01:00

Ik ben soms niet lief. Dan laat ik dagen/weken/maandenlang niets van me horen. Alsof ik verschwunden ben, opgegaan in ijle lucht, morsdood. De reden van dat asociale kantje is dat ik te veel mensen ken, een ontzettend slechte planner ben, altijd alles vergeet, vaak op het laatste moment van gedachten wissel, niet kan kiezen, soms geen zin heb om sociaal of attent te zijn en een trut ben. Het trapt mensen tegen de tenen. Hoewel sommige mensen iets te lange tenen hebben, vind ik dan weer.

Het is ook zo moeilijk. Vrienden, kameraden, kennissen, minnaars, familie, huisdieren. Ze zouden hen allemaal moeten groeperen in een commune. Als in een kibboets, waar alle mensen lekker dicht bij elkaar wonen, en iedereen kent iedereen. Mijn vrienden zijn namelijk van het soort dat in eenvoud komt. En ze wonen verspreid over heel België, en ver daarbuiten. Het is moeilijk om dan tijd te maken voor iedereen, en nog tijd over te houden voor andere dingen, zoals werken, eten, slapen en rustig op je eentje in het park een boek lezen. Festivals zijn goede verzamelplaatsen, heb ik deze vakantie ondervonden, maar zelfs daar is het moeilijk om iedereen te zien, een praatje mee te slaan, een pintje mee te drinken, een dansje mee te placeren, wat groepjes te gaan bekijken en ondertussen je hoofd niet te verliezen. Ook een heikel punt: 200 keer hetzelfde moeten vertellen, namen onthouden, weten wat je al verteld hebt en tegen wie en wat je al gehoord hebt en van wie.

Ik ben soms niet lief. Dat kan best zo zijn. Maar soms moet je als sociaal beest een beetje asocialer worden om een goede relatie met jezelf te onderhouden.

Jaaroverzicht: Wat ik schreef in 2008, maar nooit publiceerde.

2009-01-06T01:58:00.007+01:00

'Weet je wat ik daarstraks gedaan heb?

Croque-monsieurkes gemaakt.

Net als vroeger, toen we nog samen waren.

Dan kochten we vanalles, zodat we heel veel hadden om ertussen te leggen.'

'En dan deed jij je vieze kaas daarop, en dan deed het 'prutprut', en dan moest ik die gore nest er vanaf afschrapen. Haha! En ik, ik propte er altijd te veel tussen, zodat dat toestel erg moeilijk weer toe ging, maar na lang forceren lukte het wel.'

'Jaaa!

Mmmh.

Dat was zo fijn.

Het zal nooit meer hetzelfde zijn.'

'Maar... we kunnen nog altijd croque-monsieurkes maken!'

'Ja. Dat wel.

Maar het zal nooit meer hetzelfde zijn.'

taalonkunde

2009-01-06T00:17:00.004+01:00

Internet, facebook, sms, het is leuk en al, maar soms komen er bepaalde taalkundige idioterieën bovendrijven waar ik mij echt de pleuris aan erger. Ik zou het me niet zo moeten aantrekken, maar -tsja- soms loopt het echt de spuigaten uit. Ik krijg er verbale diarree van. Om maar iets op te noemen. Een greep uit de frustraties:

Overdreven veel leestekens. Het heeft echt geen zin om vierentwintig uitroeptekens achter zowat elke zin te plaatsen. Uitroeptekens worden gebruikt om -u raadt het al- iets uit te roepen, niet om een banale zin mee te beëindigen. Drie uitroeptekens zijn hoogst uitzonderlijk nog wel toegestaan, maar dan moet het gaan om iets wat je echt in de verf wilt zetten. Hetzelfde geldt voor hoofdletters. Zet die Caps-Lock nu maar uit. ECHT!!!

Het woord 'ikke'. 'Ikke' is nog best leuk om op het eind van een kattebelletje te schrijven. Als je 16 bent. 'Ikke' wordt heel erg belachelijk als je het in plaats van elke 'ik' gebruikt.

Toch nog een fout kunnen maken in een zin van hooguit drie woorden. Bij mij sluipt er af en toe ook eens een lettertje bij of weg als ik een tekst aan het typen ben. Dat los ik op door de tekst te lezen, en te verbeteren. En ja, zelfs dan nog kan er een hardnekkige fout blijven staan, waar je toevallig overheen gekeken hebt. Kan gebeuren. Shit happens. Maar serieus, als je één simpele zin getypt hebt, kijk dan even twee seconden of het juist is. De mensheid zal u dankbaar zijn.

Schrijven zoals je praat. Hebbe, kunne, wille en dergelijke zijn geen woorden, ook al spreek je ze zo uit. Het is een kleine moeite om de gebruikelijke 'n' er even achter te zetten.

Incorrecte afkortingen. Ook ik gebruik wel eens 'n afkortinkje op z'n tijd. Soms omdat het lekker bekt, soms omdat er geen plaats is om extra letters te schrijven. (sms, facebook,...) Ik kan de regels heel snel uitleggen: het wordt 't, ik wordt 'k, mijn wordt m'n, zijn wordt z'n. Niks mis mee. Oh, en als je plaats en tijd genoeg hebt (niet in sms'jes, wél op facebook), schrijf dan nooit 'v' voor 'van', 'vr' voor 'voor' of 'd' voor 'de'. Uw vinger kan die extra letter echt wel aan, toch?

Engels. Eén regel: als je niet in een vreemde taal kan schrijven, doe dat dan niet. We verstaan je heus wel in het Nederlands. Als het de bedoeling is dat we je niet verstaan: laat je helemaal gaan, joh.

'X' is geen goede vervanging van 'ks'. Enkel in het woordje 'sex', omdat het vroeger wel zo geschreven werd. Het is begrijpelijk als je nog niet helemaal op de hoogte bent van de nieuwe spelling. 'Nix' en 'strax' kunnen dan weer niet. Nee, echt -euhm- NIET!!!!

Zo. En binnenkort: een jaaroverzicht van 2008. Dat wordt vrolijk. Nog vrolijker! Hoezee.

wég

2008-10-15T15:23:00.001+02:00

Je staat nooit stil
en vlindert in het rond.
Je dartelt, drentelt,
je ging, je was, je stond.

Nooit blijf je hangen
op dezelfde plek.
Verandering is gewoonte,
stagnatie vind je gek.

Alles wordt voorgoed verleden,
hoe je het ook draait of keert,
je kan nooit meer terug.
Dat heb je wel geleerd.

En niets blijft hoe het was.
Je komt aangewaaid als frisse wind,
daarna laat je een leegte.
En niemand die je vindt.

I won't be the lonely one, sitting on my own and sad...

2008-09-22T18:05:00.002+02:00

Ik kom ook nog eens buiten.

2008-09-19T16:08:00.010+02:00

Koket kleedje aan, blote benen eronder. Sleutels in mijn tas, terwijl ik de trappen naar beneden loop. Liedje in mijn hoofd, huppelpas. Open de voordeur, stap naar buiten en
-shit- herfst.
Ze hadden me wel eens mogen verwittigen. Vind ik dan.

Babs heeft haar buik vol van diëten.

2008-09-19T16:08:00.006+02:00

Ik ben al een week aan het diëten. Elke dag eet ik maximum 800 kcal. Ik eet fruit, groenten, vis, vezelrijke producten, en godverdomde rijstwafels. Ik drink nog amper alcohol, en elke dag consumeer ik liters plat water. (en grote hoeveelheden cola light, maar dat deed ik altijd al.) Ik ben gaan zwemmen, joggen, ik wandel me de pleuris en doe af en toe van die domme fitnessoefeningetjes. Ik ga niet elke dag op de weegschaal staan, want dan merk je toch geen vooruitgang, eenmaal per week is voldoende. Ik ben er niet obsessief mee bezig, en zeg tegen mezelf dat het best traag mag vorderen, want dat is natuurlijk het meest gezonde en het beste.

Vanmorgen, een week sinds het begin van mijn grote dieetplan, ging ik op de weegschaal staan. Gewichtsverlies: 200 gram. Twee-hon-derd-gram!

En ik was zelfs al naar het toilet geweest.

The great escape

2008-09-09T04:50:00.002+02:00

En nee, ik ben niet wanhopig op zoek.

2008-09-04T00:45:00.010+02:00

We worden ouder, en het wordt steeds moeilijker: een fatsoenlijk lief vinden. Het ligt niet aan ons, hoor. Wij zijn gezellig en leuk en knap en grappig en slim en bijna te mooi om waar te zijn. (Ik spreek voor mezelf. *kuch*) Het ligt -zonder twijfel- aan de mogelijke kandidaten. Die maken het ons moeilijk? Hoe? Wel, om twee redenen: ofwel hebben ze al een lief, ofwel niet.

De kandidaten van de eerste groep zijn af en toe wel zéér begeerlijk en geweldig, perfect zelfs, maar iemand is ons voor geweest om dat te beseffen, verdorie. Dus: daar blijven we met onze fikken van af. Punt.

De tweede mogelijkheden, de vrijgezellen, zijn onder te verdelen in vier aparte subgroepen. Ten eerste zijn er de lelijkerds. Dan gaat het niet enkel om hun uiterlijk, maar over hun persoonlijkheid. Lelijkerds, die willen we niet. Niet omdat we oppervlakkig zijn en niet verder kunnen kijken dan uiterlijke kenmerken, of enkele onaangename en irriterende kantjes (gezeur, saaiheid, noem maar op), maar hé, we moeten er tenslotte wel een conversatie mee kunnen hebben zonder kotsneigingen. En seks, met het licht aan.

De tweede opties zijn de bindingsangstigen. Oh, zo'n leuke kerels/madammen, misschien wel de liefde van je leven *zwijmel*, maar ze blijven niet. Nooit! Doe geen moeite. (Of toch niet teveel.) Je kan ze niet vangen, want ze vluchten voordat je 'rela..' kan zeggen. Ze blijven niet, voor niemand. Ook niet voor jou. De klootzakken. Zélfs niet voor jou.

De mensen uit de derde groep, daar schéélt iets aan. Ze zijn lief en leuk en alles wat je wil, maar ze hebben een groot nadeel, voor jou persoonlijk althans. Het Grote Nadeel is dus niets dat persé moet opgaan voor de rest van de wereldbevolking, maar iets dat niet goed rijmt met jou en de situatie waarin je je bevindt. Mogelijke mankementen zijn bijvoorbeeld: ze wonen te ver, ze zijn te klein, te groot, te oud, te jong, ze hebben de verkeerde muzieksmaak, de foute passies, ze maken taalfouten, of hun kont is te dik (toch, Peter?). Deze nadelen kunnen weggewerkt worden mits een beetje/veel moeite, of verandering van je persoonlijke eisen. De vraag is hoeveel je wilt toegeven, en opofferen. Wijn smaakt tenslotte beter zonder water.

De vierde, en laatste subgroep, dat zijn de liefdes van ons leven. Je komt ze niet snel tegen, zulke snodaards, want ze verschuilen zich. Maar ooit komen ze tevoorschijn, zelfs als je alle hoop al opgegeven hebt. Ze duiken op wanneer je het niet had zien aankomen. Boem! Ze komen onverwacht. In een klein en absoluut magisch moment.

We do what we need to be free, and it leans on me like a rootless tree.

2008-09-03T03:53:00.005+02:00

Tegenwoordig luister ik teveel naar Damien Rice. Gewoon omdat het allemaal verdomme waar is, wat hij vertelt. Net zoals Waits altijd gelijk heeft, en Cave, en Buckley, Dylan, Young en, natuurlijk, Cohen. Niet toevallig mijn favoriete mannen. Mensen die de waarheid in pacht hebben en daarover ook nog eens erg mooi kunnen zingen zijn onvoorwaardelijk mijn helden. Ik wou dat ik mijn leven in een liedje kon gieten, en het aan de wereld zou kunnen voordragen. Dat ik, ondersteund door de gepaste melodie, de goede woorden vond om te beschrijven hoe ik voel en denk en doe en dans. En iedereen zou ritmisch meebewegen, de beats voelen tot diep in hun lijf, de tekst zou blijven hangen in hun hoofd, en het zou tot nadenken stemmen, wanneer ze het later nog eens afspelen. Ik hoop dat ze het zouden begrijpen. Ik hoop het.

(Al doe ik het zelf soms amper.)

murder she wrote

2008-09-02T01:50:00.002+02:00

Plots hadden we twee nieuwe beesten in huis. Maarten had ze geadopteerd. Ik was al wekenlang aan het zagen om een kat, maar iets hield me tegen om er ook effectief eentje in huis te halen. (schrik, teleurstelling, pijn, verdriet,... ik noem maar enkele traumatische emoties. *zucht*) De nieuwe beesten waren geen katten, maar schildpadden. Niet bepaald mijn eerste keuze qua huisdieren, want ze zien er een beetje eng uit, met hun slangachtige koppie, dinosauruspoten en, euh, schild, maar na enkele minuten aanstaren (van beide partijen) was ik verknocht. De ene doopten we Michelangelo, en de andere Donatello. Twee coole Ninja Turtles, onze nieuwe beestjes. En zo'n schatjes!

Omdat ze bij hun vorige baasje in een nogal krappe bak vertoefden, en ons dat een beetje zielig leek, besloot Maarten om een groter aquarium te gaan kopen. Hij nam er meteen ook enkele visjes bij. De man van de vissenspeciaalzaak had hem verteld welke visjes hij bij de schildpadden kon zetten, visjes die snel genoeg waren, zodat Michelangelo en Donatello er niet aan konden. Het werden er vier met een streepje, en één speciale, een soort van haai.

Ze leken zo gelukkig, met z'n allen. De visjes zwommen een beetje hyper in het grote aquarium, en voor de schildpadden ging een hele nieuwe wereld open: zonnebanken onder de tl-lamp, relaxen op de rots en heerlijk zwemmen in het water. De schilpadden gaven we garnaaltjes om van te smikkelen, en de visjes kregen een soort van confetti-voer. Wat een feest!

De volgende ochtend hoorde ik een gil in Maarten z'n kamer. Een -voor ons- onverwachte wending. (Maar jullie zien 'm waarschijnlijk al aankomen.) In het aquarium zagen we Michelangelo, Donatello, twee visjes, en een half.

Blegh.

(Vandaag waren alle visjes verorberd. Maarten gaat er binnenkort nieuwe halen. Spannend.)

Honey, I'm home.

2008-08-28T18:32:00.002+02:00

In tegenstelling tot wat ik zelf verwacht had -maar ach, ik verras mezelf weleens vaker- ga ik terug beginnen schrijven. Hier. Een beetje voor mezelf, want ik mis het wel (hoor ik daar ergens 'told you so'?), en ook een beetje voor mijn trouwe lievelezerspubliek. *Ooooh!* Inderdaad.

Maar vooral, voor één persoon in het bijzonder...

Mama... ik leef nog!
Tot snel. Kusje.

En ze leefde nog lang en gelukkig.

2008-06-12T13:28:00.004+02:00

Ik hoef niet meer zo nodig
te schrijven op mijn blog.
Ik zeg puh en bleh,
tsja en och.

Een gevoel van fin de siècle
drijft me onverhoopt naar dit:
vaarwel, vaarwel,
I quit.

Bedankt voor alle reacties, opmerkingen, commentaar, lofbetuigingen, liefde en kameraadschap. Voor alles.
*pinkt een traantje weg.*

Sitting, waiting, wishing.

2008-05-21T10:44:00.002+02:00

Een week gaat voorbij.
Een dag gaat voorbij.
Een dag gaat voorbij.
Een dag gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.
Een uur gaat voorbij.

Geduldigheid is niet bepaald mijn sterkste kant.

Lover, you should've come over.

2008-05-19T11:26:00.002+02:00

Maybe I'm too young to keep good love from going wrong.
But tonight you're on my mind ...

teleurgesteld.

2008-05-18T15:05:00.004+02:00

Een illusie armer.

Ik keek er erg naar uit, maar wat blijkt:
geroosterde marshmallows zijn niet lekker.

zwijmel...

2008-05-13T23:44:00.002+02:00

Mijn nieuwe hanglamp van de kringloopwinkel is fantastisch.

Een vleugje romantiek. Voor slechts twee luttele euro's.

Lentekriebels

2008-05-12T00:38:00.002+02:00

'Wat een mooi meisje ben jij! Zo lang. En slank. En schoon haar. En een leuk kleedje. Oh, echt een mooi meisje.'

Daarstraks in de hal, heeft een oud omaatje me versierd, hehe.

Wijvenweek naschok. En sollicitatiedinges.

2008-05-12T00:29:00.006+02:00

Oh yes, I'm the great pretender.

Ik fake al jaren. Uit beleefdheid, soms uit onzekerheid, maar vooral omdat het absoluut normaal is om af en toe eens te doen alsof. Daar schaam ik me dus echt niet voor.

Gisteren belde een collega van me, met het heuglijke nieuws dat ze vorige week een baby gekregen heeft. Oh, wat leuk, kirde ik met haar mee, is het een jongen of een meisje? Het was een meisje, en ze hadden haar Renee genoemd. Wat een mooie naam, en echt, wat ontzettend leuk, schalde ik vrolijk aan de telefoon.
Toen ik even later weer ophing, bedacht ik bij mezelf dat ik baby’s eigenlijk helemaal niet zo leuk vind, en dat ik zelfs een mannelijk hangbuikzwijntje een leukere naam zou geven dan ‘Renee’.
Maar dat zeg ik natuurlijk niet. Ik doe gewoon vrolijk mee, en houd mijn eerlijke, maar kwetsende, gedachten voor mezelf.

Een allerbeste vriendin van me vertelde later die avond dat ze een gesprek met haar baas had gevoerd over de moeilijkheden die ze heeft met een superieur op haar bedrijf. Op het einde van dat gesprek had ze tegen haar baas gezegd dat ze anders nooit problemen heeft met andere mensen, en dat ze met iedereen goed kan opschieten. So not true. Mijn vriendin is iemand die problemen heeft met de helft van de wereldbevolking. Een beetje misantroop is ze, dat wel, maar net daarom houd ik zo van haar.

Enkele weken geleden solliciteerde ik bij een welbekend bedrijf. Ik was doodzenuwachtig, en de adrenaline stroomde door mijn lijf. Ik wist niet wat te verwachten, en daar werd ik ontzettend onzeker van. Ik heb graag controle, over alles. Toen bleek dat ik over mocht naar de volgende ronde, deed ik daar best cool over. Fluitje van een cent. Stukje taart.

Faken heeft zeker niet enkel en alleen te maken met wat er tussen de lakens gebeurt, want we doen het ook in het dagelijks leven. We leven namelijk in een maatschappij waar alles steeds groter, beter, mooier moet, en het is moeilijk om steeds maar weer die overtreffende trap te beklimmen.

Dus liegen we, zodat het niet te hard opvalt als we eens niet mee kunnen met de rest. We verzinnen kleine leugentjes om onszelf en anderen beter te doen voelen. We hebben geen schroom over nep, want fake is normaal.

Na een kleine enquête onder vrienden en toevallige passanten leerde ik dat we voornamelijk faken omdat we onzeker zijn.
Er was slechts één iemand die vertelde dat hij nooit ofte nimmer fakete, en die persoon vertrouw ik nu dus voor geen haar meer. Want iedereen doet het, beestjes en boompjes, mannen en vrouwen. Kameleons hullen zich in verschillende kleuren, en houden zo iedereen voor de gek. Mijn katten kunnen heel erg snoezig kijken en spinnen, maar dat is enkel omdat ze een lekker hapje willen. Ik weet het, dat ze me bedotten, maar toch neem ik het hen allerminst kwalijk. Want er is niets mis met doen alsof. We doen het allemaal, al dan niet bewust.

Meestal faken we over redelijk oppervlakkige zaken, zoals uiterlijke schoonheid. Het is tegenwoordig geen taboe meer dat we dingen aan ons uiterlijk veranderen. Al wie nog nooit iets aan zijn uiterlijk gefaket heeft, mag de eerste steen werpen.
We vervormen ons tot de vrouwen die we willen zijn, en hebben daar allerlei alle tips en trucjes voor. We verpakken ons in mooie stofjes in één kleur om langer te ogen en dragen verticale strepen om dunner te lijken. Hullen ons in frivole lingerie, en als we wat meer volume willen, stoppen we er simpelweg een kipfiletje bij. Als we onze stoute schoenen aantrekken, is dat steevast met een hakje eronder, zodat we groter lijken. Zo kunnen we de straat op en tonen we ons aan de buitenwereld.
We weten natuurlijk wel dat het innerlijk hetgeen is wat echt telt, maar zijn ons evenzeer bewust van het feit dat iedereen toch eerst naar de buitenkant kijkt. Daarom smeren we zelfbruiner, zodat het niet opvalt dat we de hele winter binnen gezeten hebben onder een fleece dekentje. Kappers leggen onze haren in de plooi, of maken krullen, want dat toont beter dan onze natuurlijke out of bed look. We doen aan manicuren, pedicuren en brazillian waxes, om alles glimmend en glad te maken in plaats van ruw en -brrr- harig. We brengen lagen make-up aan, maar doen dat zo zorgvuldig dat het lijkt alsof we natural beauty’s zijn.

Soms gaat het een stap verder. Plastische chirurgie is de hoogste vorm van fysisch faken. Maar daarom is het niet slecht. Als je jezelf niet goed voelt met kleine borsten, een grote neus, drilpuddingbillen of flaporen, kan dat tegenwoordig allemaal verholpen worden. Een chirurg kan in enkele uren zowat alles veranderen wat Moeder Natuur je gegeven heeft.
Sommige vrouwen vertellen er openlijk over. Ik ken een jonge vrouw die met grote trots en zonder schroom haar nieuwe volle borsten aan mij liet zien. Kijk eens hoe mooi ze geworden zijn! Anderen houden het liever stil.

Niet enkel het uiterlijke vertoon vinden we essentieel, we zorgen er ook voor dat we goed overkomen. We lezen ons intelligent, we worden vrouwen van de wereld. We weten hoe we moeten flirten en op welke manier we onze zin krijgen. We bepalen zelf wat we willen en we nemen geen blad voor de mond. Wij, wij zijn vrouwen die je niets meer kan wijsmaken, want we weten het allemaal al wel. En als we het niet weten, dan faken we het toch gewoon. We faken een leukere, betere versie van onszelf.

Onder het toeziend oog van de andere sekse faken we ook wel eens. We doen het niet om hen te plezieren, maar eerder om onszelf in een beter daglicht te plaatsen. Als je een ex tegenkomt, is het bijvoorbeeld volstrekt normaal om te vertellen dat het fantastisch goed met je gaat, en dat je de tijd van je leven hebt, sinds het gedaan is tussen jullie. Terwijl je eigenlijk de laatste weken zielig op je bank hebt gezeten met de afstandsbediening, chips en een familiepak zakdoekjes in de aanslag. Dat hoeft hij niet te weten.

Is faken de ergste vorm van liegen? Of gewoon de realiteit een beetje mooier maken. Is fake altijd bedrog, of moeten we het op een andere manier bekijken? Moeten we ons er schuldig over voelen, of beschaamd? Het nooit meer doen? Nee.

Uiteindelijk draait het allemaal om zelfvertrouwen. Soms zijn we stoer en sterk. Op andere momenten zijn we kleine onzekere wezentjes, en willen we dat niet tonen aan de grote, boze wereld. Daarom doen we alsof we anders zijn: mooier, slimmer, liever, beter.

Soms is het een leugentje om bestwil, soms is het een kleine verdraaiing van de werkelijkheid. Faken is de harde waarheid, maar met een strikje rond. Het is niet altijd even slim, of eerlijk. Maar het is oké. Echt waar.

knippen/plakken

2008-04-26T16:40:00.005+02:00

Haar zinnen zijn
woorden op orde,
die ze in de wereld giet.
Een kijkgaatje in
haar werkelijkheid,
verder kan je niet.

Achter haar deuren
schuilt een ziel,
enkel bedoeld voor invités.
Daar leidt ze vreemde levens
en breekt ze te vaak
met clichés.

Haar hoofd zit vol
met scherven, maar
ze heeft ze aan elkaar gelijmd.
Zo kunnen ze weer
buiten: waar alles dan
weer netjes rijmt.

Vieze, vieze versjes.

2008-04-26T11:54:00.009+02:00

Liefste,

De lente laat mijn knoppen ontluiken,
wanneer we het hoge gras in duiken.
Ik zal me gewillig bukken
als jij mijn bloempje wil plukken,
en je mag er zelfs aan ruiken.

Jobhunting!

2008-04-24T23:11:00.007+02:00

Geef mij een zaal vol mensen, en ik spreek ze vol vertrouwen toe, onvoorbereid en onbevreesd. Zet mij op een podium, en ik doe een leuk dansje, of zo. Plaats mij in een vreemde woonkamer, en ik wandel in lingerie en op hoge hakken voor een groep modale huisvrouwtjes. Maak mij praeses, en ik zal de studenten leiden als een goede herder. Geef mij een microfoon en een karaokeinstallatie, en ik zing de hele zaal leeg (want: vals). Trek al mijn kleren uit, en ik ben uw naaktmodel. Zet mij vooraan in de klas, en ik ben een innemende juf. Ik ben een entertainer, het middelpunt op uw feestjes, een aandachtshoer. Ik ben gek op publieke optredens. Ik ben dol op deadlines. Ik hou van situaties waarbij anderen instant paniekaanvallen zouden krijgen. Zenuwen zijn mij vreemd, want ik heb een onwezenlijk relativeringsvermorgen en ik overschat mezelf mateloos. Jawel.

Vroeger was ik anders. Toen had ik steevast zweethandjes. Bibberbenen. Trillende onderlipjes. Zat ik vaak met een ei. Hardgekookt. Plaste ik -bijna- in mijn broek bij het minste beetje spanning. En plein public komen was de hel, want ik hield niet van ogen die misschien wel eens op mij gericht zouden kunnen worden. Ik durfde niets. Ik was een zenuwlijer. Vreselijk verlegen. Krampachtig in crisissituaties. Nerveus om niets.

Maar dus. Gisteren was ik hélemaal niet zenuwachtig hoor.

Ik heb de hele dag geen hap door m'n keel gekregen. Ik heb de meest idiote dingen eruitgeflapt. Zesendertig sigaretten gerookt. Spontaan mijn regels gekregen, van de stress. En toen ik mijn naam hoorde afroepen, heb ik uit pure ontlading van nervositeit mijn vol glas witte wijn binnengekapt, op mijn toenmalige lege en ietwat zwakke maag.

Ach, ik hou het op een adrenalinerush. Dat klinkt tenslotte beter dan 'ontzettende schijterd'.

Vraag is: hoe schakel ik nu die overblijvende 18 fantastische en uiterst bekwame journalistiekstudenten uit, zodat zij niet gaan lopen met de job van mijn leven? ;-)

fat ass.

2008-04-17T13:24:00.004+02:00

Op het journaal was vanmiddag een item over gewicht, en ik surf dus, als bezorgde burger, naar de site die vermeld wordt. En doe het testje. Maarten en ik behaalden beiden exact hetzelfde resultaat. Dat wil ik graag even met u delen, jawel.

Uw BMI is 20kg/m².

U hebt waarschijnlijk overgewicht, zonder echt zwaarlijvig te zijn. Om terug fit te worden, kunt u het beste wat meer gaan bewegen en een paar wijzigingen doorvoeren in uw eetgewoontes. Als uw BMI hoger is dan 25kg/m², kan advies van gezondheidsprofessionals zoals uw huisarts, bijvoorbeeld, helpen om een gezonde levensstijl op te bouwen. De individuele aanpak van het obesitasplatform wordt verder in de brochure uitgelegd en is voor u waarschijnlijk de beste oplossing.

Maarten is er ook nog altijd niet goed van :-).

Kut II

2008-04-10T23:46:00.003+02:00

Woke up and for the first time the animals were gone.

Buiten is het nog donker, en
de muren ademen stilte uit.
Koude rillingen krijg ik daarvan.

Ik trek het deken over mijn hoofd,
zodat de realiteit ver weg lijkt.
En dromen dichtbij.

'Alles komt goed' blijkt een leugen
want je bent klaarwakker
en alles is kut.

De dag gaat voorbij, de zon verblindt,
mijn handen zijn ijskoud.
Ze trillen als een espenblad.

Er is enkel grond onder mijn voeten,
de wereld draait voorbij.
Ik kan amper ademhalen.

Verdriet brandt lege gaten,
ze dringen diep in mijn huid.
En de dag gaat voorbij.

Wanneer ik terug thuis kom,
is er weer die stilte.
Ik zet de radio op.

Er zijn zachte melodieën, en troostende woorden,
maar mijn huilen klinkt luider.
En het is nog steeds donker.

It's left this house empty now, not sure if I belong.

Kroniek van 2008.

2008-04-10T00:04:00.001+02:00

Wat een kutjaar.

Het is een haiku én het rijmt!

2008-04-09T01:28:00.002+02:00

Ik kan niet verstaan
dat ik je nooit gezien heb,
telkens ik je zag.

Hoorde wel woorden
die uit jouw richting kwamen,
maar luisteren: ach.

Zag je niet komen.
Je sloop dichter en dichter,
ineens in mijn hoofd.

Hoe kan dat nu plots,
dit verliefde verlangen.
Het voelt als verdoofd.

Niet lief. (3)

2008-04-04T23:17:00.006+02:00

Graag even uw aandacht.

Vandaag heeft een welbepaalde klojo, voorheen beter bekend als Maarten, een ei op mijn hoofd stukgeslagen. Als grapje. Kleverig eigeel in mijn haar, haha. Eierschillen in mijn haar, haha. En druppend eiwit, overal, hahahahaha.

Daar kon ik nog wel mee lachen.
Ha. Ha.

Maar toen Klojo even later ook nog een ei in mijn broek -excuseer, onderbroek- deponeerde, en dat ei daarna met volle kracht stuksloeg, kon ik daar niet meer mee lachen. Nee!
Niet. Mee. Lachen.

Ik zin op wraak.
Een gruwelijke wraakactie.
Voorstellen, iemand?
Laat u volledig gaan!
Volledig.

Niet lief (2)

2008-04-04T01:04:00.004+02:00

Vorige week op een concert.

Er tikt plots iemand op mijn schouder. Ik draai me om. De onbekende schoudertikkende man achter mij wijst naar de dame naast zich, en zegt: je moet oppassen als je naar achter gaat, want zij merkt dat niet. Ik kijk vluchtig naar de dame in kwestie, en ze staat een beetje krom voor zich uit te staren, dus ik denk van: oh, ze is vast een beetje gehandicapt. Of zo.

Ik besluit sociaal en vriendelijk te doen. Ik buig me -breed glimlachend- naar haar toe, en zeg: als je niets ziet, zal ik wel even wat aan de kant gaan.

Als ik me terug omdraai, zie ik enkele verbaasde blikken, van vrienden. Wat ik aan het doen was? Ik leg uit hoe joviaal en altruïstisch en menslievend ik was. En vertel wat voor liefs ik zonet gezegd had. Met trots!

De vrouw bleek hartstikke blind te zijn.

Niet lief (1)

2008-04-02T23:22:00.005+02:00

Tijdens de film.

Babs: 'Hé, lijk ik op Uma Thurman?'
Maarten: 'Nee. Waarom?'
Babs: 'Ah, gewoon, omdat ze ook zo'n gekke neus heeft.'

Een minuut later. Uma Thurman kust jonge kerel.

Maarten: 'De slet.'
Babs: *Kijkt bedenkelijk.*
Maarten: 'Oh, je lijkt er toch op.'

Ayo...

2008-03-31T18:28:00.002+02:00

...I'm tired of using technology, I need you right in front of me.

Milow.

Denk daar maar eens over na...

2008-03-28T15:08:00.002+01:00

Sommige meisjes voelen zich onzeker over hun borsten.
Ze vinden ze soms te groot, vaak te klein.
Dat is echt niet nodig.
Bij het vrijen zijn andere lichaamsdelen,
zoals je mond, veel belangrijker
Denk daar maar eens over na.

Jan Becaus.

http://www.stubru.be/node/29307
(oh, altijd grappig.)

(Wijvenweek) Bha, een baby.

2008-03-28T12:38:00.000+01:00

'Mijn naam is Jantje. Ik ben een babyjongen van 3 maanden. Ik vind het fijn om gewoon maar wat te liggen, relaxen, met een straaltje kwijl uit mijn mond. Soms blaas ik belletjes van mijn spuug. Dat vinden de mensen grappig. Ik ben een geboren entertainer.
Als ik naar het toilet moet hoef ik geen moeite te doen om op te staan, ik laat alles gewoon keihard gutsen in dat zachte dure broekje dat mama over m'n billetjes heeft getrokken. Ik hoop altijd dat ik erg veel groene stinkende poep heb, want dan trekt mam zo'n grappig gezicht. Soms moet ze zelfs kokhalzen, en dan gil ik het uit van het lachen.
Als ik wil dat mensen me aandacht geven, ga ik opgewonden kirren en scheetjes laten. Dikke, vieze, stinkende scheten. Het werkt altijd. Wat zijn ze toch snel tevreden, die oudjes.
Vroeger heb ik 9 maanden in een hol moeten wonen, een donker krot. Het was daar onnoemelijk saai, en ik hoorde buiten de hele tijd geroezemoes. Ik begreep er geen bal van. Toen ik uiteindelijk uit het hol mocht, was ik zo opstandig en tegendraads, dat het erg traag en pijnlijk verliep voor de mensen rondom mij. Uiteindelijk ben ik toch maar uit die smalle doorgang gescheurd. Hé, voor mij was het ook een zware bevalling hoor.
Wanneer mama me te eten geeft, probeer ik dat steevast te weigeren. Als ik zie hoeveel moeite dat ze doet -de stakkerd- neem ik soms toch wat kleine hapjes in mijn mond. Meestal is het vieze prut. Zolang ik geen pizza gevoederd krijg, spuug ik zonder pardon de helft van mijn eten uit, op de vloer. Of als ik echt in een dolle bui ben: in mama haar gezicht. Ze kan tenslotte wel een voedzaam masker gebruiken, want ze ziet er wat bleekjes uit tegenwoordig.
's Nachts wil ik het liefst op stap, maar blijkbaar is dat nog niet acceptabel voor een driemaander. Om mijn gigantische teleurstelling daaromtrent te bekrachtigen, gil ik elke nacht de hele buurt wakker. Na hoogstens 2 minuten komt mama dan mijn kamer in, en gaat ze zachtjes met me schommelen tot ik weer in slaap val. Ik probeer echter zo lang mogelijk wakker te blijven, zodat mama blauwe kringen onder haar ogen krijgt. Want blauw is mijn lievelingskleur.'

Nee, ik heb nog geen kinderen.
En ja, ik adopteer later een kleuter.

(Wijvenweek) Mijn huishouden.

2008-03-27T06:37:00.004+01:00

Behalve de zin 'het heeft hier precies lelijk huisgehouden', is er eigenlijk niet bepaald veel dat ik van mijn huishouden kan zeggen.

Ik ben zo iemand die -als ze al eens sporadisch opruimt- het er een dag later weer kan laten uitzien alsof er een tornado geweest is. En een aardbeving daarenboven.

Ik doe bijna nooit de afwas. Soms koop ik plastic bestek en bordjes, want die kan ik zomaar weggooien. (Ter compensatie steun ik Greenpeace elke maand.)

Als ik iets gebruik, en niet meer nodig heb, gooi ik het soms gewoon op de grond. Ik smos trouwens ook erg veel. Dat laat ik vaak gewoon liggen. Als ik op een gegeven moment met mijn kousen in de vieze smurrie sta, weet ik dat het tijd is om op te ruimen.

Strijken doe ik niet. Een droogkast en heel goed vouwen, da's de truc.

Gisteren heb ik gemerkt dat, als je een aluminiumbakje, met bijvoorbeeld zalmlasagne, opwarmt in de microgolfoven, en je stopt er iets bij van glas, een glazen kom bijvoorbeeld, het glas zo heet wordt dat het een warme rode gloed krijgt, en op bepaalde plaatsen zelfs vloeibaar. Glasblazen is nu perfect mogelijk. Ik heb ook gemerkt dat het glas, als de microgolf weer uitgezet wordt, na een tiental minuutjes spontaan gaat barsten. Een riskante onderneming, dit allemaal, maar ontzettend leerrijk.

Nee, ik bedoel: er is veel dat ik kan zeggen over mijn huishouden, maar ik denk dat zwijgen soms verstandiger is.

(Wijvenweek) Mannen.

2008-03-26T21:57:00.003+01:00

Waarom ik van mannen hou.

Vijf minuten voordat ik op stap vertrek. Ik spring in mijn kleren, check mijn gezicht in de badkamerspiegel. Kijk eens of mijn haar... Shit. Vettig. Dan er maar snel iets mee doen, zodat het niet zo opvalt dat ik het eergisteren al had moeten wassen. Twee staartjes. Voila! Een beetje belachelijk, maar...

Nog vier minuten. Lichte twijfel. Zijn twee staartjes in mijn haar eigenlijk wel acceptabel? Ik heb tenslotte de gezegende leeftijd van -ieh!- 27 bereikt. En staartjes is misschien meer iets voor een meisje van, laat ons zeggen, 7 jaar. Eigenlijk is mijn kleedje ook een beetje te kort. En hangt er verf op mijn botjes. Pff, ik zie eruit als een schooier.

Drie minuten. Bwa, de staartjes zien er nog wel best snoezig uit. En ik heb ook minder een pottenkopke. Dixit Maarten. Ik neem dat maar aan als een compliment, toch? TOCH? Bedoelde hij dat als een compliment?

Twee minuten voordat ik moet vertrekken. Maarten noemt me Heidi. Ik begin spontaan grappige liedjes te zingen en trek een gekke bek naar mezelf in de spiegel. Mmmh, dat maakt het er niet bepaald beter op. Misschien ligt het gewoon aan mijn gezicht? Make-up zou helpen. Of het nog erger maken.

1 Minuut. Misschien toch maar beter even met mijn haar onder de kraan gaan hangen, want... *tring!*: De bel.
Moet. Dringend. Vertrekken.

Op café. Ik zit op een barkrukje. De cafébaas komt van achter de toog naar me toe, kijkt me even aan, en zegt: 'Babs, ik moet eens efkes iets zeggen eh.' Ik maak me onmiddellijk zorgen. Vindt hij dat ik te veel aan het drinken ben? Heb ik de foute liedjes opgezet? Ben ik andere tooghangers aan het ambeteren? Vindt hij ook dat mijn kleedje te kort is? Een seconde lang razen honderd negatieve en onwaarschijnlijke gedachten door mijn hoofd. Het blijkt niets van dat.

'Babs, ik moet eens efkes iets zeggen: die twee staartjes... rrrrrh!'

(Wijvenweek) Mijn mannen.

2008-03-26T13:59:00.012+01:00

Dave was de eerste. De eerste échte. Hij was vijf jaar ouder, had lang blond haar en hij speelde gitaar in een bandje. Er waren daarvoor al wel mannen geweest, maar die waren niet verder geraakt dan wat gefoefel. Bij Dave was ik er klaar voor: een echte relatie. Ik was 16 jaar en botergeil en het heeft een jaar -inderdaad, een jaar- geduurd voor we de eerste keer sex hadden. (Hij had wat *kuch* probleempjes. 't Is niet dat ik ermee wou wachten tot ik zou trouwen, of zo.) Dave schreef liedjes voor mij, hij nam me overal mee naartoe in zijn autootje en ik leende zijn kleren soms, want ze roken zo lekker naar hem. Na twee en half jaar maakte ik er een einde aan.

Dave is daarna een nieuwe relatie begonnen, met een meisje dat mijn tweelingzus had kunnen zijn. Helaas is ze niet zo vriendelijk als mezelve. Ik zie Dave nu nooit meer. En als ik hem al eens toevallig tegenkom, dan mag hij niet met me praten van zijn vriendin. En hij luistert. Watje.

Peter was mijn tweede. Hij zat op de kunstschool, net als ik, maar dan een jaar hoger. Als hij zelfportretten aan het tekenen was in de spiegel, ging ik achter hem staan, en dan tekende hij mij erbij. Op onze eerste afspraak had hij een reep toblerone bij als cadeautje, met een tekening van hem erop gekleefd. En een roos. Het was een perfecte eerste date. (Buiten een vervelend incidentje met ex Dave, die ons dronken gevolgd was naar mijn kot, en een beetje jaloers was, blijkbaar.) Een tijd later huurde Peter een kot in hetzelfde gebouw als mij, en ik trok bij hem in. Mijn eigen kot werd omgedoopt als walk-in-closet. Peter leerde me het goede leven kennen: Tindersticks, Leonard Cohen, Calvin & Hobbes (de engelstalige versie) en wierookkegeltjes. Hij hielp me kunstgeschiedenis studeren en maakte tekeningen voor mij. Twee jaar later besloten we gezamelijk, tijdens een wandeling op het strand, er een einde aan te maken.

Peter werkt nu bij dezelfde school waar ik een vervanging doe. Hij heeft al jarenlang een nieuwe vriendin, een mooie roodharige, en ze zijn gelukkig samen. Een collega van me vroeg laatst of ik dat niet gek vond, dat mijn ex op dezelfde school werkt. Ik vind van niet. Pasgeleden kwam Peter mijn klas binnen, om wat chips mee te eten. (Er was een feestje omdat het de laatste les was.) Opeens ging hij naast me staan, en snuffelde aan me. Ik vroeg waarom hij dat deed. Hij zei: 'je ruikt nog steeds hetzelfde als vroeger'. Nouja, meestal vind ik het niet gek.

Daarna kwam Jan. Hij had knappe krullen, speelde voetbal en gitaar. Een hele avond had hij erover gedaan om mij te verleiden op café, en toen ik uiteindelijk helemaal dronken van verliefdheid was, zei hij doodleuk: ik heb wel nog een beetje een vriendin. De eikel. Op kerstdag, enkele weken na onze eerste ontmoeting, heeft mijn eikel zijn jarenlange relatie met zijn vriendin verbroken. Voor mij! Eerst vond ik het maar niks, en voelde ik me schuldig. En ik hield trouwens niet van voetballers. Maar hij was te leuk om te laten gaan. Jan beschilderde paaseieren voor me, we gingen samen op vakantie, dronken sangria op het strand en hij durfde zelfs bij mij achterop toen we een scooter gehuurd hadden. (levensgevaarlijk!) We gingen naar concerten en familiefeestjes, en dan sprongen we op de trampoline. Af en toe ging ik zelfs naar zijn voetbalmatchen kijken. Ik was veel te verliefd. Twee jaar later maakte ik er een eind aan.

Nu zijn we allerbeste vrienden.

Ben was een hopeloze romanticus. Hij schreef verhalen over hoe hij me ontmoet had, alsof die dag de hemel was opengegaan en God speciaal voor hem een engeltje had neergezet in mijn vreselijk sexy gedaante. Ik was zijn ware liefde, en ik had hem ook wel best graag. Hij vroeg of ik met hem wou trouwen. Ben was een beetje gestoord. Dat bleek later. Nadat ik het voor de vierde keer had uitgemaakt, wist ik zeker dat ik hem nooit meer terug wilde. Hij haatte me, daarom. Hij haatte me zo erg, dat hij met zijn moeder naar een gekke priester was gegaan, de vuile christenhond. Die priester had na wat voodoocraft besloten dat ik de duivel was, en dat ik uitgedreven moest worden.

Ben zie ik nooit meer.

Maarten zijn eerste woorden waren: 'jij drinkt wel altijd veel wijn, eh?' Nou, een kerel die zo opmerkzaam is, krijgt zeker mijn onvoorwaardelijke aandacht. Onze eerste kus was aan het kruispunt, later die avond. Ik zei: ik ga niet met je mee naar huis, want ik wil het langzaam aan doen, en ging doelbewust de andere richting op. De week nadien bleef ik bij hem slapen. Eerst woonde ik met één van zijn beste vrienden samen, maar toen die zijn eigen appartement kocht en Maarten hier toch al zo goed als vastgeroest zat, is hij bij mij komen wonen. Ik nam hem mee naar zijn eerste concert en festival, en gooide hem in de fontein. Maarten deed mijn afwas, gaf me voetmassages, en duwde mij ook in de fontein. We waren perfect gelukkig. Twee jaar later maakte ik het uit.

Ondertussen zijn we een jaar verder, en we wonen terug samen. Als roommates. Als vrienden. Soms hebben we zin om elkaar een mep te verkopen. Soms zijn we zo grappig en lief met z'n tweetjes dat ik vind dat we onze eigen tv-serie zouden moeten krijgen.

Behalve vijf Grote Liefdes, heb ik ook nog een stuk of wat kleinere liefdes/verliefdheden/lusten/lolletjes gehad. Sommigen waren onvergetelijk en mooi, anderen het tegenovergestelde.

Zo was er: Een ex-leraar. Een beste schoolvriend. Een charmante gitarist. Een sexy tussendoortje. Een vriendelijk verlangen. Een ruwe bolster met blanke pit. Een busvriend. Een blueszanger. Een heerlijke arrogante baas. Een onenight-tentje. Eentje die nog niet over z'n ex heen was. Een moeilijke kerel. Een foute keuze. Een sexy goeroe. Een vruchtbare Hollander. Een Duitse jazzjongen. Een voorlees-Gentenaar. Een toyboy. Een toffe kerel. Ze zijn allemaal van mij geweest, al was het maar voor even.

En nu? Nu heb ik er even genoeg van. Mannen zijn leuk en al, maar ik heb er gewoon verdomme even genoeg van. Al kom ik de allerleukste kerel tegen, die lieve brieven voor me schrijft, een fantastische muzieksmaak heeft en mooie dromen en gezond verstand en wilt hij dezelfde dingen als mij en is hij aandoenlijk charmant en geeft hij geweldige cadeautjes en wil ik hem elk moment van de dag (vast)pakken en kan hij me op zo'n manier aankijken dat ik zenuwachtig word en begin te giechelen en zingt hij liedjes voor mij, speciaal voor mij: ik hoef het niet! Ik ga mezelf niet verliezen in de waanzin die liefde heet. In geen geval. Niet nu.

Nee, niet nu.
Maar morgen misschien weer wel.

(Disclaimer: De informatie die u aantreft op deze blog zijn een persoonlijke samenvatting van een decennia aan liefdes en kunnen onderhevig zijn aan subjectieve oordelen. Hoewel opblotevoetjes haar best doet om alle informatie zo lief, grappig en foutloos mogelijk aan te bieden, kan ze niet verantwoordelijk gesteld worden voor eventuele meningsverschillen, trauma's of andere beschadigende consequenties, voortkomend uit het lezen van deze blog. Opblotevoetjes ziet derhalve af van welke aansprakelijkheid dan ook. Voor eventuele opmerkingen, vragen of klachten, gelieve zich te wenden tot het reactieveld onderaan. )

(Wijvenweek) Shoppen.

2008-03-25T11:27:00.006+01:00

Momenteel in mijn bezit:

topjes: 576
truien: 64
rokken: 48
broeken (gewone): 12
broeken (jeans): 17
schoenen: 42 paar
jassen: 33
kleedjes: 65

En ik heb niets om aan te trekken.

(Wijvenweek)

lost stories

2008-03-24T22:45:00.004+01:00

Ik zal je een verhaal vertellen. Een verhaaltje voor het slapengaan. Dat het bij jou misschien ochtend is, of al middag, of 's avonds - en je bent nog niet moe, dat maakt niets uit. Dit is een verhaaltje voor het slapengaan.

Ik zal je een verhaal vertellen. Zet een plaatje op. Dim de lichten. Ga liggen onder een deken van dons. Kom liggen, naast mij.
Ik zal spreken in fluisterstem, zacht als zingen, zodat de woorden plezierig zullen trillen op je naakte huid. Ik zal spreken in zwijgen, zodat je de woorden beter kan horen. Ik zal spreken in lichaamstaal. Ik leg mijn hand op je blote buik. Volg het ritme. Adem in, diep. Adem uit, lang. Ontspan.
Sluit je ogen, half. Gluur geniepig door de gordijnen van je wimpers. Ik ben dichtbij. Mijn lijf zal naast het jouwe liggen, het zal je liefdevol verwarmen. Voel je hoe het brandt?

Ik zal je een verhaal vertellen. En het gaat over jou en mij.

(Wijvenweek) Mijn wijflijf.

2008-03-24T22:36:00.008+01:00

Liefste lijf. Wij hebben al heel wat meegemaakt. Ik kan urenlang vertellen over de dingen die we deden, de plaatsen waar we waren, de gevoelens die ik voor je had. Je hebt me wel eens pijn gedaan. En andersom. Dat spijt me. Soms ben ik me bewust van jou, als een last die ik moet dragen. Soms ben ik blij met jou, en zou ik je nooit anders willen.

Liefste lijf. Je hebt onuitwisbare mankementen. Er staan littekens op je knieën, omdat ik niet voorzichtig genoeg was. Je hebt kraaienpootjes rond je ogen, van al dat lachen. Later zul je waarschijnlijk nog duizend rimpels meer krijgen, maar weet je, het is zoals met bomen: iedere lijn vertelt een verhaal, het verhaal van het leven. Rimpels zijn een deel van je ziel. En als het echt te erg wordt, is er gelukkig nog altijd botox.

Oh, lijf! Mijn lijf. De vele handen die je hebben aangeraakt, je zal ze nooit vergeten. Andere handen in jouw handen, vingers op je buik, tikken op je billen, zoentjes op je lippen. Elk hebben ze een herinnering nagelaten, sommigen zelfs onderhuids. Veel zijn er niet die daar geraken.

Liefste lijf. Je bent groot, reuzelang. Je hebt een gekke neus. Kleine, maar lieve ogen. Kromme, lange vingers. Schattige kleine oren, en je oorlellen groeien vast aan je hoofd. Appeltjesborsten. Wiebeltenen. Een mooie rug, eindeloos lang. Je haar is altijd in de war.

Lijf. Soms haat ik je. Dan wil ik je uittrekken, en nooit meer zien. Dan wil ik je boetseren in de gewenste vorm. Dan wil ik je kneden in kleinere billen, een plattere buik, een strakkere huid. Ik wil stukjes knippen, en deeltjes plakken. Een beetje langer hier, een beetje smaller daar, en wat korter overal. Dan span en druk je zo hard op mijn binnenste tot het pijn doet. Tot het pijn doet, en ik ademloos achterblijf.

Lijf. Soms heb ik je lief. Dan liggen je haren leuk, ben je mooi ingepakt in stofjes, en loop je naast je schoenen, van trots. Dan dans je, en heb je stralende ogen. Je huid tintelt van plezier, en je wangen kleuren rood van opwinding. Dan sta je poedelnaakt voor de spiegel, en kan er zelfs een vette knipoog af, richting overkant: Lekker chickie!

(Blog in het kader van Wijvenweek.)

aaargh

2008-03-23T17:51:00.001+01:00

Verdomme.
Vakantie.
Te veel tijd.
Om na te denken.

Met één been op de stoep...

2008-03-22T12:22:00.004+01:00

Als ik nog voordat het licht op rood springt kan oversteken, heb ik een goed rapport. Als ik die fietser inhaal voordat hij bij de volgende straat is, dan is Hij *zwijmel* ook verliefd op mij . Als ik mijn ogen gedurende twintig stappen dicht kan houden zonder ergens tegenaan te lopen, dan... (heb ik veel geluk.)

M&M's en ander kleurrijk snoep rangschikken op kleur én aantal: 1 gele, 2 rode, 3 groene, 4 bruine.
En één rode M&M als laatste bewaren.

Telkens een tegel/trap overslaan als je aan het wandelen bent: deze wel, deze niet, deze wel, deze niet... Of twee tegelijk, extra moeilijkheidsgraad.

Nog mensen die vroeger een ietsiepietsie obsessief-compulsief waren? :-)

t' Is eigenlijk een beetje gemeen, maar toch, een gedicht, getiteld: Cabron.

2008-03-17T15:07:00.007+01:00

In vele talen wil ik je zeggen
wat ik voor je voel.
Maar er is natuurlijk een aanzienlijk grote kans
dat je allerminst begrijpt wat ik bedoel.

Uw flux de bouche was namelijk best belabberd,
om maar niet te zeggen: abominabel,
en als je dan eens iets zinnigs zei
was het vaak gewoon een fabel.

Sans rancune wil ik ook vermelden:
een moment suprême heb je me nooit gebracht,
je kreeg complete carte blanche met je handen
maar je fingerspitzengefühl was geheel ondoordacht.

Mijn aha-erlebnis kwam niet out of the blue toen je
rücksichtslos besloot een ander aan jouw slappe lul te rijgen.
Maar het is an sich onduidelijk waarom je enkele dagen eerder zei
dat ik absoluut de enige was die jouw amour(!) kon krijgen.

Tsja. Jij was een bon vivant, I guess.
Onze relatie was slechts spielerei .
en van mij mag je spelen, met alle chinezen,
maar niet met mij.

Van mij. Niet van jou.

2008-03-16T12:50:00.004+01:00

Veel komt er niet meer uit tegenwoordig. Dat merk ik ook wel. Af en toe wel, maar dan is het zo weer weg. Doe ik alsof het nooit bestaan heeft. Alsof het nooit een naam had. Maar vanbinnen zit er onvoorstelbaar veel. Er zitten letters, woorden, zinnen, alles mooi opgedeeld in alinea's van losse flarden. Er zijn boeken, en ze kunnen zelfs verfilmd (maar het boek blijft beter.) Er zit veel, zoveel, dat het soms te veel wordt. En dan klap ik toe. Het is maar dat u het weet. Dat er een boek is, ergens. Maar niet hier. Nooit meer hier.

Dacht ik. En toen niet meer.

Ik ben een hoofd vol gedachten en een lijf vol vragen zonder antwoord. Ik ben een wandelend cliché. Het is de uitzichtloosheid die me blind maakt voor al het moois. Het waait aan me voorbij, en ik zit vast. Vast in het gat dat ik zelf ben, dat ik eigenhandig gecreëerd heb. En er is niets mis, behalve alles.

Schreef ik. Bha, en het is helemaal niet waar. Het is anders.

Geloof niet in mijn leugens. Ze zijn er om mij beter te voelen. Geloof niet in mijn woorden. Je leest ze anders, en ik bedoel ze verkeerd. Geloof niet in mijn vrolijke glimlach. Het is verdomme niet waar! Wil ik roepen. Maar ik doe het niet.

Want soms is het wel waar. Begrijp mij niet.

Ik wil

Ik kan

Ik

Wiste ik.

Laat anderen maar uitleggen hoe het voelt.

'You write such pretty words, but life's no storybook. Love's an excuse to get hurt.'
Klinkt het door mijn luidsprekers.
(wat is een ander woord voor boxen?)
Ik vind 'luidsprekers' een gek woord. Mooi, maar het past niet bij wat het feitelijk is.

Ik vind de juiste woorden niet meer.

Ach.
Ik ben oké. Daar houden we het bij.
(En ik vind jou ook leuk hoor.)

Ik ben oké.
Alles is goed.
Geloof wat je wil.
Lees wat je denkt.
Denk dat je weet.
Weet niks.

Moeha!

(Ik las dit zonet voor aan Maarten. Hij noemt het literaire diarree, en zei dat hij niet wist wat ik zonet gezegd had. En of dat de bedoeling was? Nee. Maar -aaaaargh- ik weet het ook niet hoor.)

Voelen jullie je soms ook zo? Chaotisch helemaal in orde :-).

Don't mind.

2008-03-16T10:08:00.004+01:00

De kaartjes voor Leonard (ik mag Leonard zeggen) zijn binnen. Er zijn zelfs nu nog kaarten beschikbaar. Ik snap het niet. Waarom zijn ticketjes voor pakweg dEUS, die jong en arrogant en drieduizend keer overal komen en niet eens half zo goed zijn als Cohen, in twee minuten de deur uit, en als er een optreden aangeboden wordt van één van 's wereld beste singersongwriters, de mensen niet gretig toehappen. Het zal wel aan mij liggen. Niet dat ik er om geef natuurlijk. Meer plaats voor mij.

Ik heb veel plaats nodig namelijk. Vrijdagavond was ik bij een optreden van Arid, en toen we een beetje meer vanvoor gingen staan, kreeg ik eerst een gepikeerde opmerking of ik een meter wou opschuiven, en daarna zijn alle lilliputters achter mij uit pure frustratie maar ergens anders gaan staan.

Ik geef er niet om. Mijn ego is deze week zo vaak gestreeld dat het er spontaan van had kunnen klaarkomen. Overtreffende trappen als supermooi, zo leuk, absoluut fantastisch en allergewéldigste vielen mij ten deel. En het ging niet over mijn gezellige persoonlijkheid *kuch*, maar over mijn lesgeven. Een beetje bemoediging op zijn tijd kan nooit kwaad. Want zo makkelijk is het nu ook weer niet allemaal, en vermoeiend vooral.

Met als gevolg dat ik op zaterdagavonden uitgeput in slaap val. Maar ik geef er niet om. Dan word ik tenminste wél wakker om 7u 's morgens, op een zondagochtend. En is de wereld helemaal van mij alleen.

he's my man.

2008-03-13T16:00:00.002+01:00

Ik ben nu al een tikkie zenuwachtig. Morgenvroeg om 9u start de ticketverkoop. Als ik geen kaartje kan bemachtigen, ga ik een kindje opeten.(*)

(*)'Een kindje opeten': Een gezegde dat lieflijke vegetarische juffen kunnen gebruiken als ze érg graag iets willen, maar niet kunnen krijgen, en daar heel boos om worden. Wordt meestal gebruikt in de figuurlijke zin, maar u past toch maar best een beetje op: als er geen kindjes voorhanden zijn zal de desbetreffende juf in iets anders moeten bijten. Grrrrr! :-)

I hear in my mind all of this music...

2008-03-11T14:02:00.000+01:00

insomnia

2008-03-11T01:19:00.001+01:00

In het labyrint
van mijn gedachten
ben ik nooit meer
wat ik wil.
Er is geen verschil
meer in de nachten
dat ik de uitweg niet meer vind.

Daarom blijf ik zoeken
naar eender wat
ik weet niet hoe
of waarom
ik niet kan slapen
het maakt me
onvoorstelbaar moe.

Nou nou. Wat is er de laatste tijd eigenlijk allemaal gaande in het leven van Babs? (Want er komt helemaal niets meer op haar blog te staan, zegt u.)

2008-03-05T02:45:00.006+01:00

Te veel om op te schrijven. Zeg ik.

verandering

2008-02-19T21:34:00.002+01:00

Nou. Even geen mannen meer voor mij. Of jongens. Of iets daartussenin.

Ik hou een intermezzo.

Voor de rest. Ik wil wel eens een beschuitje gaan eten met dit meisje ;-).

jabbedabbedoe, mondjes toe.

2008-02-15T14:20:00.004+01:00

Daarstraks liet ik in mijn klasje weten dat we volgende keer papier-maché diertjes zouden gaan knutselen. Enkele kindjes waren hier absoluut niet tevreden mee (getuige de béh's en de neeeheee's), want 'ze hadden dat al eens gedaan' en vonden het niet tof. Niet dat ik daar rekening mee ga houden, want ze zullen verdorie papier-maché dieren gaan maken en het tof vinden ook, maar ik was wel zo vriendelijk om de pagadders ook eens te laten vertellen wat ze dan wél wilden doen. Iedereen mocht op een briefje drie dingen schrijven.

Er waren kindjes die blijkbaar toch met papiermaché wilden werken. (oh, de wonderlijke wereld van veranderlijke meningen)

*tekenmachien verven en een chiraf maken wat gij gemaakt hebt*
*papiermashe - papiermashe - papiermashe*
*papiermase - toneel -verven*
*iets voor paasen maken - papiermache - vlieggertjes gooien*

Vliegertjes waren hip, zou al snel blijken.

*vliegertjes gooien - papiermache - verven*
*toneel - tekenen - flieger maaken*
*vliegtuigen gooien - spelen - buh*

U merkt, de kinders waren enorm geïnspireerd.

En dan was er Maxim, een klein blond kereltje, meestal braaf, maar af en toe haalt ie apenstreken uit. Zijn briefje ging gepaard met een vette glimlach en onophoudelijk gegiechel.

*met vliegertjes gooien - verven - met de juf kussen*

I want to ride my bicycle...

2008-02-14T15:51:00.003+01:00

Mijn fiets was gestolen. Deze keer écht. Ik had me er al bij neergelegd, en het wrede lot aanvaard dat mijn fietsen nu eenmaal altijd gestolen worden. Dikke pech, boehoe. Gelukkig heb ik nog veel geluk in de... nouja.
Ik kwam van mijn werk terug, daarstraks, en ik dacht: hey, laat ik eens gaan kijken of de kloothommel die mijn dierbare fietsje geript heeft, zo ongelofelijk stom zou zijn om mijn fiets terug in dezelfde stalling te parkeren. Niet dat ik hoop had ofzo, maar een meisje mag toch dromen. En noem het nu toeval, maar jezusminakutverdomme: daar stond mijn fiets gewoon! Mijn fiets, mijn allerliefste fiets met de orka op mijn frame, en de spaze-stickertjes en al er nog mooi op. Enkel de plastic zak die mijn billetjes droog houdt bij regenweer was veranderd in een zadelbeschermer, en mijn slot... in een ander slot.
Wild van woede belde ik de politie. Dat ging zo: 'Dag meneer de politieagent. Goedemiddag. Ik weet dat ik u bel voor iets onbenulligs, maar ik vind het persoonlijk toch wel een beetje vervelend: mijn fiets is namelijk gestolen, en nu vind ik 'm hier terug met een ander slot op... (het is niet omdat ik wild van woede ben, dat ik niet rationeel en beleefd kan zijn.)
Ze zouden iemand sturen.
Een halfuurtje later kwamen twee oranje ventjes op een fiets afgesjeesd, die even later geen carnavalvierende patriottische hollanders bleken te zijn, maar de politie in topconditie.
Nadat deze twee mannelijke exemplaren me toevertrouwden dat ze mijn fiets niet mochten losknippen van het vreemde slot omdat ik geen aangifte had gedaan, en ik ook geen bewijs had dat het mijn fiets was, bracht ik heel veel tegenargumenten in ('jamaar, mijn fiets...' en lief glimlachen), en vertrouwden ze me toe dat ze mijn fiets wel zouden losmaken. Eén telefoontje van de agenten en enkele idiote monologen van mezelf (over fietsen, hoge hakken en politiemannen) verder, arriveerde er een busje met twee verse agenten, en een grote tang: knip! Nadat we met z'n allen namen en telefoonnummers uitgewisseld hadden (ik aan de agenten, niet andersom) en snotterend afscheid genomen hadden (koud buiten), mochten ik en mijn fiets beschikken, weer de wijde wereld in. Dankuwel, meneer de agent.
De politie is mijn vriend!
Of moet ik vandaag zeggen: mijn valentijntje? :-)

-Vijf minuten in mijn living.-

2008-02-14T01:48:00.005+01:00

'Daar zijn ze! Daar zijn ze!
Maar kijk eens wat ik al aan heb.
Dan heb je wel meer stamina, natuurlijk.
Ik zou die pakken. Gewoon pakken.
Water! Ik heb water nodig! Heeft iemand water?
Komt er geen baas?
Ook maar zielige boel hier, eh.
Loopt er iemand voorop? Want ik ken de weg niet.
Ik ga greeden.
Oeh, die is keigoed. Die moet ik hebben.
Pas op met die beestjes!
Oh nee, ze zijn terug. Shit eh.
Oh neeeeeee, onze priest is dood. Godverdomme.
Zeg, mijn pijlen beginnen hier serieus op te geraken.
Mijne is 80. Die is niet niet ge-upgrade.
Die groep? Laten we die leven?'

De combinatie van Skype, World Of Warcraft en een roommate slash ex-lief slash vriend slash nerd in de kamer, u kunt niet geloven hoe grappig en entertainend dat wel is.

she's only happy in the sun

2008-02-11T07:18:00.000+01:00

De neus-keel-oor-specialist is mijn vriendin niet.

2008-02-05T23:04:00.000+01:00

Ik dacht: Ik ben hier niet graag. Ik wil dit niet. Ik wil naar huis. Ik wil de kamer anders inrichten. Ik wil niet kijken naar wat er binnen in mijn lichaam zit op posterformaat. Ik wil geen maquettes zien van mijn inwendige delen. Ik wil geen slecht nieuws krijgen. Ik ben gezond en... oké, mijn amandel is dan wel ontstoken geweest en nog steeds gezwollen, maar dat verandert wel weer. Uiteindelijk. Ik wil niet dat ze mijn amandelen gaan trekken. Ik ben in orde en er is niks aan de hand en zoveel last heb ik er niet van en ...

Terwijl ik een vluchtweg naar buiten aan het zoeken was (de deur! de deur!) kwam ze de kamer binnen. Had ik maar niet een uur moeten wachten totdat ik zou proberen te ontsnappen. Zucht.

Ze beval mij op de stoel te gaan zitten. Eerst porde ze met een stokje in mijn mond, tot veel te ver in mijn keel. Deepthroat en kokhalzen en zo. Toen ze merkte dat ik het niet plezant vond (understatement), zei ze: en dan ga ik nu in uw keel kijken, maar ik zal bij jou gebruiken wat we voor de kindertjes ook nemen. Naïef als ik ben, dacht ik nog: oh, nu komt vast iets zuurstokroze en pijnloos en grappig en misschien zelfs omhuld met chocolade. Helaas. Het was zwart en lang en een kabel, en daarmee ging ze in mijn neus. Hé, mijn neus is toch niet zó lang, haha, waarom is die kabel dan zo lang? Ging het in mijn hoofd. En ze ging toch in mijn keel kijken, haha, niet in mijn neus en... hahaaaaaaargggh: er zit gewoon een f*cking kabel -via mijn neus- in mijn keel. Niet haha.

Ja, het kriebelt een beetje, zei ze. 'Het kriebelt een beetje?' Gadverdamme. Een kabel via mijn neus in mijn keel zou ik niet omschrijven als 'het kriebelt een beetje', ik noem dat onnatuurlijk oncomfortabel onmenselijk. Shit zeg.

En toen zei ze: ah, er is niks aan de hand.
En ik: jamaar, mijn amandel is al een maand dik.
Dat is normaal, zei ze.
Ik: uh?
Ja, dat is waarschijnlijk altijd zo geweest, zei ze.
Ik: uh? Nee hoor.
Jajaa, zei ze, vast wel. Niks aan de hand. Maar als je er echt zo mee bezig bent (hup, de dokter vindt mij een hypochonder omdat ik het een beetje gek vind dat ik een week lang niet meer kon praten en eten en slikken en normaal ademen, en omdat mijn amandel een maand later nog steeds opgezwollen is), kijk dan gewoon elke week eens naar je amandelen, of ze niet nog groter worden. Als dat gebeurt, dan heb je waarschijnlijk leukemie.
Ik: uuuuh?
Ja, en dan moet je terugkomen, eh. Zei de dokter.

No kidding.

Nothing's ever lost.

2008-02-05T21:26:00.000+01:00

Het was altijd jij. Vroeger in overgoten daglicht,
later in donkere steegjes.
Als stiekeme huurders van een kamer-voor-één-nacht.
Maar dan meerdere nachten.
Jaren lang.

Het was jij. Je poetste je tanden, en ik trok mijn kleren uit.
Ik kan me niet herinneren wat op andere momenten aanstoot gaf.
Het had altijd wel te maken met lust.
Een allesoverheersende drang.
Naar houden-van.

Ik heb honderden levens geleid
en zoveel verhalen te vertellen.
Ze gaan niet enkel over jou.
Dat niet.
Maar jij was altijd aanwezig.

En soms viel alles op zijn pootjes.
Onze woorden rijmden.
De wereld draaide enkel nog om ons.
En onze handen pasten perfect.
Zoals in liedjes.

Ik ben nooit meer echt bij je teruggekomen.
Omdat verandering nu eenmaal onomkeerbaar is. Evenals verlies.
Je treurt, en dan is het voorbij.
Terugkeren is te zinloos.
Te pijnlijk.

Maar na zoveel jaren voel ik nog steeds
-nog steeds, ja wat?-
hetzelfde.
En toch anders.
Niet meer van huppeldepup.

Ik wil het geen naam geven.
Ik ben niet op zoek naar omschrijvingen
of antwoorden. Of goedbedoelde raad.
Jij bent de norm waar ik naar streef,
mijn beste vriend.

Dit is geen liefdesverklaring, zeker niet, maar:
Niets is ooit verloren.
Al is het dan voorbij.
De man van mijn leven.
Het was altijd jij.

ach,

2008-02-03T01:18:00.000+01:00

Al het verdriet van de wereld
geef het allemaal aan mij
ik stop het in een doosje
en noem het de tv.

Morgen word ik...

2008-01-28T18:36:00.000+01:00

18!

Nog maar eens, ja :-).
Hiep hiep!

Damien Rice

2008-01-28T12:08:00.000+01:00

And so it is
Just like you said it would be
Life goes easy on me
Most of the time
And so it is
The shorter story
No love, no glory
No hero in her sky

bigmouth strikes again

2008-01-28T03:20:00.000+01:00

Een grote bek heb ik.
Dat heb ik geleerd.
Moelijk is het niet.

Woorden zijn mijn wapens.
Zo kan ik de wereld aan.
Ik vuur ze in het rond.

Ik was niet altijd zo.
Vroeger was het anders.
Maar dat is veranderd, nu.

Ik praat je onder tafel.
Mijn replieken zijn gevat,
en mijn zinnen weldoordacht.

In monologen spreek ik vlot
de hele wereld toe.
Ik zeg alles wat ik wil.

Een grote mond heb ik.
Maar als het draait om verdriet,
word ik altijd even stil.

Forever turned out to be too long.

2008-01-28T02:48:00.000+01:00

Je zei dat je altijd van me zou houden. Altijd. Je zou er voor me zijn. Je zou de vader van onze zes kinderen worden. Ik was jong, en geloofde je. Ik wist toen niet beter. Ik dacht dat je je vrouw voor mij zou verlaten, want wat zei je ook alweer? Dat ze extreem jaloers was, en dat het soms moeilijk was om daar mee om te gaan. Ze hield je te strak. Ik zou zo niet zijn, dat had ik je verteld. Van mij mocht je alles, als je maar van mij hield. Van mij kreeg je vrijheid, van mij kreeg je onvoorwaardelijke liefde. Je zou er in goede tijden voor me zijn, en ik ook voor jou, want wij zouden enkel goede tijden beleven. Jij was de man van mijn dromen. Ik was je kleine prinses. We zouden altijd en overal bij elkaar zijn. Maar ik moest geduld hebben. Dus ik wachtte, hoopvol, op jou.

Maar gaandeweg leerde ik andere mannen kennen. Veel andere mannen. En ze wisten mij ook te bekoren. Ze konden me iets geven wat ik bij jou miste. Liefste, het was niet dat ze beter dan jou waren, dat niet, maar ik was bang. Bang dat je me nooit zou kunnen geven wat ik wou, hoe lang ik ook zou wachten. Ik wou méér. Ik werd ongeduldig, onrustig. Daarom ging ik verder. Ik haalde alle dingen die met jou te maken hadden weg, zodat ik niet meer aan je herinnerd kon worden. Vanaf toen ging een hele andere wereld voor mij open. Het was een wereld van nieuwe mogelijkheden en het was allemaal beter dan ik had durven dromen. Het deed pijn, natuurlijk, dat ik jou moest achterlaten. Ik leerde dat liefde vervangbaar is, en dat we soms moeten verdergaan, hoeveel pijn het ook doet. Omdat het de enige optie is. Soms duurt liefde maar even. Niet voor altijd.

Vandaag kwam ik je toevallig weer tegen, via het internet. Ik schrok even, omdat ik je jarenlang verbannen had naar een plekje achterin mijn hart. En nu was je daar weer, zo plots. Je sprak me vriendelijk toe, je zong een beetje voor mij, en even smolt ik weer weg in je ogen. Heel even herinnerde ik me weer alles. Je wilde haren, je stem, je gespierde armen, je bewegingen, de strakke shirtjes, het kleine oorbelletje in je linkeroor, het weelderige borsthaar. Het waren mooie tijden, vroeger, jij en ik. Ik heb geen spijt dat ik je toen kende. Het doet geen pijn meer. We zijn verdergegaan, en dat was het beste, voor ons beiden. Het had toch nooit wat kunnen worden, dat besefte ik toen eigenlijk ook al. Lieve Jon, het was niet voor altijd.

Of: hoe ik vroeger gek was van Jon Bon Jovi :-). Ik had cassetjes en video's van hem. Ik had 'Always' op single. Knipsels uit de Joepie. Een levensgrote vlag, zelfs. Ik kon uren naar hem kijken, luisteren, zwijmelen. Was hélemaal dolverliefd, en 12 jaar oud.

hier ben ik

2008-01-27T02:00:00.000+01:00

Waar wegen mij leiden. Waar gedachten zich vormen, waar dromen nog steeds kan. Waar paden kruisen, en levens versmelten. Waar tijd geen vat heeft, en dagen bevriezen, als tintelende winterhanden. Waar je ogen te kort komt, en geheugen te weinig om al het moois op te tekenen in je hoofd. Waar vergeten details tot leven gewekt worden, en altijd blijven bestaan. Waar de wereld mij brengt. Soms kan ik het zelf amper geloven. Dan knipper ik met mijn ogen, en knijp even in mijn arm. Ik ben hier nog steeds. Ik ben er nog steeds, en alles is bijna perfect. Zo mag het altijd zijn.

Hasselt

2008-01-17T21:14:00.000+01:00

Het rook buiten plots naar vlinders
(of vlinderstruiken)
nadat het zachtjes geregend had,
en ik liep over de zebrapaden.

Tot zover de hoogtepunten van vandaag.

change

2008-01-16T23:47:00.000+01:00

De Nintendo DS braintrainer vertelt mij dat ik een kei ben in wisselgeld teruggeven. Een sneltrein als het ware. Wie had dat ooit kunnen denken? Sjongejonge. Wisselgeldteruggever, is dat een beroep? Want dan heb ik mijn roeping gemist. Geen kindjes meer opvoeden, kunstzinnige waarden bijbrengen, hun creatieve visie ontwikkelen, neen. Wisselgeld teruggeven. dààr ben ik goed in. Mijn hersenen zijn een geniale en ingenieuze levende rekenmachine.

Ik vind dat ik mijn kennis moet delen met de mensheid. Dus, als u ook een staaltje wilt van mijn uitmuntende kunnen, geef mij dan geld (liefst een groot bedrag, dat gaat mij extra goed af). En ik zal u wisselgeld teruggeven. *wink wink*

Tsja, ik ben precies weer gezond. Nu ja, mijn amandel (eentje, ja) is nog steeds zo dik als een -euhm- okkernoot, maar er kan weer eten door, hoera! En stem uit, nog meer hoera!

Van stemmen gesproken: Ik wil ook naar de Bwards. Moet je genomineerd zijn om daar binnen te kunnen, of mag je zomaar voyuertje gaan spelen? (Voyeur als in: zien wie er nog allemaal blogt, en daar sociaal mee gaan wezen. Niet als in: mensen gaan begluren in a sexual way.) Indien optie 1 het geval is, stem op mij. Bij optie twee: u mag uw kleren écht aanhouden hoor. Tot dan!

Mijn liefste Benji

2008-01-11T23:28:00.000+01:00

Zestien jaar en acht maanden. Zo lang ken ik je al. Ik weet nog dat mijn zus en ik de deur openzwaaiden, en dat jij daar rond mama stond te drentelen, als kleine pagadder met ravenzwarte haren en het allermooiste snoetje dat ik ooit had gezien. Ik smolt. Plots was je alomtegenwoordig in huis. Je huppelde achter iedereen aan, nooit zat je stil. Als een klein schaapje. Altijd vrolijk.

Op je eerste verjaardag hadden we je een hoedje gemaakt, en een brandend kaarsje in een frangipanetaartje gestoken. Terwijl je eigenlijk stil moest blijven zitten voor de foto, hapte je al gretig naar je stuk taart. Voorzichtigheid was nooit je sterkste kant. Ik weet nog wat ik gewenst heb toen we het kaarsje snel uitbliezen; dat je heel lang moest blijven leven.

Of toen je pootje in het gips zat. Je was nog zo klein, je paste zelfs nog in mijn twee handen. Hoe koddig was je toen. Een echte aandachtstrekker. Veel blaffen deed je niet, alleen als iets je niets zinde. Of als je koekjes wilde, natuurlijk.

Naarmate je wat ouder werd, veranderden je zwarte haartjes in grijze lokken. Alle andere stomme keffende yorkskes met saai bruin haar waren vet jaloers. Jij was stoer. Oké, je was een mannetje met een staartje op je kop, maar je bleef cool. Zelfs toen we je poppenkleertjes aantrokken, en in de buggy stopten.

Overal ging je mee naartoe. We hebben half Europa rondgereisd, met jou erbij. Jij, op de hoedenplank van de auto, met je neus uit het raampje. Aan meertjes. In de sneeuw. Wandelend door bossen. Zonnend op het strand. Je vond het fijn om te graven, en het was zelfs nog fijner om daar naar te kijken. En nadien te lachen met je snuitje dat vol zand hing.

Je vond het plezant om op je piepende kersthondje te duwen met je pootjes. Urenlang achter elkaar. En op levende kuikentjes. De bal, daar was je ook gek van. En van de sok die ik volgepropt had met krantenpapier. Je vond het fijn om met je konijntje te spelen, maar toen het iets te fijn werd, hebben we het konijn maar veilig opgeborgen.

Het bad vond je minder leuk. Zeker niet als we je lieten zwemmen. We hielden je dan vast, boven het water, en jij bleef trappelen, met je pootjes in de lucht. En achteraf zag je er steeds uit als een rattekop. Dan bliezen we je droog met de haardroger, en alles kwam weer in orde. De dierenarts vond je ook niet geweldig. Je wist het steeds, als we ernaartoe reden. Dan werd je wat zenuwachtig. Bij de dierenarts zelf werd je dan een beetje agressief. Maar dat verdiende ze, die gemene spuitjesvrouw.

Je kon op bevel zitten, liggen, pootjes geven, zoeken, omrollen en blaffen voor een koekje. Wij konden op bevel je oppakken, aaien, meenemen, met je spelen.

Jij hebt mijn kindertijd meegemaakt, toen ik een tiener was, puberde, en toen ik volwassen werd. Je wist alles van mij. Wanneer ik blij was, ging ik met je dansen, of spelen met de bal. Wanneer ik triest was, kwam je zoentjes geven, of zomaar bij me zitten, als troost. Ik heb ook jouw hele leven meegemaakt. De laatste jaren was je wat minder goed te been. Je was nog steeds dezelfde vrolijke pluizebol, dat wel, maar af en toe liep je ergens tegenaan, of viel je om. In het begin was dat even schrikken, maar na een tijdje konden we er wel mee lachen.

'Benji slaapekes doen'. Dat zeiden we elke avond. En dan ging je in je mandje liggen, zonder morren. En de volgende ochtend was je weer huppeldepuppy. Klaar voor een hondsdolle dag. Nu slaap je voor altijd. Als ik daaraan denk, kan ik niet ophouden met huilen.

sometimes everything is wrong

2008-01-10T23:42:00.000+01:00

ahum

2008-01-08T14:46:00.000+01:00

Correctie:

Zo wil ik aan het nieuwe jaar beginnen,
langzaam door de straten van mijn leven wandelen.
Zonder pijn, stemproblemen, zware koorts
en ontstoken amandelen.

Ik denk dat ik 'op blote voetjes' ga veranderen in 'met wollen sokken aan, veel laagjes kleding, een sjaal, een muts en handschoenen. En een dikke winterjas'. Pfffrt.

ps: De nieuwjaarskaartjes zullen even vertraging oplopen. 't Zijn stakingen in mijn hoofd. Alles zit vast (zei de dokter).

reikhalzend uitkijken

2008-01-05T02:18:00.000+01:00

Het volgende gedicht. Ik had het ooit ergens gelezen, en overgeschreven in een boekje, meer dan tien jaar geleden al. Simpel, maar mooi. En ik dacht er plots aan: als een zwaan. Ben het even gaan opzoeken, toen. En gelukkig gevonden. Ik weet niet van wie het gedicht is, maar ik ben zo vrij om het hier even schaamteloos over te nemen. Want ik wil het ook. Zo het nieuwe jaar beginnen.

Zo wil ik aan het nieuwe jaar beginnen.
Zo sierlijk, koninklijk, recht toe aan.
Zo blank vanbuiten en zo kalm vanbinnen
als een zwaan.

Zo wil ik verder, met het hoofd geheven.
Met wind en water wezenlijk vertrouwd.
Met naast me iemand die mijn hele leven
van me houdt.

Zo wil ik mij in deze drukke tijden
verheffen boven twist en twijfelzucht.
En boven elk tumult mijn vleugels spreiden
in de lucht.

Zo wil ik al mijn zorgen overwinnen
en kiezen voor een hagelwit bestaan.
Zo zal ik aan het nieuwe jaar beginnen,
als een zwaan.

lost and found

2008-01-05T00:36:00.000+01:00

Het is een vaststaand feit. Dat je altijd de dingen vindt waar je niet op zoek naar was. Dat maakt het net wat meer speciaal. Alsof je zomaar een cadeautje krijgt, op een doodgewone dag.

nieuw jaar

2008-01-01T17:01:00.001+01:00

Drie manieren om oudjaar te vieren.

Bij de eerste manier is het sleutelwoord: drank. Drink thuis gezellig wat. Je moet je vooral niet haasten. Treuzel een beetje, drink nog een beetje. Maak middernacht mee met je kleren maar half aan. Drink nog wat meer. Ga uiteindelijk enkele uren later op café zitten. Drink heel veel. Wees schaamteloos. Zet een kroontje op. Zorg dat de ex van je huidige vriend dat van je hoofd afrukt. Zeg dan tegen haar dat ze hangtieten heeft. Altijd lachen. Vergeet wat er daarna allemaal gebeurde.

De tweede manier bestaat eruit dat je veel te veel werkt de dagen voordien, zodat je gewoonweg bekaf bent als de grote avond daar is. Kom om 23u30 aan op een feestje, maak nog even het roepen (gelukkig nieuwjaar!) en het zoenen (kuskuskus, kuskuskus, ...) mee, en ga dan op een tafeltje liggen. Val in slaap. Word wakker om 9u 's morgens. Vraag wat je gemist hebt. (euhm, alles.)

De derde manier houdt in dat je 65 euro betaalt voor eten, en dan ook effectief gaat eten (duh). Drank is inbegrepen, maar je besluit dat je het eerst wat op je gemak gaat doen, want je hebt nog de hele avond. Eet dus rustig, en drink twee glaasjes wijn. Krijg rond 22u kramp en voel je misselijk en krijg een vreselijk beklemmend gevoel. Ga dan even naar het toilet. Naar buiten een luchtje scheppen. Rustig zitten op je stoel. Neemt twee motiliums. Probeer rustig te blijven en hoop dat het overgaat. Maar het helpt allemaal niet. Voel je als een slappe dweil. Je hebt wel zin in wijn en dansen en champagne en rondhupsen, maar het gaat gewoon niet. Ga eventjes liggen in de auto, en blijf ziek, zodat je veel te vroeg naar huis moet. Ga slapen.

Ach. Misschien is oudjaar gewoon niet zo mijn ding. Leve het nieuwe jaar!

lijstjestijd

2007-12-31T00:54:00.000+01:00

De balans van 2007.

Trabajo!

Het eerste halfjaar werkte ik bij Vero Moda. Dat was plezant, en toen gaf ik mijn ontslag. En zelfs dan was het nog steeds plezant. Behalve tijdens de solden. Hoewel ook dat weer zijn *ahum* charmes had.
Toen het juni werd, was ik voor de laatste keer naaktmodel. Vijf jaren kramp, en spierpijn, en veel te veel tijd om na te denken terwijl ik daar stond, lag, zat, hing, whatever, maar ik deed het graag. En ik was ook blij dat het voorbij was.
In oktober werkte ik voor Greenpeace. Interessant werk, dat is het minste wat ik er van kan zeggen.
De tweede helft van het jaar had ik plotsklaps werk als juf. Eerst gaf ik muzische vorming, en daarna kreeg ik er nog een fulltime bij op de kunstacademie. Zwaar, zwaar, zwaar. Maar zo fantastisch dat het is, verdoeme!
Oh, ik vergeet het bijna: ik liep ook weer het hele jaar in lingerie rond bij vreemde mensen thuis.

Vrije tijd.

Weinig. Als ik niet aan het werk was, dan was ik wel op een feestje, een optreden, yogales, autorijles, op café, of ergens anders.

Muziekjes die het meest gespeeld werden.

Gewoon luisteren (klik! klik! klik!):

Great Lake Swimmers, Nick Drake, Tom Waits, Tindersticks, Spinvis, Bob Dylan, The Smiths, Kate Nash, Carla Bruni, Beirut, Bright Eyes, Milow, The National, Nick Cave, Arid, Damien Rice,...

Festivals en feestjes.

Pinkpop, Dour, Pukkelpop, Gentse feesten, Feeërieën, Night of the proms, Cactusfestival, Maanrock, Werchter, Band of horses, Arid, Arcade fire, Milow, Lou Reed, Ideal husbands, Flip Kowlier, Tom Helsen, Petrol, Muziekodroom, Geel, Crossroads, en vele, vele anderen. Ze zijn te ver weg om allemaal te kunnen onthouden.

Liefde, oh schone liefde.

In de lente eindigde ik mijn tweejaardurende relatie. De tranen die er vloeiden, daar kon je pottekes mee vullen, en een winkel beginnen. (maar ja, wie wil er nou tranen hebben?) Net daarna stortte ik me op iets anders, maar ik zat te hoog met mijn hoofd in de wolken, en de grond kwam dus dubbel zo hard aan. Ach, Ik zal het beschouwen als een wijze les. (nooit meer verliefd worden.)
Daarna leerde ik veel nieuwe mensen kennen, en oude mensen nog wat beter kennen, en het was allemaal leuk en vrijblijvend en alles onder controle en gezellig en prima.
En nu?
Dat vertel ik later wel. *cliffhanger*

Vriendschap.

Die was fantastisch, danku.

Ik heb geleerd dat ik niet altijd sterk kan zijn. Soms zelfs allesbehalve. En dat je, als je valt, en keihard op je bek gaat, er vrienden zijn om je op te vangen. Of tenminste om je op te rapen.

Hatsjoem! Gezondheid.

Goed. Buiten die keer in het ziekenhuis. Hyperventilatie. Paniekaanvallen. Slaapproblemen. Bloederige taferelen. Veel tranen. Griep. Verkoudheden. Pijn.
Maar voor de rest: alles tiptop in orde.

Meest invloedrijke drankjes.

Witte martini, ter vervanging van de eeuwige witte wijn.
Alpro soya chocolade light, zo jummie .

Memorabele momenten.
(positief en negatief.)

Naaktstrand, modeshow, twee-torenwijk-toren, picknick, pony's, eurodisney, crossroads, Dour, Q-party, Arid, Brugge, muziekodroom, yoga, Bergen, travestietenbar, vriendinnenavondjes, Sven de enge stalker, festivalletjes in Bxl, busvriendjes, avonden bij de open haard, knallende ruzie's, poolen, nachtelijke escapades, en zoveel, zoveel meer.

Voornemens.

Gelukkig zijn. Of, beter: gelukkig blijven.

ne gelukkige.

2007-12-25T11:28:00.000+01:00

Vrolijke kerst, iedereen!

Iedereen die mailt naar beebje@hotmail.com is hartstikke blij,
want ze krijgen een kerst/nieuwjaarskaartje van mij.
Wat een verrassing! Wat een cadeau!
En het wordt niet zomaar een kaartje, ho ho ho,
Vanbinnen zit namelijk een bijzonder gedicht,
speciaal aan je fantastische zelf gericht.

(en je ziet, het worden dus stuk voor stuk poëtische hoogstandjes. *grijns*)

(Mailen kan tot en met zondag 30 januari. Het kaartje ligt dan volgende week te blinken in je brievenbus.)

(Kleine, doch belangrijke tip: zet je naam én adres erbij.)

December.

2007-12-21T14:17:00.000+01:00

A long december.

I guess the winter makes you laugh a little slower,
makes you talk a little lower
about the things you could not show her.
And it’s been a long december and there’s reason to believe
maybe this year will be better that the last.
I can’t remember all the times I tried to tell myself
to hold on to these moments as they pass.
And it’s one more day up in the canyon
and it’s one more night in Hollywood.
It’s been so long since I’ve seen the ocean...
I guess I should.

Zaterdag 1 december:

Werkte ik.
Kreeg ik mijn eerste lerarenloon. (whiehoe!)
Ging ik naar de finale van Limbomania.
Zag ik veel leuke vriendjes terug.
Was ik moe, zo moe.

Zondag 2 december:

Was ik nog steeds moe.

Maandag 3 december:

Ging ik het stad in met Liesje. Dronk ik thee. Kocht ik kousjes.
's Avonds vierden we Maarten zijn verjaardag. Nuja, ik vierde, hij iets minder. Maarten houdt niet zo van verjaardagen. Zijn eigen verjaardagen, welteverstaan. Iets met OUDerdom, of zo.

Dinsdag 4 december:

Was mijn naamdag.
En 's avonds had ik een date met een jongeman met veel krulletjes.

Woensdag 5 december:

Werkte ik.

Donderdag 6 december:

Werkte ik.

Vrijdag 7 december:

Werkte ik.
Werd ik aangevallen door een stelling. (Wind, en zo. En vallende grote hekken. Op mijn hoofd.)
Bakte ik cakejes.

Zaterdag 8 december:

(Rara...) Werkte ik.
Versierde ik cakejes à la Jackson Pollock.
En 's avonds was er kerstfeestje van de kunstacademie.

Zondag 9 december:

Ging ik 's avonds naar het optreden van de Cowboy Angels in de Cross. (Gram Parsons covers.)
Miste ik mijn trein.
Ging ik op café. Dronk ik witte martini's.
Leerde ik mensen kennen: De oude man. De Ierse meisjes. De jongen aan de pooltafel. Het meisje met de lekkere broodjes. De botenbouwer/kok/poëet.

Maandag 10 december:

Ging ik kindjes kijken aan de schaatspiste op de kerstmarkt.
Dronk ik glühwein met amaretto.
Keek ik naar het slecht geschilderde bladgoud van de vernieuwde stadsfeestzaal.
Bezocht ik leegstaande appartementsblokken.

Dinsdag 11 december:

Zat ik in Oostende. Daar was het koud.
Toen ging ik naar huis. Daar was het warm(er).

Woensdag 12 december:

Kreeg ik haarverf en Alpro Soya van m'n allerbeste vriendin, en ik gaf haar een tekening, en dat allemaal zomaar en gratis en voor niets. En ik gaf les aan één meisje, bij deze mijn eerste privéles. (Buiten al mijn privélessen in geweldige sex meegerekend. Maar die waren dus wel allemaal kosteloos en uit ware liefde, niet dat u iets anders gaat denken.) En mijn mama verjaarde.

Donderdag 13 december:

Werkte ik.
Oh, en ik ontdekte -ahum- kunstzinnige naaktfoto's van mezelf op het internet.

Vrijdag 14 december:

Werkte ik.

Zaterdag 15 december:

Werkte ik.
Ging ik 's avonds met goede vriend Peter naar 'What Jazz' in de muziekodroom.
En diep in de nacht, beleefde ik wilde avonturen.
Danste ik (door het leven.)

Zondag 16 december:

Ging ik van café naar café naar café naar café.

Maandag 17 december:

Lag ik in bed. Hoorde ik verhalen, en muziek.

Dinsdag 18 december:

Stond ik vroeg op.
Stapten we in een teletijdmachine.
En weer back to reality.
In die werkelijkheid dronk ik glühwein en wijn en amaretto en long island ice tea, en at ik gelukskoekjes en slakken, en het was bijna allemaal lekker.

Woensdag 19 december:

Werkte ik.

Donderdag 20 december:

Had ik evaluatie van mijn werk. En het was prettyprettygood.
Luisterde ik melige kerstliedjes. Jeey!

Vrijdag 21 december:

Was ik ziek. (Weeral!) Dankzij de koude buitentemperatuur, mijn vegetarische levenswijze (te weinig vitamientjes en ijzer), en een baan in het onderwijs, met kinderbacillen die de hele tijd rond mij zwermen, kon het ook niet anders.
Ik had het koud en warm tegelijk, mijn hoofd stond op ontploffen, spieren in mijn lichaam waarvan ik het bestaan niet eens afwist deden pijn, de wereld draaide en ik merkte het effectief, mijn ogen zagen eruit alsof ik twee maanden onophoudelijk aan het janken was, en ik had een snotneusje. Viel nog wel mee, allemaal.
(Pas op! Nu wordt het goor!)
Maar toen werd het erger: ik was mijn neus aan het snuiten, en er kwam opeens bloed uit. Bloed! Uit! Mijn! Neus! Bha. Ik denk dat mijn lichaam zoiets had van: hey, het snot is op, meer kunnen we echt niet produceren, dus we zullen dan maar een straal bloed uit het kind haar neus doen lopen. 't Is eens wat anders. Bleh.
Dus toen ik die ochtend fris en monter (sarcasme) de deur uitstapte, en merkte dat er sneeuw lag, daalde ook mijn humeur een graad of 10. Wat niet normaal is, in mijn geval. Normaal gezien zou ik huppelend de sneeuw zijn ingedoken als een uitzinnige puppy, en een sneeuwbal hebben gerold om naar de eerste de beste voorbijganger zijn hoofd te smijten. Maar niets van dat. Ik was ziek en pips en kribbig, en moest met de fiets naar mijn werk. Toen ik halfweg was, en zo hard moest hoesten dat ik moest overgeven (told you so, dat het goor ging worden) maakte ik toch maar rechtsomkeert, richting lekker warm thuis en dokter. Verdict: jaja, 't zit allemaal vast daarbinnen. (nou, chance.)

Trouwens, daar bij de dokter, in de wachtzaal: komt een man binnen. Naast me zitten. Neemt de krant van het tafeltje. Leest de voorpagina (waarop iets over de weersomstandigheden stond geschreven), kijkt verwonderd, draait zich om naar mij (net ontdooid en al, en onder mij een vers plasje gesmolten sneeuw), en zegt: 'goh, heeft het gesneeuwd?' Ik: '...?'

Oh, en ik werkte ook nog, 's avonds. Tegen doktersvoorschrift in. (Ik ben stoer.)
(nuja, kleine nuance: ik wérkte niet echt, ik 'leidde' het kerstfeestje. Niet echt zwaar labeur, moet ik toegeven.)

Zaterdag 22 december:

Werkte ik. (gedrogeerd en al, maar ik stond er, verdorie!)

Een greep uit de taferelen op het werk:

Kindje 1: 'Wij mogen niet vloeken.'
Kindje 2: 'Ik mag dat wel: godverdoeme!'
Ik: 'Hela, hela, dat gaan we niet zeggen, eh.'
Kindjes 1 +2: '...'
Ik: 'Ah nee, je moet 'potvolkoffie' zeggen.
Alle kindjes: 'potvolkoffie! potvolkoffie! potvolkoffie! potvolkoffie!'
Ik: *zucht*

Twee kindertjes zijn met een spons naar elkaar aan het gooien. (zachte objecten: check!)
Kindje 1: 'Juffrouw, juffrouw, die gooit naar mij.'
Kindje 2: 'Jamaar, hij had eerst gegooid.'
Ik: 'Is dat waar?'
Kindje 1: 'Eh, mjaaaa.'
Ik, tegen kindje 2: 'Allé, gooi dan nog maar een keertje terug.'

Ik ben zo pedagogisch verantwoord.

We schrijven nu,
Zondag 23 december:

Ik ben nog steeds ziek, maar Sinutab en Dafalgan en Afebryl zijn mijn vriend.
Begint mijn vakantie. Twee lange zaaaaaalige weken.
Oh, boy!

babs - barbie: 1-0

2007-12-13T18:18:00.000+01:00

eternal sunshine

2007-12-12T02:54:00.000+01:00

.....

2007-12-06T15:19:00.001+01:00

- Voorlopig gesloten wegens algemene uitputting. -

Of beter: ik gooi er even een vers tegenaan.

Ik wil.

Dat ik dagenlang
zou kunnen slapen:
oh, ik ben moe.

Dat de wereld wat
trager leeft,
met mijn ogen halftoe.

Mijn lijf, en mijn hoofd
in slaapstand gezet:
complete rust.

En dat, als ik uit-
geslapen ben,
je mij weer wakker kust.

Jim Henson's The Storyteller

2007-11-28T23:08:00.000+01:00

Oh, those sweet childhood memories!

Deel 1.

Deel 2.

Deel 3.

bootie

2007-11-28T01:39:00.000+01:00

Oké. Ik ben dan misschien
weer bijgekomen, 't is waar,
-een kilo of tien-
sinds augustus vorig jaar.

En het zit me niet zo best,
enkele broeken zijn te vast.
Gelukkig dat de rest
van mijn kleedjes me nog past.

Ik ben het nog niet vergeten,
ik vond mager heel erg schoon.
Toch ben ik weer gaan eten.
Nu ben ik terug gewoon.

Maar het volgende is bijzonder,
het doet me zelf wel eens verschieten,
als ik kijk naar onder:
ik heb weer borsten. Tieten!

:-)

zielig ziek

2007-11-27T02:33:00.000+01:00

Zakdoekjes in de aanslag en onder een fleecedekentje wegkwijnen: check!

Wat nog?

Aspirientje innemen: heb ik niet meer.
Vicks op m'n borst smeren: heb ik ook niet.
Gorgelen met zout water: te goor.
Boven een dampje gaan hangen: geen zin in.
Uien snijden voor langs m'n bed: helaas, heb geen uien meer.
Veel liefde: uhm. Tsja. Pffft.
Een kop thee met honing en rum maken: geen rum meer in huis. Zou het ook effect hebben met een flinke scheut Martini?

baby, you can drive my car.

2007-11-27T00:37:00.001+01:00

De volgende tekst is gedateerd. Ik schreef 'm een paar maanden geleden, en vergat het te posten. Maar het is handig om even te weten hoe ik over auto's dacht. Of denk.

Ik heb geen rijbewijs. Mensen vinden het soms vreemd. Sommigen staren me met open mond aan en weten secondenlang geen zinnig woord uit te brengen dat hun plaatsvervangende schaamtegevoel kan beschrijven. Anderen gaan gillen van: 'Géén rijbewijs? Gééééén rijbewijs? Hoe kun je nou geen rijbewijs hebben op je zesentwintigste?' Nou, ik kan dat. Prima.

Dan heb je natuurlijk ook nog de mensen die me al wat langer kennen, en weten dat ik rijbewijsloos ben. Af en toe vragen ze nog wel een keertje hoopvol: én, heb je nu al een rijbewijs? Of: hoe zit het met dat rijbewijs? Alsof ze verwachten dat ik elk moment mijn roze papiertje kan tevoorschijn toveren. Nou, mooi niet.

De derde categorie zijn de mensen die mij graag persoonlijk zouden meesleuren naar het examencentrum om mij met brutaal geweld aan dat rijbewijs te helpen. Die verdomd iedere keer als ik in een auto zit vragen: wanneer ga je nu je rijbewijs halen? Voor die mensen zou ik graag mijn rijbewijs halen, echt waar, zodat ik ze zou kunnen omknallen met een truck als ze die vraag voor de triljardste keer stellen. (Bij wijze van spreken, eh. Ik ben een vredelievend meiske.)

Soit.

Ziehier: de drie grote redenen waarom ik geen rijbewijs heb.

Ik heb er geen behoefte aan.
Het is dan misschien wel handig en als je eenmaal dat rijbewijs hebt, en een auto, kan je echt niet meer zonder, en blablabla, maar ik mis het echt niet. Ik weet ook niet beter. Als ik ergens moet zijn, ga ik wel te voet (goed voor de conditie), met de bus (ook goed voor de conditie), de auto van iemand anders (schooier), of de trein (de trein is mijn vriend.) Okee, ik geef toe: soms is het een hele opgave, een rijbewijsloos leven. Het is bijvoorbeeld geen lachertje als je om 8u 's morgens ergens moet zijn, en je moet al om 7u te voet vertrekken omdat er geen bussen/treinen rijden. Het is ook geen sinecure om overal op tijd te geraken, want bij mij is het elke dag trein-tram-busdag, en die dingen werken niet altijd even goed mee. Vooral omdat het openbaar vervoer altijd te vroeg vertrekt als ik te laat ben, en andersom. Het is zelfs een retevervelend feit dat mijn schoenen snel verslijten, en frustratie alom als ik weer eens van de winkel kom, en mijn armen uitgerukt worden omdat het tenslotte onverantwoord gedrag is om zes flessen mee te zeulen, aan mijn ene arm, en aan mijn andere arm de rest van mijn boodschappen. Dan denk ik wel even: auto, auauauauauauauawwwwto. Maar anders: nooit. In de loop der jaren ben ik het wel gewend geraakt. Een autoloos leven is ànders, je vindt nieuwe mogelijkheden, je bekijkt de wereld vanuit een ander standpunt, je geniet meer van de kleine dingen. Ofzo.

Het is milieuvriendelijker.
Ik kan tenminste met een gerust geweten gaan slapen. Als het vervuiling betreft, althans.

Ik ben bang om dood te gaan in de auto.
Dat is geen ireëele gedachte, als je weet dat ik elke dag wel eens ergens tegen loop, de blauwe plekken zijn het onweerlegbare bewijs daarvan. Als ik zelfs niet kan instaan voor mijn eigen veiligheid, wat gaat dat geven als je mij in een moordwapen (lees: auto) stopt? En dan heb ik het nog niet eens over de andere wegpiraten. Ik ben als de dood dat er iemand tegen mijn auto gaat knallen. Mijn grootste vrees is dat ik tussen twee vrachtwagens kom in te zitten die al 28 uur aan een stuk aan het rijden zijn voor een hongerloon, om hun veertien kindertjes te kunnen voeden, en uitgeput achter hun stuur in slaap vallen. En dat mijn minuscule autootje verpletterd wordt, en dat ze dan op het vtm-nieuws mijn tragische ongeluk laten zien, en de mensen zullen denken: oei, dat dode kind gaat er niet schoon uitgezien hebben. En inderdaad: mijn hoofd zal van mijn lichaam afgerukt zijn, en ik zal onherkenbaar misvormd zijn, zodat ik zelfs niet in een open kist kan gaan liggen, want dat zou te schokkend zijn voor de mensen die mij een laatste groet zouden willen geven. En sociaal als ik ben, wil ik dat de mensen mij tenminste een laatste keer komen groeten, en radeloos huilen, net als in de film. Vooral de mensen die ik al een tijdje niet meer heb gezien, dat zou ik verdorie wel verwachten, als blijk van fatsoen. Maar dat gaat dan niet meer. Ik zou eenzaam en alleen en zielig en hoofdloos sterven.

Daarom heb ik geen rijbewijs. Nou goed?

Maar dus. Ik ben tegenwoordig wél aan het leren rijden. Al een maand ongeveer. (Ik moest wel, want ik moet in zowat elke uithoek van Limburg zijn voor m'n werk.) Ik heb al op parkings gereden, in strontstraatjes, op grote banen en op de autosnelweg. Een hele ervaring, voor iemand die panische angsten doorstaat bij snelheden van meer dan 30 km/u. Ik heb nog een beetje last met rijden én in mijn spiegels kijken zonder over de weg te slingeren, maar dat is slechts een klein euvel. Het schakelen gaat best goed, ik ben nog maar 24 keer stilgevallen (een klein percentage op al de kilometers die ik reeds afgelegd heb). Ik heb nog geen mensen of dieren omvergemaaid. (hout vasthouden.) Maar het went, dat autorijden. Het went snel.

Het enige wat me stoort is dat ik tegenwoordig de hele tijd m'n richtingaanwijzers wil aanzetten om af te slaan.
Als ik op de fiets zit.

Well it's been a long time, long time now.

2007-11-23T14:05:00.000+01:00

ARID - WHY DO YOU RUN

Add to My Profile | More Videos

Zeventien was ik. In 1998 trad er een groepje op in Leuven aan de vismarkt, tijdens marktrock. Ik was onmiddellijk ondersteboven. Ze waren de verpersoonlijking van mijn ideale muziek. Ze klonken goed, wat zeg ik: héérlijk. Ze rockten, ze zongen, ze zweefden, en ik voelde mee. Ze vulden het gemis dat Jeff Buckley had nagelaten, die een jaar eerder gestorven was. Ze waren de perfecte contrasterende aanvulling op de rest van mijn muzikale zwaarstemmige helden. Ze raakten mijn ziel, om het maar even melig te verwoorden. Van een kameraad die de cd had, kreeg ik een kopietje (in de tijd dat cassettes nog niet retro waren) na dat eerste optreden dat ik zag. Een tijd later kocht ik de cd, en ik was verkocht. Ik dweepte met Arid. Aan iedereen met oren liet ik horen hoe goed ze wel waren.

Ik ben naar honderden optredens geweest. Ik heb gelachen, gehuild, geschreeuwd, gedanst, gezongen, gezoend (en méér *wink wink*) op hun muziek. Ik heb ontelbare mooie herinneringen, dankzij Arid en de mensen die het met mij hebben meegemaakt.

En toen verdween Arid, enkele jaren geleden. Steverlinck solo was mijn ding totaal niet, dus daar scheidden onze wegen. En ik wachtte. Tot vandaag. (de single 'Words' even buiten beschouwing gelaten, naar mijn mening te soft, en veel te plat.) Het nieuwe nummertje klinkt best lekker, dus dat smaakt naar meer.

Arid is terug. De herinneringen zijn nooit verdwenen.

(Dat van hierboven is zo'n 5 jaar geleden ongeveer. Na dat optreden heb ik nog zo'n lamp meegekregen, grijns.)

lady bird

2007-11-23T02:21:00.000+01:00

Ik was de vogel
buiten aan je slaapkamerraam
dat onherroepelijk gesloten was.
Dat zag ik niet.
Ik vloog tegen het glas
en nog eens,
en nog eens,
tot het pijn deed
en ik uitgeput en moe
dacht: hé, dat raam is toe.
En dan nog eens.

Kleine extensie: ietsje minder lieflijk poëtisch, ahum.

Ik was een vreemde eend
en jij een rare snuiter,
dat weet ik nu wel.
Nu wel.
Maar het is goed
het is helemaal oké
het is echt opperbest:
ga maar lekker naar China.
(krijg de vogelpest)
Ik vlieg hoog, ver, weg,
van jou.
Ik strek mijn vleugels,
laat me gaan,
geef mij maar lucht.
Ik ben een wilde zwaan.

geloof

2007-11-22T13:48:00.000+01:00

De laatste weken word ik aanhoudelijk bestookt door ukkies met vragen en verhalen over sinterklaas. Je hebt de onwetenden, je hebt degenen die het vermoeden, je hebt er die het amper kunnen geloven, en uiteindelijk zijn er degenen die het absoluut zeker weten. De teleurgestelde snoetjes, ontrukt van hun geloof in de goed(heilig)heid. De realiteit heeft het gewonnen van de fantasie. Arme naïeve kinderzieltjes, weer een zeepbel die genadeloos doorprikt werd.

Nu zit ik zelf met een prangende vraag. Als sinterklaas al één grote leugen is, een verzinsel, een uit de hand gelopen verhaaltje, wat liegen ze ons dan nog zoal voor? Ware liefde bijvoorbeeld, is het echt? Of slechts een illusie gecreëerd om mensen zoet te houden? Waarom zouden we erin geloven, ons kwetsbaar opstellen, hoopvol zoeken naar, om uiteindelijk tot het harde besef te komen: ware liefde bestaat niet.

Mijn steevaste antwoord op 'bestaat sinterklaas?' is het volgende: 'Stél, dat sinterklaas niet zou bestaan, en dat je niet meer in zwarte pieten, paardengetrappel op de daken, mandarijntjes, guimauvekes, marsepein en nic-nacskes zou geloven. Brengt de sint dan nog cadeaus? Nee, eh. Want als jij denkt dat hij er niet is, dat hij niet bestaat, is hij er bijgevolg ook niet. Dus kan je maar beter geloven in sinterklaas. Dan krijg je ook cadeautjes van hem.'

Wat de liefde betreft, ik denk: hetzelfde.